เช้าวันรุ่งขึ้น กู้หม่านรื้ออาหารทั้งหมดในตู้หินออกมากองไว้
หนอนขาวแห้งเหลืออยู่เพียงมัดเล็ก ๆ ส่วนมันเทามีแค่พอปูรองก้นตะกร้า
เขาคว่ำไหผักดองแล้วเขย่าอยู่สองสามที มีใบผักร่วงลงมาแค่สองใบ ส่วนหนูแห้งที่แขวนอยู่บนผนัง นับด้วยมือข้างเดียวก็พอ
เสบียงกระจิดริดแค่นี้ ไม่พอให้ฝึกวิชาครบ 20 วัน
กู้หม่านหิ้วขี้ผึ้งน้ำมันศพถุงหนึ่ง เดินเข้าไปในหมู่บ้านอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
แต่ชาวบ้านที่ปกติเห็นเขาแล้วแทบอยากควักของในบ้านทั้งหมดมาแลกขี้ผึ้งน้ำมันศพ วันนี้กลับเปลี่ยนท่าทีไปหมด
บ้านแรกค้นอยู่ตั้งนาน สุดท้ายควักหนอนขาวแห้งออกมาได้แค่กำมือเดียว
“พี่หม่าน มีแค่นี้จริง ๆ”
กู้หม่านยื่นขี้ผึ้งน้ำมันศพก้อนหนึ่งให้ แล้วเหลือบมองโอ่งเก็บข้าวของบ้านนั้น ฝาโอ่งปิดสนิทแน่นหนา
เขาเดินไปอีกหลายบ้าน สถานการณ์ก็แทบไม่ต่างกัน
บางคนแบ่งมันเทาให้สิบกว่าหัว บางคนร้องบอกผ่านประตูว่าบ้านไม่มีเสบียงเหลือแล้ว กู้หม่านอยากแลกให้ได้มากกว่านี้ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมแม้แต่จะรับเงินเพิ่ม
“แปลกแฮะ จู่ ๆ ขี้ผึ้งน้ำมันศพก็ใช้ไม่ได้ผลแล้วหรือไง?”
ชาวบ้านพร้อมใจกันปิดฝาโอ่งเสบียงแน่นขนาดนี้ ต้องมีสาเหตุแน่
เมื่อเดินมาถึงบ้านเหล่าเซี่ย ถุงขี้ผึ้งน้ำมันศพก็ยังหนักอึ้งอยู่เหมือนเดิม
เหล่าเซี่ยกำลังพลิกแปลงเพาะเห็ดอยู่หลังบ้าน เห็ดหัวอ้วนหลายตะกร้าวางไว้ในที่ร่ม ส่วนก้านเห็ดที่คัดออกถูกร้อยเชือกแขวนตากไว้ใต้ชายคา
“เหล่าเซี่ย วันนี้ในหมู่บ้านเป็นอะไรกันไปหมด?” กู้หม่านวางตะกร้าสะพายลง “ฉันไปมาหลายบ้าน มีเงินก็ยังแลกเสบียงไม่ได้”
เหล่าเซี่ยเหลือบมองตะกร้าสะพายซอมซ่อของเขา แล้วถอนหายใจ
“เห็ดหัวอ้วนแบ่งให้ได้แค่ตะกร้าเล็ก ๆ อย่างอื่นไม่มีจริง ๆ”