ช่างฝีมือวันสิ้นโลก: สังหารสิ่งลี้ลับ เสริมแกร่งสรรพสิ่ง

ตอนที่ 154 ช่างฝีมือวันสิ้นโลก: ฟันผี เสริมแกร่งสรรพสิ่ง

7 นาที· 1.6K คำ

เถ้าแก่กำลังเก็บโต๊ะ ชามเปล่าที่ซ้อนอยู่ในมือพลันเอียงวูบ

กู้หม่านยิ้ม แต่ไม่ได้ตอบ

แปดคนไม่จำเป็นต้องใช้หรอก พรุ่งนี้ค่ำพอไปถึงหุบเขาสนดำ ถ้าพวกเขาช่วยรั้งปืนไว้ได้สักสองสามกระบอก รับกระสุนแทนเขาได้อีกสักสองสามนัด มื้อนี้ก็ไม่เสียเปล่าแล้ว

กู้หม่านควักเงินจ่ายค่าอาหาร ตอนเถ้าแก่รับเงินก็อดเหลือบมองชายสวมเสื้อคลุมอีกครั้งไม่ได้

นั่งยองอยู่มุมกำแพง ไม่กล้านั่งเก้าอี้ แต่พอพูดเรื่องฆ่าคนกลับคล่องกว่าตอนขอข้าวเสียอีก

ทั้งสองออกจากร้านบะหมี่ แต่ไม่ได้กลับที่พักทันที

มีข่าวเรื่องแผ่นกว้างสเปกตรัมแล้ว ปืนพกก็จัดการเรียบร้อย แวะมาเมืองจู๋ซานทั้งที ของที่หุบเขาขาดแคลนควรซื้อให้ครบในคราวเดียว

ตอนนี้อาหารที่ผลิตได้อย่างสม่ำเสมอในหุบเขามีแค่มันเทา เห็ดหัวอ้วน หนอนขาว หนูหนังเทา และรากกุยช่าย

กินไม่ถึงตายก็จริง แต่มีให้กินแค่นี้ก็ซ้ำซากเหลือเกิน

น่าจะหาเมล็ดพืชที่ช่วยให้อิ่มท้องได้อีกสักสองสามชนิด ถ้าหาไก่กลายพันธุ์ที่ออกไข่และขยายพันธุ์ได้มาสักสองสามตัวก็คงดีกว่านี้

ตำรับยาลดอักเสบที่คัดมาจากห้างสรรพสินค้าก็เอาแต่พกติดตัวไว้ไม่ได้ ต้องซื้อสมุนไพรตามรายการมาด้วย

เหล็กก็ขาดไม่ได้ ต่อไปต้องใช้เชื่อมโครง ทำเครื่องมือ และซ่อมเครื่องจักร

โชคดีที่เมืองจู๋ซานมีกองคาราวานที่รับส่งสินค้าทางไกล แค่ตกลงราคา จ่ายค่าขนส่ง ก็ส่งตรงไปหมู่บ้านเสี่ยวสือได้

พอกลับไป เขาค่อยไปรับของที่ปากหมู่บ้าน ไม่ต้องยัดทุกอย่างไว้บนรถสามล้อ

หลังจากกินอิ่ม ชายคนนั้นก็เดินได้มั่นคงขึ้นมาก ชายเสื้อคลุมไหวตามจังหวะก้าว แต่ฝีเท้ากลับเงียบกริบ

เบื้องหน้ามีร้านขายของชำแห่งหนึ่ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป