ในกรงเหล็กไม่มีเสียงตอบรับ
ดวงตาข้างเดียวกวาดมองใบหน้าของกู้หม่าน ก่อนจะหลุบลงอย่างรวดเร็ว
นายค้าทาสหน้าเสีย
“ถามแล้วทำไมไม่ตอบ!” เขาคว้าแส้หนังจากข้างตัว เงื้อมือฟาดลงไป
เพียะ! ปลายแส้ลอดซี่กรงเข้าไป ฟาดเข้าที่ไหล่ชายคนนั้น
ถ้าเป็นคนธรรมดา ต่อให้ไม่ถึงกับหนังแตกเนื้อเปิด ไหล่ก็คงบวมเป่งไปแล้ว แต่บนไหล่ของชายคนนั้นมีเพียงรอยแผลตื้น ๆ เพิ่มขึ้นมา เขาหดตัวเข้าไปด้านในเล็กน้อย ทว่ายังคงเงียบงัน
“ยังจะทำเป็นใบ้อีก!”
นายค้าทาสเงื้อแส้ขึ้นอีกครั้ง แต่กู้หม่านคว้าเอาไว้ได้ทัน
“พอได้แล้ว อย่าคิดแต่จะใช้กำลังอยู่ทั้งวัน”
“ของราคา 2 เหรียญทอง ถ้าฟาดจนพัง นายก็ต้องขายฉันเป็นเศษเนื้ออยู่ดี”
นายค้าทาสจำต้องปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจ
กู้หม่านค้นห่อผ้า หยิบแผ่นมันเทาที่กินเหลือส่งลอดซี่กรงเข้าไป
ชายในกรงเหล็กเงยหน้าขึ้นทันที มือซ้ายที่ผอมแห้งยื่นพรวดออกมา คว้าแผ่นมันเทาไปยัดใส่ปาก
เศษแป้งร่วงลงบนตัก เขารีบใช้ฝ่ามือกอบไว้ แผ่นแป้งครึ่งหนึ่งแทบไม่ทันเคี้ยวก็กลืนลงไป แม้แต่เศษที่ติดซอกนิ้วก็ยังเลียจนเกลี้ยง
“มากับฉันไหม?” กู้หม่านย่อตัวลงตรงหน้ากรงเหล็ก
ชายคนนั้นกำกระดาษไขเปล่า ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงสองสามครั้ง แต่ไม่ตอบ
“มาทำงานให้ฉัน แล้วฉันจะให้กินอิ่ม”
“ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ฉันจะไม่ปล่อยให้นายนอนคว่ำอยู่ในกรง เลียน้ำสกปรกอีก”
ส่วนจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วัน… กู้หม่านไม่ได้พูดต่อ
หุบเขาซงดำในคืนพรุ่งนี้ ไม่ใช่ที่สำหรับเดินเล่น