กู้หม่านพาซิ่วซิ่วกับลี่ลี่ไปยังห้องเพาะเห็ดและห้องเลี้ยงหนอน
“ตอนนี้พวกเธอกำลังตั้งครรภ์ ไม่ต้องทำงานหนัก งานตักมูล พลิกวัสดุ หรือขนขี้เลื่อยไม้ ให้ฉันกับอาหนิวจัดการเอง” เขาชี้ไปยังรางหินสองรางในห้องเลี้ยงหนอน
“ลี่ลี่ เธอคอยดูแลทางนี้ก็พอ ทุกวันเปิดฝาตรวจสักครั้ง ถ้าแห้งเกินไปก็ฉีดน้ำอุ่นลงไปนิดหน่อย ถ้าชื้นเกินไปก็เปิดฝาทิ้งไว้นานขึ้น”
“พอหนอนขาวโตแล้ว ก็ใช้พลั่วไม้ตักขึ้นมา”
ลี่ลี่ฝืนความขยะแขยงในใจแล้วพยักหน้า
จากนั้นกู้หม่านก็พาซิ่วซิ่วเข้าไปในห้องเพาะเห็ด
เส้นใยเห็ดสีขาวโพลนเลื้อยปกคลุมขี้เลื่อยไม้ชื้น ๆ จนเต็ม ดอกเห็ดหัวอ้วนแต่ละดอกดันขี้เลื่อยขึ้นเป็นตุ่มกลม บางดอกกางหมวกเห็ดออกแล้ว
“ดูแปลงเห็ดนี่ไว้ เวลาเติมน้ำให้ขี้เลื่อย อย่าใช้กะละมังสาดลงไปตรง ๆ ใช้กิ่งไม้จุ่มน้ำแล้วสะบัดใส่ก็พอ”
“เปิดช่องระบายอากาศวันละครั้ง อย่าปิดอับไว้ตลอด อีกอย่าง ทุกสองสามวันก็ให้หนอนเป็น ๆ สักสองสามตัว อย่าให้เยอะเกินไป”
ซิ่วซิ่วตั้งใจฟัง แล้วเดินตามเขาตรวจดูทั้งขี้เลื่อยไม้และช่องระบายอากาศ
ก่อนจากมา กู้หม่านกำชับเป็นพิเศษว่า “วิธีเพาะเห็ดหัวอ้วน ฉันเอาขี้ผึ้งน้ำมันศพยี่สิบก้อนกับยันต์ขั้นเริ่มต้นสิบแผ่นไปแลกมาจากเหล่าเซี่ย”
“ฉันรับปากเขาแล้วว่าจะไม่เอาวิธีนี้ไปเผยแพร่ เธอเป็นคนกันเอง ไม่นับว่าเผยแพร่หรอก”
“แต่ถ้ามีคนในหมู่บ้านมาหยั่งเชิง ถามว่าห้องเพาะเห็ดของเราใช้วัสดุอะไร เลี้ยงยังไง ก็บอกไปว่าไม่รู้”
“พี่หม่านวางใจได้” ซิ่วซิ่วพยักหน้า “ฉันเก็บความลับเก่งอยู่แล้ว”
พอแบ่งงานออกไป กู้หม่านก็ไม่ต้องวิ่งไปมาระหว่างห้องเพาะเห็ดกับรางหนอนทุกวันอีก
หนอนขาวรุ่นแรกที่ฟักออกมา ไม่นานหลังจากลี่ลี่รับช่วงดูแลก็โตเต็มที่