มีดแตงโมคมแค่ไหน ก็ฟันเงาสิ่งประหลาดที่ไร้ร่างจริงไม่ได้
สิ่งเดียวในมือกู้หม่านที่ทำร้ายมันได้ คือกระดาษยันต์
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบยันต์ขั้นเริ่มต้นออกมา 1 แผ่น แล้วขว้างใส่ใบหน้าประหลาดในน้ำ
ทันทีที่กระดาษยันต์แตะผิวน้ำ แสงสีขาวก็ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง
ร่างของเงาสิ่งประหลาดถูกเผาทะลุในพริบตา รอยมือสีดำบนข้อเท้าของกู้หม่านก็จางลงอย่างรวดเร็ว ขาทั้งสองข้างกลับมาเป็นของเขาอีกครั้ง
เขาไม่มีเวลาลุกขึ้น ใช้ทั้งมือทั้งเท้าคลานถอยหลัง ขอแค่หนีให้ห่างจากฝั่งแม่น้ำ ไอ้นี่คงไม่ถึงขั้นแบกแม่น้ำทั้งสายไล่ตามเขามาหรอกมั้ง
ความคิดเพิ่งผุดขึ้น น้ำตรงหน้าก็มืดลงกะทันหัน
เงาสิ่งประหลาดที่ถูกเผาทะลุแตกกระจายเป็นก้อนน้ำสีดำหลายสิบก้อน เส้นน้ำสีดำแต่ละสายพุ่งออกมาจากก้อนเหล่านั้น พันรัดร่างกู้หม่านไว้
พลังเย็นเยียบรัดแน่นขึ้นฉับพลัน จนเขาหายใจไม่ออก
โชคดีที่มือขวาของกู้หม่านยังไม่ถูกพันจนขยับไม่ได้ เขาดึงยันต์ขั้นเริ่มต้นแผ่นที่ 2 ออกมาแล้วแปะลงบนอก
แสงสีขาวแผ่คลุมไปตามร่าง เส้นน้ำที่พันตัวเขาพลันมีควันขาวลอยขึ้นมา พวกมันบิดตัวอย่างบ้าคลั่งราวกับฝูงงูถูกลวก
แสงยันต์แผดเผาไปตามเส้นน้ำจนถึงผิวน้ำ ก้อนน้ำสีดำหลายสิบก้อนระเบิดเป็นละอองน้ำขนาดใหญ่ต่อเนื่องกัน
กู้หม่านฉวยโอกาสลุกขึ้นยืน แล้วเซถอยหลัง
แต่ไอ้นี่ยังไม่ตายอีกโว้ย!
น้ำสีดำที่กระจายอยู่บนแม่น้ำไหลเข้าไปในถังไม้ พริบตาเดียวก็ย้อมน้ำในถังจนดำสนิท ขายาวหลายข้างซึ่งก่อตัวจากน้ำดำยื่นออกมาจากก้นถัง ค้ำถังไม้แล้วพุ่งเข้าใส่กู้หม่าน
“ถังไม้ผุ ๆ ใบเดียว ยังคิดว่าตัวเองเป็นเครื่องกระทุ้งกำแพงเมืองหรือไง?”