“ฉันจะฝังหมู่บ้านแล้ว พลั่วแรกต้องตักดินโปะหน้าแกก่อนแน่”
กู้หม่านตบรายการสั่งซื้อดังปังลงบนเคาน์เตอร์
“สั่งของ”
อวี๋เจ๋อเคี้ยวเนื้อในปากจนหมด ถึงค่อยวางมีดกับส้อม แล้วหยิบรายการขึ้นมาไล่ดูตั้งแต่ต้น
“วาล์วระบายน้ำแรงดันสูง วาล์วกันกลับทางเดียว ถังแรงดันปิดผนึก ท่อเหล็กส่งกำลังยาว 20 เมตร ท่อพีวีซีส่งน้ำยาว 100 เมตร...”
เมื่อเห็นบรรทัดสุดท้าย คิ้วของเขาก็เลิกขึ้นเล็กน้อย
“ยังจะเอาท่อส่งน้ำทนแรงดันยาว 650 เมตรอีกหรือ?”
“คิดจะผันน้ำจากแม่น้ำเข้าไปในหุบเขารึไง?”
“ใช่”
เส้นทางจริงมีระยะเพียง 600 เมตร
กู้หม่านเพิ่มเข้าไปอีก 50 เมตรในรายการ เผื่อระยะสำหรับทางโค้ง ข้อต่อ และส่วนที่สูญเสียไป หากวางท่อจนเกือบถึงปลายทางแล้วพบว่าขาดอีกช่วง คงต้องรอของเติมอีกนานไม่รู้เท่าไร
อวี๋เจ๋อใช้ปากกาจิ้มรายการสองที
“ท่อยาวตั้ง 600 กว่าเมตรนี่ นายจะใช้ท่อเหล็กทั้งหมดเลยหรือ?”
“ของที่ฝังใต้ดิน ยิ่งแข็งแรงก็ยิ่งดีอยู่แล้ว”
อวี๋เจ๋อหัวเราะหึ ยกมือขีดฆ่าบรรทัดท่อเหล็กทิ้ง
“ท่อเหล็กยาว 600 กว่าเมตร รถบรรทุกหลายคันก็อาจขนไม่หมด”
“ยังไม่ต้องพูดถึงราคาเลย ถ้าขนไปถึงหมู่บ้านเสี่ยวสือจริง นายกับอาหนิวจะช่วยกันแบกทีละท่อนไปที่ริมแม่น้ำ แล้วนั่งยอง ๆ ในร่องดินขันข้อต่อหลายร้อยตัวหรือไง?”
กู้หม่านอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
คำพูดจะบาดหูไปหน่อย ทว่าก็มีเหตุผล
ท่อเหล็กไม่เพียงแพง แต่ขนย้ายและประกอบยังยุ่งยากด้วย วางยาวกว่า 600 เมตร แค่ขันข้อต่อก็คงทำให้แขนเขาพิการไปทั้งคู่
“แรงกระแทกของปั๊มน้ำค้อนน้ำจะรุนแรงที่สุดตรงท่อส่งกำลังช่วงหน้า ท่อเหล็กส่งกำลังยาว 20 เมตรตัดทิ้งไม่ได้”
อวี๋เจ๋อลากปลายปากกาไปตามแนวท่อส่งน้ำที่เหลือ
“ส่วนที่เหลือเปลี่ยนเป็นท่ออ่อนทนแรงดันที่เมืองปลอดภัยใช้กันทั่วไป”