“เกือบโดนถนนกลืนเข้าไป ยังมีหน้ามาตื่นเต้นอีกเหรอ?” กู้หม่านประคองแฮนด์รถ หอบจนเจ็บหน้าอก
บนหน้าจอนำทาง ลูกศรเล็ก ๆ ไปหยุดอยู่บนพื้นที่ว่างนอกเส้นทาง
บนแผนที่ไม่มีถนนหรือสัญลักษณ์สิ่งปลูกสร้าง ลูกศรชี้ไปทางตะวันออกเฉียงเหนืออย่างโดดเดี่ยว
เขาหันกลับไปมอง หมอกเทาปกคลุมเส้นทางที่มาแล้ว
ปากยักษ์ที่กลืนรถสามล้อบรรทุกหนักเข้าไปได้ คงยังซ่อนอยู่ใต้ชั้นดินแน่
ย้อนกลับไปทางเดิมหรือ? เขายอมรื้อจื๋อหลิงเป็นชิ้น ๆ เสียดีกว่า
กู้หม่านหาเครื่องหมายบอกตำแหน่งถัดไปบนหน้าจอ
สะพานขาด
ระบบนำทางไม่มีแผนที่บริเวณใกล้เคียง ทำได้แค่บอกทิศทางคร่าว ๆ ของสะพานขาดด้วยลูกศร
“สะพานขาดอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ พี่ชายช่วยหาถนนที่ผ่านไปได้เองนะคะ~”
“คราวนี้พูดจารู้เรื่องหน่อย”
กู้หม่านชี้หน้าจอเตือน “อย่าบอกให้ฉันกลับรถอีก”
“ถ้าทำให้ฉันต้องย้อนกลับไปอีก ฉันจะอุดปากเธอก่อนเลย”
“คำขอของพี่ชาย หนูจำไว้แล้วค่ะ~”
“ตอนเร่งให้ฉันไปตาย ทำไมไม่จำให้ได้แบบนี้บ้างวะ?”
ระบบนำทางเงียบไป
กู้หม่านพิงกระบะพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปิดกระติกน้ำดื่มไปหลายอึก จากนั้นเทน้ำสะอาดออกมานิดหน่อย ล้างคราบกรดที่ติดอยู่บนโครงรถ
บริเวณที่ถูกกัดกร่อนมีรอยด่างสีเทาขาวอยู่หลายจุด ยังดีที่ไม่เสียรูป
ก่อนออกเดินทาง เขาคิดแค่ว่าจะเข้าเมืองไปซื้อเครื่องจักรกับหาไฟฟ้า
แต่พอออกเดินทางจริง กลับต้องใช้คนบังกระสุนไปหลายชุด แล้วยังได้ศึกษาระบบย่อยอาหารของถนนไปอีกรอบ
การออกมาซื้อของคราวนี้ชักจะเหมือนการเอาชีวิตรอดในแดนรกร้างเข้าไปทุกที
พักจนพอแล้ว กู้หม่านก็ขึ้นนั่งบนอานอีกครั้ง