“น้ำเยอะขนาดนี้...เป็นน้ำที่พวกเราใช้ได้ทั้งหมดเลยเหรอ?”
หมู่บ้านเสี่ยวสือมีปัญหาเรื่องน้ำกินน้ำใช้ ปกติแค่ล้างหน้าก็ต้องประหยัดแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเอาไปรดนา
แต่บ่อหลักในหุบเขากลับมีน้ำไหลเข้ามาไม่ขาด พอน้ำเต็มบ่อ น้ำส่วนเกินก็ไหลลงบ่อรองด้านล่าง ซึ่งเก็บไว้ใช้รดพื้นที่เพาะปลูกโดยเฉพาะ
“ทั้งล้างหน้า ทั้งซักผ้าก็พอใช้แล้ว” อาหนิวพูดพลางยิ้ม “ต่อไปไม่ต้องวิ่งไปตักน้ำที่แม่น้ำแล้ว”
หลังชมบ่อน้ำเสร็จ ทุกคนก็เดินต่อไปยังเขตที่พัก
บ้านหินของอาหนิวขุดเข้าไปในหน้าผา
เมื่อผลักประตูไม้หนาเข้าไป ก็พบห้องขนาดราว 30 ตารางเมตร ผนังกับพื้นเรียบเสมอกัน รอยต่อระหว่างก้อนหินถูกอุดด้วยน้ำเลี้ยงสีแดงทั้งหมด
ในบ้านยังไม่ได้กั้นห้องนอน แต่มีทั้งเตาผิง ปล่องควัน ช่องระบายอากาศ และร่องใส่โคมไฟข้างประตูครบครัน
ซิ่วซิ่วยื่นมือไปลูบผนังหินที่เย็นเฉียบและแข็งแรง
“ฝนไม่รั่วใช่ไหม?”
“ไม่รั่ว” อาหนิวตอบ
“หน้าหนาวก็ไม่มีลมโกรกด้วยเหรอ?”
“ปิดช่องลมได้ แถมยังก่อไฟในเตาผิงได้ด้วย”
ผู้หญิงทั้งสองยืนอยู่กลางห้อง ไม่รู้จะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง
ตั้งแต่หนีภัยจากข้างนอกมาถึงหมู่บ้านเสี่ยวสือ พวกเธอเคยอยู่ทั้งกระท่อมหญ้าที่ฝนรั่ว และบ้านผุพังที่ลมพัดทะลุได้ทุกด้าน กลางคืนพอได้ยินเสียงอะไรข้างกำแพง ก็ทำได้แค่หดตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วแกล้งตาย
บ้านหินตรงหน้าอาจไม่ได้สวยงาม แต่แข็งแรงพอแล้ว
“ให้พวกเราอยู่จริง ๆ เหรอ?” ซิ่วซิ่วยังไม่ค่อยอยากเชื่อ
“ตอนนี้ก็อยู่กันไปก่อน” กู้หม่านชี้ไปยังส่วนลึกของห้องหิน
“วันหลังให้อาหนิวขุดต่อเอง อยากได้ห้องใหญ่แค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับฝีมือเขา”