ก่อนฤดูหนาวจะสิ้นสุด ความยากลำบากที่กู้หม่านเผชิญกลางหิมะเริ่มเห็นผลแล้ว
แม้หิมะยังไม่ละลาย เขาก็วิ่งเท้าเปล่าต่อเนื่องไปทั่วหุบเขาได้
ฝ่าเท้ายังคงแดงก่ำเพราะความหนาวเหน็บ ไอเย็นยังแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูก แต่ไม่ว่าจะเป็นนิ้วเท้า อุ้งเท้า หรือข้อเท้า ก็ไม่ถูกความเย็นจัดแช่แข็งจนควบคุมไม่ได้อีกต่อไป
ลงเท้า ถ่ายแรง เปลี่ยนทิศ ตั้งแต่เริ่มออกวิ่งจนถึงตอนจบ การออกแรงจากขาทั้งสองข้างยังคงเป็นจังหวะไม่รวน
หลังวิ่งเสร็จ บนพื้นหิมะยังเหลือรอยเท้าตื้น ๆ เป็นทางยาว ห่างไกลจากคำว่าย่ำหิมะไร้รอยอย่างแท้จริง
แต่เมื่อเทียบกับมาตรฐานในม้วนหนังสือสีฟ้า ขั้นแรกของ【หลักเหมันต์】ก็สำเร็จสมบูรณ์แล้ว
วิชากายาแปดเทพวัชระ บทที่สี่ก็ก้าวถึงวัฏจักรที่เก้าในช่วงปลายฤดูหนาว
ภายในครึ่งชั่วโมง เขาต้องทำท่าขึ้นสายธนูสลับแขนให้ครบเก้าครั้งติดต่อกัน
ทุกครั้งต้องตรึงเท้าทั้งสองไว้กับพื้น ขมวดเอวและสะโพกให้แน่น แล้วเหยียดไหล่กับแผ่นหลังจนสุดกำลัง
เมื่อทำวัฏจักรสุดท้ายเสร็จ กล้ามเนื้อบนแผ่นหลังของกู้หม่านตึงเขม็งขึ้นเป็นชั้น ๆ ตอนสลับแขนเสื้อจะกรีดอากาศเกิดเสียงหวือสั้น ๆ
หากต้องเจอตัวประหลาดระดับอำมหิตธรรมดาอีกครั้ง ตอนนี้เขาก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าจะชนะได้แน่
แต่ถ้าความสามารถของอีกฝ่ายไม่ได้พิสดารเกินไป ต่อให้สู้ไม่ไหว อย่างน้อยก็ยังหนีได้
เมื่อมีความมั่นใจเช่นนี้ เขาถึงกล้าคิดลงมือกับตัวประหลาดก่อน
ตั้งแต่วันที่สองหลังฤดูใบไม้ผลิมาถึง กู้หม่านกับอาหนิวก็วนเวียนอยู่แถวหมู่บ้านเสี่ยวสือเป็นเวลาสองวัน
พวกเขาพบตัวประหลาดระดับตกค้างสองตัว
ตัวหนึ่งเหลือร่างแค่ครึ่งท่อน หมอบแทะดินอยู่ใต้กำแพงพัง อีกตัวผอมจนหนังหุ้มกระดูก ตอนปีนออกมาจากบ่อน้ำร้าง แขนของมันยังเล็กกว่าเชือกบ่อเสียอีก