ตอนที่ 99 หนอนกินมูล เชื้อรากินเนื้อ สรรพสิ่งเติบโต กู้หม่านแบ่งรากกุยช่ายออกเป็นหลายระดับความสูงตอนย้ายปลูกโดยเฉพาะ
เวลาผ่านไปพักหนึ่ง ตอนนี้เห็นความแตกต่างในการเติบโตได้ชัดเจนแล้ว
ตามรอยแยกของหินที่สูงกว่า 40 เมตร ใบอ่อนแต่ละหย่อมแทงยอดออกมาจากรากแก่ ยิ่งอยู่ใกล้ด้านรับลม ใบก็ยิ่งแข็งแรง ขอบหยักสีขาวรอบใบยิ่งเห็นชัด
ส่วนรากที่อยู่ต่ำกว่า 40 เมตร แม้จะยังไม่ตาย แต่ก็เหี่ยวเฉาแนบติดผนังหินอยู่เหมือนเดิม ตอนย้ายปลูกมีสภาพอย่างไร ตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้น แม้แต่ยอดใหม่สักยอดก็ยังไม่ยอมแตกออกมา
“เจ้าพวกนี้มันเรื่องมากจริง ๆ”
“ที่ราบก็ไม่ยอมขึ้น ดันต้องไปเกาะอยู่กลางอากาศ รับลมหนาวอยู่ได้”
กู้หม่านไปหาเชือกป่านกับตะปูเหล็กมีห่วงมาคล้องเข้ากับชุดสายรัดเอวสองชั้น
ปลายเท้าเหยียบปุ่มหินที่นูนออกมาจากผนัง นิ้วทั้งห้าจิกเข้าไปในรอยแยก แขน เอว หน้าท้อง และขาทั้งสองออกแรงพร้อมกัน ดันร่างกายให้สูงขึ้นไปอีกช่วงหนึ่ง
หลังฝึกวิชากายาแปดเทพวัชระจนถึงท่าที่สาม การควบคุมร่างกายของเขาก็เหนือกว่าคนทั่วไปแล้ว
ถ้าเป็นเมื่อหนึ่งหรือสองเดือนก่อน ต่อให้เขาปีนขึ้นไปยังที่แบบนี้ ก็คงต้องใช้ทั้งมือทั้งเท้าเกาะหิน ค่อย ๆ ไถตัวขึ้นไปทีละนิด
แต่ตอนนี้แค่หาจุดออกแรงเจอ ก็ส่งแรงจากเอวและแผ่นหลังพลิกตัวขึ้นไปได้แล้ว
อาหนิวที่ยืนอยู่ตรงตีนผาเห็นแล้วใจหายวาบ “หม่านจื่อ ช้า ๆ หน่อย!”
“ถ้าตกลงมา ฉันรับนายไม่ไหวหรอก!”
“ใครใช้ให้นายรับล่ะ?”
กู้หม่านห้อยตัวอยู่บนที่สูงด้วยมือข้างเดียว อีกมือใช้มีดแตงโมแซะรากกุยช่ายออกมา
“ยังไงฉันก็เป็น ‘ผู้มีอาชีพพิเศษ’ นะ”
“เห็นไหมว่าผู้มีอาชีพพิเศษเจ๋งแค่ไหน?”
“เจ๋ง!” อาหนิวตอบทันที แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
กู้หม่านยกมุมปากขึ้นนิด ๆ เอารากผักที่ขุดได้ใส่ตะกร้าสะพายหลัง แล้วขยับตัวขึ้นไปต่อ
รากผักที่ไม่งอกใบใหม่ถูกเขาขุดออกมาจนหมด เขาปีนขึ้นไปเหนือระดับ 40 เมตร แล้วค่อยหารอยแยกกว้าง ๆ ที่รับลม อยู่ในร่ม และกักเก็บน้ำได้