กู้หม่านเปิดหน้าแรกด้วยความเคารพยำเกรง
ข้างในไม่มีภาพแผนผังการไหลเวียนของเส้นลมปราณ ไม่มีเคล็ดวิชาสูดกลืนพลังหยิน
มีเพียงภาพคนตัวเล็ก ๆ วาดอย่างหยาบ ๆ กับขั้นตอนฝึกที่อัดแน่นเต็มหน้ากระดาษ
【ขั้นวางรากฐาน】
【เย็บปลอกพันแข้งจากผ้าหยาบ 2 คู่ ยัดทรายเหล็กไว้ข้างใน แต่ละข้างหนัก 5 กิโลกรัม ทุกเช้าให้วิ่งเต็มแรง 10 กิโลเมตรโดยแบกน้ำหนักไว้ จนเข่าทั้งสองข้างอ่อนล้าและฝ่าเท้าชาไร้ความรู้สึก จึงค่อยพัก นี่คือการฝึกกำลังขา】
กู้หม่านอ่านซ้ำสองรอบ เริ่มต้นก็โหดเอาเรื่อง
ขาทั้งสองข้างต้องห้อยของหนัก 10 กิโลกรัม แล้ววิ่งเต็มแรงวันละ 10 กิโลเมตร ไม่รู้ว่าจะฝึกสำเร็จหรือเปล่า แต่หัวเข่าของคนธรรมดาคงยื่นใบลาออกก่อนแน่
เขาพลิกหน้าต่อ
【ขั้นละเอียดอ่อน】
【ขุดหลุมตื้น ๆ แล้วปูหญ้าแห้งกับกิ่งไม้แห้งไว้ด้านบน ผู้ฝึกต้องออกแรงจากปลายเท้า วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว หากกิ่งไม้หัก แสดงว่าท่วงท่ายังไม่สำเร็จ หากวิ่งเหยียบผ่านยอดหญ้าได้โดยไม่ทำให้ลำต้นหัก ก็ถือว่าเริ่มเข้าใกล้ประตูแล้ว】
ความคาดหวังบนใบหน้ากู้หม่านจางลงเล็กน้อย
เขาใช้นิ้วคีบหน้าถัดไปเปิด
【ขั้นชำนาญ】
【นำกระบุงไม้ไผ่ขนาดใหญ่มาหนึ่งใบ ใส่ทรายเหลืองลงไป ผู้ฝึกต้องเดินเร็ววนไปตามขอบกระบุง ตักทรายออกครั้งละหนึ่งลิตร จนทรายในกระบุงหมดเกลี้ยง แล้วยังสามารถวิ่งไปตามขอบกระบุงได้โดยไม่ทำให้กระบุงคว่ำ จึงจะเรียกว่าฝึกสำเร็จขั้นต้น】
“……”
กู้หม่านพลิกหน้ากระดาษเร็วขึ้น ไม่นานก็ถึงหน้าสุดท้าย
【ขั้นสำเร็จใหญ่】
【รวมลมปราณไว้ที่ตันเถียน แตะปลายเท้าเบา ๆ ร่างกายพลิ้วดุจควัน สามารถเหยียบยอดหญ้าระเกะระกะโดยไม่หัก เดินบนผิวน้ำแข็งบางโดยไม่แตกสะเทือน เพียงสะบัดกลีบดอกไม้หรือเด็ดใบไม้ ก็สังหารคนได้อย่างไร้ร่องรอย…】