กู้หม่านฝืนทนความเจ็บแสบจากความหนาวจนแข็งทื่อ แล้วก้มตัวลงอย่างฉับพลัน
เพี๊ยะ!
ยันต์ขั้นเริ่มต้นฟาดลงตรงจุดที่เงาข้างเท้าเข้มที่สุดอย่างจัง
แสงสีขาวระเบิดตูมไปตามพื้น!
เงาดำก้อนนั้นพองตัวขึ้นทันที กลายเป็นโครงร่างคล้ายมนุษย์ที่แขนขาบิดเบี้ยว มันพยายามยืดตัวออกไปสุดกำลัง หวังจะมุดกลับเข้าไปในมุมกำแพงอีกครั้ง
แต่พอขอบเงาสัมผัสแสงเย็นจากโคมศพ ก็มีควันดำพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมเสียงฉ่า ก่อนจะถูกบีบให้หดกลับไป
ยันต์ขั้นเริ่มต้นลุกไหม้สว่างขึ้นเรื่อย ๆ
เงาดำรูปร่างมนุษย์กระตุกอย่างรุนแรง รอยสีขาวแยกออกกลางลำตัว แล้วแผ่ขยายไปทั้งสองด้านอย่างรวดเร็ว ฉีกเงาทั้งก้อนออกเป็นสองส่วน
ไม่กี่วินาทีต่อมา การดิ้นรนบนพื้นก็หยุดลงอย่างสิ้นเชิง
เงาดำถูกเผาจนหมดไปพร้อมกับยันต์ขั้นเริ่มต้น เหลือเพียงขี้เถ้าดำบาง ๆ รูปร่างคล้ายมนุษย์
ความเย็นเยียบที่พันอยู่รอบตัวเขาสลายไปตามกัน ขาของกู้หม่านอ่อนยวบ ทรุดนั่งลงกับพื้นทันที
“แม่งเอ๊ย เกือบพลาดท่าแล้วไหมล่ะ”
เขาก้มมองขี้เถ้าดำ แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นตั้งนานแล้ว
ถ้าไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของเงาทันทีที่เข้าบ้าน ปล่อยให้มันซ้อนทับกับเงาของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ เขาคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะควักกระดาษยันต์ออกมา
ตัวเลขบนข้อมือกระโดดขึ้นกะทันหัน แสงสีขาวนุ่มนวลกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นบนโต๊ะทำงาน
กระดาษยันต์ 12 แผ่นที่เขากดเสริมความแข็งแกร่งไว้เมื่อคืน เสริมเสร็จครบทั้งหมดแล้ว
กู้หม่านใช้มือยันเข่าลุกขึ้น แล้วเก็บยันต์แผ่นที่ใช้หมดเมื่อครู่จากข้างเตียง
“ก็ไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่ได้โดนหลอกให้กลัวฟรี”
พอหายใจจนเป็นปกติ เขาก็นึกถึงหมู่บ้านที่ภายนอกเงียบงันไร้ชีวิตชีวา
เจ้าสิ่งนี้คงเคลื่อนไหวอยู่ในหมู่บ้านเสี่ยวสือมานานแล้ว เพียงแต่เขาถูกปิดหูปิดตาไม่รู้อะไรเลย