กู้หม่านควานหยิบยากันยุงขดนั้นออกมาจากกล่องเครื่องมือ แล้วยัดใส่กระเป๋า จากนั้นล็อกประตู อาศัยแสงสีเทาขาวริบหรี่ที่เหลืออยู่ เร่งฝีเท้าข้ามถนนในหมู่บ้าน
เหลือเวลาไม่ถึง 20 นาทีก็จะมืดแล้ว ทุกบ้านปิดประตูสนิท หมู่บ้านเสี่ยวสือทั้งหมู่บ้านเงียบจนน่าขนลุก
บ้านเฉียนคุนอยู่ตรงชายขอบหมู่บ้าน บ้านสามหลังรอบ ๆ ถูกทิ้งร้างหมด แม้แต่บ้านชาวบ้านที่ใกล้ที่สุดก็ยังอยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร
กู้หม่านพอใจกับทำเลนี้มาก
ห่างไกล ไม่มีใคร เหมาะจะส่งผลกรรมให้ไอ้คนไร้คุณธรรมอย่างมันที่สุด
เขาย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ
ประตูหน้าต่างบ้านเฉียนคุนปิดผนึกแน่นหนา พอได้ยินเสียงฝีเท้าเคลื่อนไหวแว่ว ๆ จากในบ้าน
อยู่บ้านก็ดีแล้ว
กู้หม่านย่อตัวลงข้างประตู สอดยากันยุงขดเข้าไปในร่องใต้กรอบประตู แล้วหาเศษกระเบื้องแตกมาครอบไว้ เหลือช่องเล็ก ๆ ที่หันไปทางรอยแยกของประตู
ควันจะได้ลอยลอดเข้าไปตามรอยแยก แถมยังยากที่ใครจะสังเกตเห็น
จากนั้นเขาก็จุดไม้ขีด เปลวไฟเลียปลายยากันยุง ควันจาง ๆ ลอยลอดรอยประตูเข้าไปอย่างเงียบงัน
คราวก่อนเฉียนคุนเชิญยุงทั้งหมู่บ้านไปกินเลี้ยงที่บ้าน คราวนี้ถึงตาเขานั่งหัวโต๊ะบ้างแล้ว
น้ำใจต้องตอบแทน กู้หม่านยึดถือเรื่องนี้มาตลอด
หลังจุดยากันยุงเสร็จ เขาไม่ได้อยู่ดูความครึกครื้น แต่ลุกขึ้นวิ่งกลับทันที แม้แรงกระแทกจะทำให้แผลที่หัวไหล่ปวดแปลบ ก็ยังไม่กล้าชะลอฝีเท้า
กลับถึงกระท่อมไม้แล้ว กู้หม่านถึงค่อยดูนาฬิกาข้อมือ
หกโมงห้าสิบห้า เหลืออีก 5 นาทีก็จะมืด
เขาใส่ขี้ผึ้งน้ำมันศพที่เสริมแกร่งแล้วลงในตะเกียงทองแดง แล้วจุดไฟ
ก้อนขี้ผึ้งสีขาวน้ำนมสั่นไหวเบา ๆ เปลวไฟสีขาวเย็นวาบพุ่งขึ้นอย่างแรง ก่อนจะนิ่งลงอย่างรวดเร็ว กระท่อมเล็ก ๆ สว่างไสวขึ้นทันตา