กู้หม่านมองขึ้นไปตามบันได
“เจ้าเกาะของพวกคุณนี่ เป็นที่นิยมไม่น้อยเลยนะ”
“ถ้าไม่มีเจ้าเกาะ ทุกคนคงตายกันไปนานแล้ว” ชายคนนั้นพยักหน้า
กลิ่นบนชั้นสี่จางลงมาก
ในโถงทางเดินมีเตียงหลายตัวนำมาต่อกัน ใต้เตียงวางฟืนเรียงเป็นระเบียบ ข้างผนังแขวนมีด กระบองเหล็ก และโล่ไม้สองสามอัน
ผู้ชายสิบกว่าคนนั่งกระจายกันอยู่ รูปร่างล่ำสันกว่าคนชั้นล่างอย่างเห็นได้ชัด
คนหนึ่งกำลังประคองชาม กัดกินมันเทาต้มสุกก้อนใหญ่
หลายคนสังเกตเห็นมีดแตงโมในมือเขา จึงนั่งตัวตรงขึ้น
ชายที่นำทางรีบเอ่ย “แขกผู้มีเกียรติมาพบเจ้าเกาะครับ”
ยามคนหนึ่งเดินเข้ามา เห็นมือซ้ายของเขาห้อยตกอยู่
“คนอยู่ไหน?”
“หนีไปแล้ว” กล้ามเนื้อบนใบหน้าชายคนนั้นกระตุก
“คืนนี้แจกยา แล้วคุณปล่อยคนหนีไป?” สีหน้ายามขรึมลง
“ยังมี... ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ายังมีอีก” ชายคนนั้นไม่กล้ารั้งรอ รีบเดินขึ้นบันไดไป
กู้หม่านเข้าใจแล้ว เด็กผู้หญิงข้างนอกหนีไป พวกเขาจึงจะจับเด็กจากในตึกมาทดแทนอีกคน
ทางเข้าชั้นห้ามีป้ายไม้แขวนอยู่
【สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหยียนซุ่ย】
ในห้องมีเตาอั้งโล่หลายใบ ถ่านใกล้ถูกเถ้ากลบมิด มีเพียงประกายไฟที่ปะทุขึ้นเป็นครั้งคราวพอจะให้แสงวาบ
เด็กกลุ่มหนึ่งเบียดกันอยู่ข้างเตาอั้งโล่ แต่ละคนกอดชามไว้ในมือ
น้ำในชามใสจนมองเห็นก้นชาม นาน ๆ ทีถึงจะมีเศษใบผักลอยผ่านมาสักใบ
เสื้อผ้าพวกนั้นเห็นชัดว่าถอดมาจากศพ
ชายเสื้อยาวลากพื้น แขนเสื้อพับทบขึ้นมาหลายชั้น ข้อมือที่โผล่พ้นออกมาผอมบางน่าสงสาร มีบาดแผลตื้นลึกต่างกันเป็นริ้ว ๆ
มีคนกำลังล้างสมองพวกเขาอยู่ในห้อง