ตลอดทั้งคืนไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
ฟ้าเพิ่งสาง เสียงเสียดสีก็ดังมาจากใต้เตียง
กู้หม่านเปิดแผ่นไม้สำหรับซ่อมบำรุงออก ข้างใต้มีปลายหน่อไม้โผล่ขึ้นมาอีกหลายหน่อ แค่คืนเดียว หน่อหนึ่งก็ชอนไชจนดันแผ่นไม้ขึ้นมาแล้ว
“ขยันชะมัดเลย ไอ้เวร”
กู้หม่านคว้าเลื่อยขึ้นมา แล้วชักเข้าออกอย่างบ้าคลั่งจนตัดยอดหน่อไม้ขาด จะได้ไม่ให้เจ้าของห้องเห็นตอนคืนห้อง แล้วหยิบเรื่องแผ่นเตียงมาเรียกเงินค่าห้องจากเขาอีก
เก็บข้าวของเรียบร้อย กู้หม่านก็ลงมาที่โรงจอดรถ
ชายสวมผ้าคลุมยังนั่งอยู่ข้างรถสามล้อ พอได้ยินเสียงฝีเท้า ดวงตาข้างเดียวก็ลืมขึ้นทันที
คนยังอยู่ รถก็ยังอยู่
กู้หม่านขึ้นไปขนแบตเตอรี่สี่ก้อนลงมาสองเที่ยว
ชายคนนั้นลุกขึ้น ยื่นมือจะช่วยรับ
“ไปยืนข้าง ๆ” กู้หม่านยกแบตเตอรี่ใส่กระบะรถ “อย่ามาแตะงานหนัก”
“ยังไม่ถึงหุบเขาสนดำ ขาก็โดนแบตเตอรี่ทับพังไปก่อน แล้วฉันจะไปทวงเหรียญทองสองเหรียญจากใคร”
ชายคนนั้นหดมือกลับเงียบ ๆ
ทั้งคู่กินอะไรรองท้องกันเล็กน้อย
เมล็ดถั่วเปลือกเหลือง อาหาร ขี้ผึ้งน้ำมันศพ และเครื่องมือต่างวางแยกกัน ส่วนประตูรถที่ดัดแปลงแล้วก็ผูกไว้ข้างกระบะ
กู้หม่านคืนห้องพัก แล้วขี่รถสามล้อบรรทุกหนักยี่ห้อหย่งจิ่วออกจากโรงเตี๊ยม
พวกเขาแวะไปร้านขายของชำก่อน
ค่าขนส่งที่จ่ายไว้ก่อนหน้านี้ครอบคลุมแค่เหล็กกับเกลือหยาบ ตอนนี้มีแบตเตอรี่หนักอึ้งเพิ่มมาอีกสี่ก้อน เจ้าของร้านย่อมไม่ยอมขนให้ฟรี
หลังชั่งน้ำหนักใหม่ กู้หม่านก็จ่ายค่าขนส่งเพิ่มอีกก้อน
แบตเตอรี่สี่ก้อนจะถูกส่งไปหมู่บ้านเสี่ยวสือพร้อมกับเหล็กเส้น แผ่นเหล็ก เศษเหล็ก และเกลือหยาบ
ส่วนสมุนไพรและสัตว์ปีกกลายพันธุ์ที่ต้องใช้ทำผงยืดอายุ เขายังไม่ได้ซื้อ
เหรียญทองหกเหรียญซื้อเคล็ดวิชาลับได้สองเล่ม ตอนนี้เขาเหลือเงินแค่เหรียญทองสามเหรียญกับเหรียญเงินยิบย่อยอีกนิดหน่อย