กู้หม่านตั้งใจจะทำโต๊ะสำหรับเขียนยันต์สักตัว
ในบ้านไม่มีไม้ที่ใช้ได้ จึงต้องออกไปตัดนอกหมู่บ้าน
เขาพกขวาน มีดแตงโม และเชือกป่าน ติดยันต์ขั้นเริ่มต้นไว้กับตัว 4 แผ่น เหลือไว้แผ่นหนึ่งแปะประตูเพื่อคุ้มครองบ้าน
เตรียมตัวพร้อมแล้ว เขาล็อกประตูและมุ่งหน้าออกนอกหมู่บ้าน
ห่างจากหมู่บ้านไปทางตะวันออก 300 เมตร มีป่าสีเทาแห่งหนึ่ง
เปลือกไม้เป็นสีเทาขาว เนื้อไม้หนักและแข็งมาก ปมบนลำต้นปิดสนิท ดูคล้ายดวงตาที่ไม่เคยลืมขึ้นมาสักคู่
คานบ้าน ประตูไม้ และเครื่องเรือนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ล้วนทำจากไม้เนื้อแข็งชนิดนี้
กู้หม่านไม่คิดจะเข้าไปลึก เขาเลือกต้นไม้สีเทาที่อยู่แถบริมป่า ลำต้นหนาเท่าขาและค่อนข้างตรงต้นหนึ่ง
เขาเงื้อขวาน ฟันเฉียงลงไปที่โคนต้นไม้
ปัง! เศษไม้กระเด็นไปทั่ว
ผ่านไปไม่กี่วินาที กลับมีเสียงแบบเดียวกันดังมาจากส่วนลึกของป่า
ปัง!
เสียงนั้นเหมือนกับเสียงที่เขาฟันต้นไม้ไม่มีผิด เพียงแต่ดังมาจากที่ไกลกว่า และช้ากว่าอยู่หลายจังหวะ
นี่ไม่ใช่เสียงสะท้อนแน่นอน
สัญชาตญาณบอกว่าตอนนี้หันหลังหนีไปเสียคือทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด
แต่เขาจำเป็นต้องขนไม้กลับไป ที่นี่เป็นเพียงชายป่า อีกทั้งเขายังมียันต์ขั้นเริ่มต้นติดตัวอยู่ 4 แผ่น
เขาขีดเส้นตายให้ตัวเอง ตัดแค่ต้นนี้ต้นเดียว ได้ไม้แล้วก็รีบไปทันที
กู้หม่านกำขวานให้แน่นอีกครั้ง
ฟันหนึ่งที สองที สามที...
เขาฟันไปหนึ่งครั้ง เสียงจากส่วนลึกของป่าก็เลียนแบบตามหนึ่งครั้ง ราวกับมีคนที่มองไม่เห็นซ่อนอยู่ในความมืดและทำงานไปพร้อมกับเขา