กู้หม่านใช้ไม้เท้าค้ำกาย เดินเลียบลำน้ำไปสำรวจเส้นทางที่มุ่งสู่หุบเขาอีกครั้ง
ระยะทางตรงระหว่างสองจุดมีเพียง 400 เมตร แต่ท่อไม่อาจลอดผ่านซากปรักหักพัง หรือเจาะทะลุใต้ก้อนหินขนาดใหญ่ได้ จำเป็นต้องอ้อมผ่านพื้นที่รกร้างที่ค่อนข้างราบเรียบเท่านั้น
กู้หม่านปักไม้ลงไปทุกระยะ แล้วใช้เชือกป่านยาว 10 เมตรวัดซ้ำไปซ้ำมา
จนกระทั่งไม้หลักต้นสุดท้ายถูกปักแน่นอยู่ตรงปากหุบเขา ในที่สุดเขาก็พอจะวางใจได้
“600 เมตร ขาดไม่ได้เกินกว่านี้แน่”
หากอยากให้น้ำในแม่น้ำไหลขึ้นไปบนหุบเขาที่สูง 6-7 เมตรได้อย่างราบรื่น ก็ต้องให้มันไหลใต้ดินเป็นระยะทาง 600 เมตรเสียก่อน แถมยังต้องฝังท่อไว้ใต้ดินด้วย
ถ้าต้องอาศัยเขากับอาหนิวค่อย ๆ ขุดเอง ไม่รู้ต้องทำไปถึงปีไหน
ยังดีที่แนวท่อส่วนใหญ่อยู่ด้านนอกหุบเขา
ชาวบ้านเข้าไม่ถึงแร่ดำ ทั้งยังมองไม่เห็นน้ำเลี้ยงสีแดงในแอ่งน้ำเลือด ขอแค่ทำเครื่องหมายเส้นทางไว้ล่วงหน้า ก็จ้างคนมาขุดได้โดยจ่ายอาหารเป็นค่าตอบแทน
ส่วนสระน้ำในหุบเขามีความยาว กว้าง และสูงด้านละ 2 เมตร รวมแล้วมีปริมาตรแค่ 8 ลูกบาศก์เมตร นับเป็นงานเล็กน้อยเท่านั้น
เมื่อกลับถึงหุบเขา กู้หม่านไล่ทบทวนวัสดุที่ต้องใช้ในหัวทีละอย่าง
รางรับน้ำก่อขึ้นจากหินได้
ฐานปั๊มน้ำกระแทกใช้แร่ดำก่อขึ้นมาแล้วเทน้ำเลี้ยงสีแดงลงไป รับรองว่าแข็งแรงยิ่งกว่าแท่นคอนกรีต
ส่วนขาค้ำยึดท่อ ก็ใช้ไม้เนื้อแข็งกับห่วงเหล็กมาประกอบกันได้
มีเพียงชิ้นส่วนสำคัญของปั๊มน้ำเท่านั้นที่ทำส่ง ๆ ไม่ได้
วาล์วระบายน้ำขนาดใหญ่ที่ต้องทนแรงกระแทกซ้ำ ๆ วาล์วกันกลับทางเดียวที่ป้องกันน้ำในแม่น้ำไหลย้อน และถังแรงดันแบบปิดผนึกอีกหนึ่งใบ