เจ้าตัวประหลาดลิงผอมถูกกู้หม่านเหวี่ยงกระแทกประตูเมืองแร่ดำ
เสียงดังปัง ประตูหินยักษ์หนักหลายตันไม่แม้แต่จะสั่น แต่เจ้าตัวประหลาดลิงผอมกลับกระแทกจนงอตัวเป็นก้อน ไถลลงมาตามบานประตูที่เรียบลื่น
ก่อนที่มันจะตกถึงพื้น ศิลาหน้าหลุมศพบนคานประตูก็พลันเปล่งแสงเรืองรอง
ไอเย็นชั่วร้ายสายหนึ่งพุ่งออกมาจากลวดลายมืดมิด ตรึงเจ้าตัวประหลาดลิงผอมไว้กลางทาง ราวกับถูกกาวตราช้างยึดติด
มันยังไม่สิ้นใจในทันที ร่างห้อยอยู่บนประตู กระตุกไม่หยุด
ยิ่งเจ้าตัวประหลาดลิงผอมดิ้นรน ไอเย็นก็ยิ่งแทรกซึมเข้าสู่เนื้อหนังอย่างรุนแรง ดูดเอาความอบอุ่นที่เหลืออยู่ในร่างของมันไปอย่างบ้าคลั่ง
ผิวหนังและเนื้อของสัตว์ประหลาดเปลี่ยนจากคล้ำเป็นดำให้เห็นชัด ผิวนอกจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีขาวอย่างรวดเร็ว ผ่านไปเพียงสองสามวินาที มันก็กลายเป็นแท่งน้ำแข็งใหญ่ ขาไม่กระตุกอีกต่อไป
ลวดลายมืดบนประตูค่อย ๆ เลือนหาย ไอเย็นที่แผ่ปกคลุมอยู่ก็ถอยกลับไปด้วย อุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบยังไม่ทันฟื้นคืน ทั้งสองก็ได้แต่หอบหายใจจนมีไอขาวพวยพุ่งออกจากปาก
“ตายแล้วเหรอ?” อาหนิวมองศพที่แข็งทื่อ
“แค่ระดับตกค้าง ทนไม่ไหวก็ปกติ”
จังหวะนั้นเอง ข้อมือก็สั่นเตือนขึ้นมา
【เสริมแกร่งสำเร็จ】
ก่อนออกไปจับตัวประหลาดเคราะห์ร้ายตัวนี้ กู้หม่านไม่ได้ปล่อยช่องเสริมแกร่งให้ว่าง เขายัดกระดาษยันต์สองสามแผ่นใส่กระเป๋าแล้วเริ่มเสริมแกร่งไว้ก่อน
ตอนนี้ตัวนับถอยหลังถูกล้างจนเป็นศูนย์ทันที แสดงว่าเจ้าตัวประหลาดลิงผอมตายสนิทแล้ว
กู้หม่านนึกย้อนถึงความเปลี่ยนแปลงตอนประตูเมืองทำงานเมื่อครู่