อาหนิวกับกู้หม่านเข็นรถลากกลับมาถึงหุบเขา
นอกบ้านหิน ไส้เดือนยักษ์ 4 ตัวที่ทิ้งไว้เมื่อคืนยังถูกทับอยู่ใต้แร่ดำ โคมศพสำรองสว่างอยู่ตลอดทั้งคืน ส่วนหางที่ขาดท่อนนั้นในอ่างดินเผาก็ไม่ขยับอีกเลย
กู้หม่านขยับก้อนหินออก แล้วตรวจดูทีละตัว
“ไม่ขาดแขนขาไปหรอกนะ?” อาหนิวถาม
“พวกมันมีแขนขาที่ไหนกัน?”
“ฉันกลัวว่ามันจะหายไปอีกท่อนต่างหาก”
กู้หม่านตรวจศพตั้งแต่หัวจรดหาง ยืนยันว่าตายสนิทแล้ว จึงเรียกอาหนิวให้มาช่วยกัน
ไส้เดือนยักษ์แต่ละตัวมีความยาวกว่า 4 เมตร วางตรง ๆ ย่อมใส่รถลากไม่ได้แน่
ทั้งสองจึงช่วยกันพับซากยาว 4 เมตรเหมือนม้วนเชือก แล้วขดเป็นกองยัดใส่รถลาก
รถหนึ่งคันยัดได้อย่างทุลักทุเลแค่ตัวเดียว ทั้งสองเข็นรถลากไปมาระหว่างหุบเขากับบ้านอาหนิวอยู่แบบนั้นถึง 4 รอบ
รอบแรกที่ผ่านปากหมู่บ้าน ยังมีคนว่างงานวิ่งตามท้ายรถมาดูของแปลก
จนกระทั่งหนอนเนื้อยักษ์ตัวที่ 4 ถูกขนลงหน้าบ้านอาหนิว ชายฉกรรจ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ทนไม่ไหวจนต้องถามออกมา
“พวกนี้... กู้หม่านฆ่าหมดเลยเมื่อคืนหรือ?”
อาหนิวจับด้ามรถลากไว้ หอบจนแทบพูดไม่ออก
“ถ้าไม่ใช่เขา แล้วจะให้ฉันฆ่าตอนละเมอหรือไง?”
ภรรยาสองคนของอาหนิวเดินออกมาจากบ้าน พอเห็นภูเขาเนื้อที่ขนมาเพิ่ม ดวงตาก็เป็นประกาย
คนอื่นเห็นแต่ศพประหลาดเกลื่อนพื้น ส่วนพวกนางเห็นว่ามันจะแลกเป็นเสบียงกับข้าวของได้มากแค่ไหน
เหล่าเซี่ยอ้อมมาจากหลังบ้าน “อาหนิว ของเยอะขนาดนี้ ถ้าเผาหมด ราคาขี้ผึ้งน้ำมันศพของหมู่บ้านเราคงตกใช่ไหม?”