ในโลกเดิม กู้หม่านดูวิดีโอของหลี่จื่อชีอยู่ไม่น้อย
อีกฝ่ายทำงานคล่องแคล่ว ดูแล้วเพลินตาเพลินใจ ทั้งผ่าฟืน ก่อไฟ ทำเต้าหู้ หมักเหล้า พอทำงานแต่ละอย่างเสร็จ แม้แต่เครื่องมือที่วางอยู่มุมกำแพงยังดูสวยงามน่ามอง
ตอนนั้นเขาแค่คิดว่าดูไปกินข้าวไปเพลินดี ไม่คิดเลยว่าหลังทะลุมิติมา จะได้ใช้ประโยชน์จากมันจริง ๆ
เหล้าความเข้มข้นสูงไม่ได้เกิดขึ้นเอง เพียงแค่โยนมันเทาลงหม้อต้ม
แป้งในหัวมันต้องต้มให้สุกก่อน แล้วใช้ลูกแป้งเหล้าเปลี่ยนแป้งให้เป็นน้ำตาล จากนั้นรอให้น้ำตาลหมักเป็นเหล้า สุดท้ายยังต้องกลั่น เพื่อเพิ่มความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ทีละน้อย
กู้หม่านเทามันเทาเกือบทั้งกระสอบลงในหม้อเหล็ก ล้างและปอกเปลือกทีละหัว มันเทามีพิษอ่อน ๆ อยู่แล้ว เปลือกยิ่งห้ามเหลือไว้
หัวมันที่จัดการเรียบร้อยถูกหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ แล้วเทลงหม้อเหล็กใบใหญ่บนเตา
เติมน้ำ ปิดฝาหม้อ แล้วใช้ไฟแรงต้มให้สุกทั่ว ไอร้อนพวยพุ่งออกมาตามขอบฝาหม้อไม่หยุด
เขาต้มจนหัวมันนิ่มเละ ใช้ไม้เขี่ยเบา ๆ ก็แตกออก กู้หม่านถึงค่อยดับไฟ
ขณะในหม้อยังร้อน เขายกค้อนท่อนไม้ที่ล้างสะอาดขึ้นตำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่นาน หัวมันก็กลายเป็นมันบดสีเหลืองเหนียวข้นเต็มหม้อ
เครื่องในของหนูหนังเทาสองตัวก็ต้องจัดการเช่นกัน
กู้หม่านใช้กรรไกรผ่ากระเพาะและลำไส้ออกทีละส่วน บีบสิ่งที่อยู่ข้างในทิ้งจนหมด แล้วล้างด้วยน้ำสะอาดซ้ำหลายรอบ
หัวใจ ตับ และลำไส้ที่จัดการแล้วถูกสับจนละเอียดเป็นเนื้อบด
กู้หม่านมองกองสีแดงบนเขียง ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมอวี๋เจ๋อถึงบอกว่าสูตรยานี้ประหลาดพิลึก
คนปกติต่อให้ไม่เอามาทาตัว แค่เห็นก็ต้องคลื่นไส้แล้ว