ชายคนนั้นชะงักงัน
เขามองไม่ออกจริง ๆ ว่าก่อนหน้านี้กู้หม่านอารมณ์ดีตรงไหน
แต่พอเห็นมีดแตงโมเปื้อนเลือดเล่มนั้น เขาก็ไม่กล้าถามออกไป
“ผมไม่มีเงิน”
“ตัวก็ไม่ได้พกของมีค่าอะไรมา...”
กู้หม่านไม่พูด เพียงยกมีดขึ้นสูงกว่าเดิมเล็กน้อย
ชายคนนั้นจ้องคมมีด รีบตะโกนขึ้นมา
“แบตเตอรี่!”
“ในห้างมีแบตเตอรี่อยู่สี่ก้อน!”
“ผมรู้ว่าเก็บไว้ที่ไหน แถมพาคุณเข้าไปได้ด้วย ยกให้คุณทั้งหมด!”
มีดหยุดลง
“ยังใช้ได้ไหม?”
“ได้... น่าจะได้!”
ชายคนนั้นรีบเสริมว่า “พวกมันถูกขนกลับมาก่อนเข้าหน้าหนาว คนบนเกาะไม่เคยยอมเอาออกมาใช้เลย”
“จะใช้ได้หรือไม่ ฉันดูเองเป็น”
เห็นว่าเขาสนใจ ชายคนนั้นก็รีบพูดต่อ
“พวกเราเป็นคนเกาะเหยียนซุ่ยกันทั้งนั้น”
“ในมือเจ้าของเกาะยังมีแผนที่ละแวกนี้ด้วย”
“เห็นคุณขี่รถมา คงต้องเดินทางไกลใช่ไหม ขอแค่คุณไปกับผม แผนที่ก็ให้คุณดูได้!”
“เกาะเหยียนซุ่ยอยู่ที่ไหน?”
ชายคนนั้นยกมือชี้ออกไปนอกปากตรอก
ตรงไปยังห้างสรรพสินค้าสูงหกชั้นหลังนั้น
กู้หม่านมองอยู่สองครั้ง
“นี่น่ะหรือเกาะ?”
“เจ้าของเกาะบอกว่า หมอกเทาเหมือนทะเลทุกข์ ที่ที่พวกเราอยู่ก็คือเกาะเหยียนซุ่ยกลางทะเลทุกข์”
“ขอแค่ทำตามกฎของเกาะ ก็จะได้รับความคุ้มครองจากเจ้าของเกาะ อยู่ได้นานขึ้น...”
“พอแล้ว” กู้หม่านฟังจนปวดหัว
แค่ยึดห้างทั้งหลังไว้ ก็กล้าเรียกตัวเองว่าเจ้าของเกาะแล้ว
ถ้าล้อมแอ่งน้ำขุ่นหน้าประตูไว้ด้วย จะตั้งตัวเป็นราชามังกรได้หรือเปล่า?
เขามองแสงไฟริบหรี่บนชั้นบนสุดของห้าง
แบตเตอรี่สี่ก้อนกับแผนที่ละแวกนี้ ล้วนเป็นของที่เขาต้องการพอดี
แต่ยิ่งบังเอิญตรงใจ ก็ยิ่งไม่ควรรีบร้อนตามคนเข้าไป
กู้หม่านหันไปมองเด็กสาวที่หดตัวอยู่หลังประตูอีกครั้ง
“เรื่องแบตเตอรี่เอาไว้ก่อน”
“บอกมาก่อนว่าทำไมเธอถึงหนี”
สีหน้าชายคนนั้นเผยความลนลานวูบหนึ่ง
“เธอทำผิดกฎของเกาะ อยากหนีไป”