ไม้ขีดติดไฟ อาหนิวใช้มือบังเปลวไฟ แล้วค่อย ๆ ยื่นเข้าไปจุดยากันยุง
ควันสีม่วงจางสายหนึ่งลอยขึ้นจากเหนือประกายไฟ หมุนวนอยู่ในบ้านหิน ก่อนจะมุดเข้าไปในหมอกเทา
ทั้งสองยืนเฝ้าอยู่หลังประตู ไม่มีใครส่งเสียง
โคมศพ 2 ดวงส่องสว่างเงียบงัน แสงสีขาวเย็นลอดผ่านตะแกรงเหล็ก แผ่คลุมพื้นที่ด้านนอกจนขาวซีดเป็นบริเวณกว้าง
1 นาที
5 นาที
ผ่านไปสิบกว่านาทีแล้ว ด้านนอกยังไม่เห็นแม้แต่ขาของยุงสักตัว
อาหนิวลดเสียงลง «หม่านจื่อ ของนี่มันได้ผลจริงไหม?»
«เฉียนคุนเอาชีวิตพิสูจน์มาแล้ว ไม่มีทางปลอม»
สิ้นเสียงนั้น เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากส่วนลึกของหมอกเทา
หึ่ง… เสียงเบามาก
ยุงดูดเลือดตัวหนึ่งขนาดเท่าลูกวอลนัตมุดออกมาจากหมอก
ขาเรียวทั้ง 6 ห้อยอยู่ใต้ท้อง ส่วนท้องแห้งแฟบดำคล้ำ งวงยาวเท่านิ้วมือที่ยื่นออกจากปากแกว่งไปมา
มันบินวนอยู่หน้าประตู 2 รอบ
ควันม่วงจากยากันยุงเอียงไปเล็กน้อย ยุงดูดเลือดก็เบนตามทันที ก่อนพุ่งหัวตรงเข้าใส่บ้านหิน
ทันทีที่ลำตัวแมลงล่วงเข้าเขตแสงสีขาวเย็นของโคมศพ ควันขาวก็เริ่มลอยขึ้นจากผิว
ฉ่า! ปีกหดงอ ขาเรียวทั้ง 6 แข็งทื่อในพริบตา ซากแมลงไหม้เกรียมตกลงหน้าประตู
«มาแล้วจริง ๆ!» ดวงตาอาหนิวเป็นประกาย
ตัวที่ 2 บินออกมาจากทางซ้าย
ตามด้วยตัวที่ 3 ตัวที่ 4…
เพียงครู่เดียว ด้านนอกบ้านหินก็มีซากแมลงเพิ่มขึ้นสิบกว่าตัว
เสียงหึ่งรอบด้านดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
หมอกเทาราวกับถูกบางสิ่งกวนจากด้านใน ม้วนตัวทะลักออกมาไม่หยุด ยุงดูดเลือดทยอยมุดออกมาทีละตัว แล้วพุ่งเข้าใส่บ้านหินตามกลิ่นควันม่วง
เห็นชัดว่าพวกมันหิวจนคลุ้มคลั่ง ตัวที่อยู่หน้าสุดเพิ่งพุ่งเข้าแสง พวกที่ตามหลังก็เหยียบข้ามซากของมันแล้วเบียดเข้ามาต่อ