《เคล็ดกระบี่หนักแปดแดนรกร้างสะกดคุกนรกผ่าฟ้า》
【กระบี่หนักไร้คม ความชำนาญสูงสุดไม่ต้องประดิดประดอย!】
【ไม่ฝึกท่าพลิกแพลง ฝึกเพียงพลังหนักแน่น อาศัยน้ำหนักของกระบี่ ผสานกับพลังทั่วร่าง เมื่อฟันลงไป ทุกสิ่งในรัศมีสิบจั้งล้วนถูกสะกด】
【ไม่หวังทะลวงการป้องกัน ขอเพียงบดขยี้ให้แหลก!】
มุมปากกู้หม่านกระตุก หนังสือก่อนหน้านี้ยังพูดถึงปราณฟ้าดินอยู่เลย แต่เล่มนี้กลับเปลี่ยนไปพูดเรื่องมวลกับแรงโน้มถ่วงเสียแล้ว
ฟังดูเป็นวิทยาศาสตร์ขึ้นไม่น้อย
เขาพลิกอ่านต่อ
ภาพในหนังสือเป็นคนถือกระบี่ด้วยสองมือ
ตั้งเท้าอย่างไร กดไหล่แบบไหน บิดตัวไปทางใด คมกระบี่ควรฟันลงตรงไหน ล้วนแยกวาดไว้อย่างละเอียด
หน้าถัด ๆ ไปยังมีการฝึกถือกระบี่ การเก็บท่า และการเปลี่ยนทิศทาง
บางจุดเขียนไว้หยาบ ๆ แต่ก็ไม่ได้มั่วไปเสียทั้งหมด อย่างน้อยก็อธิบายชัดว่าต้องส่งแรงจากร่างกายไปยังกระบี่อย่างไร หลังฟันออกไปแล้วควรเก็บท่ากลับมาแบบไหน
หนังสือเล่มนี้มีของจริงอยู่บ้าง
หลังฝึกวิชากายาเพชรจนสมบูรณ์ในภาคที่สี่ สิ่งที่กู้หม่านไม่เคยขาดก็คือพละกำลัง ส่วนวิชา《ย่ำหิมะไร้รอย》ก็ทำให้ฝีเท้าของเขาคล่องแคล่วกว่าเดิมมาก
เมื่อเผชิญหน้ากับพวกยามที่ถือมีดไล่ฟันมั่วซั่วอยู่ในห้างสรรพสินค้า เขาเพียงหาโอกาสเหมาะ ๆ แล้วฟันทีละคน ก็ไม่เปลืองแรงนัก
แต่การผสานจังหวะก้าว เอว สะโพก ไหล่ แผ่นหลัง และอาวุธในมือให้เป็นกระบวนท่าเดียวกัน เขายังต้องอาศัยการต่อสู้จริงลองผิดลองถูกอยู่
มีดแตงโมยี่ห้อหัวเฉียงคมกริบ ใช้ปาดคอหรือแทงจุดสำคัญเพื่อฆ่าคนธรรมดาได้ดี
ข้อเสียก็เห็นชัด ตัวมีดเบาเกินไป
หากเจอสัตว์ประหลาดหนังหนากระดูกแข็ง หรือจำเป็นต้องเข้าปะทะประชิดกับผู้มีอาชีพพิเศษ ก็เห็นได้ชัดว่าไม่พอใช้
เขาไม่มีความสามารถเฉพาะตัวพิสดารเหมือนผู้มีอาชีพพิเศษ ในตอนนี้สิ่งที่เขาพัฒนาต่อได้ก็ยังคงเป็นร่างกายที่แข็งแกร่งกับทักษะการฆ่าคน
วันหน้าหากหาอาวุธหนักที่เหมาะมือมาได้อีกสักชิ้น และมีวิธีต่อสู้เป็นของตัวเอง ถึงจะมีความมั่นใจพอจะต่อกรกับผู้มีอาชีพพิเศษ