【สนิกเกอร์ส】
กู้หม่านขยี้ตา ในที่สุดก็เห็นตัวอักษรบนห่อชัดเจน
คำโฆษณาคุ้นหูอย่าง “หิวเมื่อไร ก็กวาดเรียบ” พิมพ์เด่นหราอยู่กลางห่อ
มีเพียงสองอย่างที่ต่างออกไป แท่งนี้หนักถึง 200 กรัม ใหญ่กว่าของในโลกเดิมหลายเท่า แถมยังบรรจุสุญญากาศ เก็บได้นานถึง 10 ปี
ความคุ้นเคยที่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยแบบนี้ เขาเจอมาไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว
มีดแตงโมยี่ห้อหัวเฉียง สุรารักษาฟกช้ำตราอาจารย์หม่าต้า ประตูกันขโมยพั่นพั่น
ตอนนี้แม้แต่สนิกเกอร์สก็โผล่มาได้
ทำไมของที่เสริมแกร่งจากนาฬิกาถึงเกี่ยวพันกับโลกเดิมอยู่เรื่อย?
แล้วทำไมพอเสริมแกร่งกระดาษยันต์กับขี้ผึ้งน้ำมันศพ ถึงไม่เห็นมียี่ห้อประหลาดอะไรโผล่มาบ้าง?
“หรือว่ามีแต่ของที่มีอยู่ในโลกเดิมเท่านั้น พอเสริมแกร่งแล้วถึงจะมียี่ห้อติดมาด้วย?”
กู้หม่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็หาคำตอบไม่ได้
ช่างเถอะ คิดไม่ออกก็พักไว้ก่อน
ตอนนี้เขาหิวจนกินวัวได้ทั้งตัว ไม่มีอารมณ์มานั่งศึกษาการจับมือกันของแบรนด์จากต่างโลกหรอก
พอฉีกห่อออกเป็นช่อง กลิ่นช็อกโกแลตเข้มข้นก็ลอยออกมา ปนกลิ่นหวานของคาราเมลกับถั่วลิสง
กู้หม่านกลืนน้ำลาย ก่อนกัดคำโตอย่างอดใจไม่ไหว
ถั่วลิสงกรุบกรอบ คาราเมลเหนียวติดฟัน ช็อกโกแลตค่อย ๆ ละลายในปาก ความหวานหอมไหลผ่านลำคอ แผ่ความอุ่นไปถึงท้อง
นับตั้งแต่ข้ามมายังโลกนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินของที่เรียกว่าอาหารจริง ๆ
ไม่มีรสเหม็นดิน ไม่มีเหม็นสาบ ไม่ต้องทำใจอยู่นานก่อนกิน แถมไม่ต้องลุ้นว่ากินเข้าไปแล้วจะท้องเสียหรือเปล่า
เมื่อก่อนเขาเคยรำคาญว่าสนิกเกอร์สหวานเลี่ยนเกินไป นั่นมันไม่รู้จักเห็นคุณค่าของดีชัด ๆ ตอนนี้อย่าว่าแต่ช็อกโกแลตข้างในเลย เขาแทบอยากเลียกระทั่งพลาสติกห่อให้เกลี้ยง