เหนือประตูหลักสูง 4 เมตร มีเรือนหินสีดำพาดขวางอยู่เหนือซุ้มประตูเพิ่มขึ้นมาอีกหลัง สร้างไว้สำหรับให้คนขึ้นไปยืนเฝ้ายามโดยเฉพาะ
ทั้งหลังคา พื้น และกำแพงล้วนทำจากหินดำหนาหนัก ด้านที่หันออกไปนอกหุบเขาเจาะช่องสังเกตการณ์แคบยาวไว้หลายช่อง
ลูกธนูหรือกระสุนที่ยิงมาจากด้านนอกยากจะลอดช่องแคบเข้าไปถูกคนข้างใน
หัวท้ายของเรือนหินมีรูเอียงลงด้านล่างอยู่หลายรู ด้านในติดแผ่นปิดเปิดได้
ถ้ามีคนมาขวางอยู่ใต้ประตูจริง ๆ ยามก็ไม่ต้องยื่นตัวออกไป แค่สาดน้ำร้อน ทุ่มก้อนหิน หรือยื่นอาวุธออกไปยิงก็ได้
ประตูเมืองทั่วไป เวลาเฝ้ายามย่อมหนีไม่พ้นทั้งลมทั้งฝน
แต่ประตูหลักที่เสริมความแข็งแกร่งตรงหน้า แค่เข้าไปหลบในป้อมยามปิดมิดชิดหลังนี้ แล้วปิดประตูหิน ลูกธนูสังหารที่พุ่งมาจากมุมมืดก็ยังถูกกันไว้ได้
ด้านในประตูเมืองยังมีบันไดหินชิดกำแพงเพิ่มขึ้นมาอีกชุด จากในหุบเขาสามารถเดินขึ้นไปบนป้อมยามได้โดยตรง กู้หม่านปีนบันไดขึ้นไป แล้วเดินสำรวจรอบหนึ่ง
เมื่อยืนอยู่หลังช่องสังเกตการณ์ ก็เห็นพื้นที่รกร้างนอกปากหุบเขา ทางในหมู่บ้าน และเชิงเขาทั้งสองฝั่งได้อย่างชัดเจน
พอกดคานลง สลักสั้นทั้งสี่ตัวก็ขบเข้ากับคานประตู ธรณีประตู และกรอบประตูสองข้างพร้อมกัน
“มีแม้กระทั่งห้องให้ยืนเฝ้ายามเลยเหรอ?”
อาหนิวรีบวิ่งมาถึง พอเห็นภาพตรงหน้าก็ยืนตาค้างอยู่ข้างล่าง
“หม่านจื่อ อาชีพของนายสร้างได้ทุกอย่างเลยหรือไง?”
กู้หม่านไพล่มือไว้ข้างหลัง เดินลงมาจากหอสังเกตการณ์
“ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าผู้มีอาชีพพิเศษเจ๋งแค่ไหน?”
“รู้แล้ว” อาหนิวพยักหน้าแรง ๆ
กู้หม่านทำสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับอยากรู้ยิ่งกว่าอาหนิวเสียอีกว่าประตูบานนี้ถูกเสริมความแข็งแกร่งจนกลายเป็นแบบไหน
ป้อมยามเป็นแค่การเปลี่ยนแปลงที่เห็นได้ชัดที่สุด ของสำคัญจริง ๆ ยังอยู่ข้างล่าง