“ของยังมาไม่ถึง นายคงไม่ได้ถ่อมาดูบ้านเปลือย ๆ ของฉันโดยเฉพาะหรอกนะ?”
กู้หม่านยืนขวางรั้วไว้ ไม่มีท่าทีจะเชิญอวี๋เจ๋อเข้าไปแม้แต่น้อย
“ฉันแวะไปบ้านนายก่อนแล้ว แต่ไม่เจอใคร” อวี๋เจ๋อถอนสายตาจากหุบเขา
“ของที่นายสั่งจะมาถึงพรุ่งนี้เที่ยง จำไว้ด้วยว่าต้องไปขนเอง”
พอได้ยินว่าวัสดุก่อสร้างมาถึงแล้ว ความเจ็บปวดใจเรื่องเงินของกู้หม่านก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
“ของตั้งสี่เหรียญทอง ในที่สุดก็ยอมเอามาส่งเสียที”
“พรุ่งนี้ก่อนฟ้ามืดรีบขนไปให้หมด ถ้าค้างคืนคิดค่าฝากเก็บเพิ่ม”
“วางไว้อีกครึ่งวันแล้วเนื้อมันจะหายไปสักชิ้นหรือไง?”
“เกะกะที่” อวี๋เจ๋อเสริมอย่างใจเย็น “เลยกำหนดแล้วยังไม่มาเอา คิดค่าฝากเก็บวันละ 1 เหรียญเงิน”
“นายแม่งเอาเงินฝังไว้ในเบ้าตาแล้วเชื่อมติดหน้าตัวเองไปเลยสิ!”
“ถ้าคิดว่าแพงก็รีบมาเอาตั้งแต่แรกสิ”
ทิ้งคำพูดชวนโมโหไว้ อวี๋เจ๋อก็เดินทอดน่องจากไป มือไพล่หลัง
กู้หม่านจ้องแผ่นหลังที่ดูสบายอกสบายใจของเขา พลางครุ่นคิดอยู่ในใจ
ตาแก่นี่อุตส่าห์มาหาถึงที่ คงไม่ได้มาแค่บอกให้ไปรับของแน่ แต่ในเมื่ออวี๋เจ๋อไม่พูดให้ชัด เขาก็ไม่คิดตามตื๊อถาม
วันรุ่งขึ้น ยังไม่ทันเที่ยง กู้หม่านก็ลากอาหนิวไปด้วย แล้วเข็นรถลากมาถึงสถานีรับส่งพัสดุ
ของทั้งหมดถูกขนลงมากองไว้ในลานแล้ว
ถังเหล็กปิดสนิท 2 ใบวางเรียงชิดกำแพง มีป้ายสีเคลือบกันน้ำติดอยู่ด้านบน
ข้าง ๆ มีท่อระบายน้ำพีวีซีสีขาวมัดเป็นมัด ทั้งท่อตรง ข้องอ สามทาง และฝาปิด มัดแน่นด้วยเชือกป่าน
ผ้าใบกันฝนม้วนใหญ่ 2 ม้วนวางพาดอยู่บนพื้น ด้านนอกห่อด้วยพลาสติก ส่วนท่ออ่อนระบายอากาศขดอยู่ข้างกัน ม้วนหนึ่งใหญ่เกือบเท่าหินโม่