เทย์เลอร์
อย่างน้อยหน้าตาก็ดูเหมือน
น่าเสียดาย คนตรงหน้าไม่มีทางเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับโลกได้
นี่คือคนประหลาด
คนประหลาดที่คอยล่อเหยื่อให้พูดด้วย ก่อนจะกลืนกินทั้งเป็น
กู้หม่านใจเต้นระรัว แต่ก็ไม่ได้ตื่นกลัวเลยสักนิด ขอแค่ไม่ตอบโต้ ไอ้นี่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้
เทย์เลอร์แกว่งกระดาษชำระในมือไปมา
“ไม่ต้องการเหรอ?”
กู้หม่านเม้มปากแน่น
“หรือว่าอยากให้ฉันช่วย?”
ไม่ฟัง ไม่ฟัง เต่าร่ายพระสูตร กฎก็วางอยู่ตรงนั้น ต่อให้ยั่วเก่งแค่ไหนก็ฝืนทำอะไรเขาไม่ได้หรอก
เห็นเขาไม่ตอบสนอง ดวงตาสีฟ้าสดใสของเทย์เลอร์ก็เลื่อนต่ำลง
รอยยิ้มของเธออ่อนโยนขึ้นเรื่อย ๆ “พี่ชาย... ฉันชอบจัง”
กู้หม่านด่าในใจยับ คนประหลาดนี่ไม่เลือกจริง ๆ แม้แต่คนที่นั่งยอง ๆ ถ่ายอยู่ในพงหญ้าก็ยังไม่เว้น
เทย์เลอร์ก้าวเข้ามา รองเท้าบูตหนังสีดำเหยียบผ่านใบหญ้าอย่างไร้เสียง แม้แต่ต้นหญ้าสักต้นก็ไม่เอนลง
เธอคลายปม เสื้อผ้าค่อย ๆ เลื่อนลง
สายตาของกู้หม่านเหลือบมองไปสองสามครั้งอย่างห้ามตัวเองไม่ได้
“ชวนฉันไปนั่งเล่นที่บ้านเหรอ?”
เทย์เลอร์เลียริมฝีปาก น้ำเสียงนุ่มหวาน
“หรือว่า... ที่นี่ก็ได้เหมือนกัน”
“ฉันชอบกลางแจ้ง มันเร้าใจดี”
กู้หม่านเป็นผู้ชายสุขภาพแข็งแรง โสดมาตั้งแต่เกิดยี่สิบหกปี...
เขาก้มมองของตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองใบหน้าสมบูรณ์แบบของเทย์เลอร์ แล้วก็ผิวขาวผ่องตรงหน้า จู่ ๆ ความคิดพิสดารก็ผุดขึ้นมา
ในเมื่อไม่พูดก็ไม่เป็นไร แล้วจะกลัวบ้าอะไรล่ะ? แค่ได้ของฟรีไม่ผิดกฎหมายสักหน่อย ใช่ไหม?