หน้าไม้ยิงซ้ำมีความยาวเท่าเดิม ยังยาวกว่าหนึ่งเมตรนิดหน่อย
แต่ตัวหน้าไม้เปลี่ยนเป็นสีดำด้าน ไม่สะท้อนแสง สัมผัสแล้วคล้ายพลาสติกวิศวกรรมชนิดหนึ่ง
ร่องลูกดอก ฟันหน้าไม้ ไก และกลไกดันเข้าออกซึ่งเป็นจุดรับแรง ล้วนหุ้มด้วยโลหะผสมทั้งชั้น
กู้หม่านจับคันโยกด้านข้างแล้วดึงกลับไปมาสองครั้ง
คันโยกเลื่อนไปตามร่องลื่นอย่างราบรื่น ไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย ทั้งยังไม่มีเสียงไม้เสียดสีกัน
สิ่งที่ทำให้เขาพอใจที่สุดคือตลับลูกดอกบนตัวหน้าไม้
ด้านข้างมีช่องสังเกตการณ์ใสอยู่ด้วย ไม่ต้องถอดออกก็เห็นว่าข้างในเหลือลูกดอกกี่ดอก
ไม่เพียงเท่านั้น เหนือตัวหน้าไม้ยังมีท่อกลมสีดำเพิ่มขึ้นมาอีกอัน
“โห แถมกล้องเล็งมาให้ด้วยเหรอ?”
กู้หม่านยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ผ้าขี้ริ้วที่แขวนอยู่บนผนังพลันกระแทกเข้าที่เปลือกตาเขา
ตรงกลางเลนส์สลักเส้นกากบาทไว้ ด้านบนกับด้านข้างมีปุ่มหมุนเล็ก ๆ สำหรับปรับศูนย์อย่างละปุ่ม
กู้หม่านพลิกหน้าไม้ยิงซ้ำดู แล้วก็เห็นตราประทับเหล็กบนพานท้ายทันที:
【หน้าไม้ยิงยันต์ยี่ห้อช่างสวี】
ข้างตราประทับยังสลักตัวอักษรเล็ก ๆ เป็นระเบียบเรียบร้อยว่า:
【ช่างสวี ช่างสวี ส่งปีศาจทะยานฟ้า】
“...อุตส่าห์เป็นบริษัทอุตสาหกรรมหนักระดับชาติที่ผลิตรถขุดดี ๆ แท้ ๆ ยังอุตส่าห์เอาไปสลักบนหน้าไม้ได้อีกนะ”
ถึงจะบ่นอย่างนั้น แต่เขาก็พอใจกับหน้าไม้ยิงซ้ำกระบอกนี้สุด ๆ พออาวุธออกจากโรงงานแล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำย่อมเป็นการลองจับดูว่าเข้ามือแค่ไหน
ยันต์ขั้นเริ่มต้นหนึ่งแผ่นราคาเท่ากับเหรียญเงินหนึ่งเหรียญ กู้หม่านกระเหม็ดกระแหม่เก็บเงินสร้างฐานะมาได้ไม่ง่าย จะให้เอายันต์จริงมาทดลองได้อย่างไร
เขาจึงทำลูกดอกฝึกซ้อมสิบดอกก่อน แล้วแบกบานประตูเก่ามาที่ลานโล่งนอกหมู่บ้าน
ใช้โคลนวาดวงกลมไว้กลางบานประตู จากนั้นถอยห่างออกไป 50 เมตร