หนูแทะกระดูกถูกเหยียบจมอยู่ในหิมะ ถึงอย่างนั้นปากก็ยังไม่ยอมแพ้
“ฉันแค่หมดแรงเกินไป!”
“ต่อให้ถึงจุดสูงสุดของขั้นต้น ถ้าไม่ใช่ผู้มีอาชีพที่เน้นเสริมสร้างร่างกายโดยเฉพาะ ร่างกายก็ไม่ได้แข็งแกร่งสักเท่าไร!”
พอกู้หม่านฟังจบ สีหน้าก็ค่อย ๆ แปลกไป
จุดสูงสุดของขั้นต้นยังไม่แข็งแกร่งสักเท่าไรหรือ?
เขานึกถึงสองพี่น้องนักฆ่าในป่าสีเทาขึ้นมาอีกครั้ง
เตะต้นไม้สีเทาที่หนาเท่าต้นขาหัก วิ่งเร็วจนเหลือเพียงเงาสายหนึ่ง ทั้งพละกำลัง ความเร็ว และการควบคุมร่างกาย ล้วนเหนือกว่าโจรเฉือนกระดูกตรงหน้ามากนัก
ก่อนหน้านี้กู้หม่านคิดจริง ๆ ว่าพวกเธออยู่ขั้นสูงสุดของขั้นต้น
“ไอ้แก่อวี๋เจ๋อนั่น...”
ตอนนั้นเขาถามว่านักฆ่าสองคนนั้นอยู่ระดับไหน อวี๋เจ๋อตอบทันทีว่า “ขั้นต้น ขั้นต้นที่ห่วยที่สุด”
ตาเฒ่านั่นรู้อยู่เต็มอกว่าพวกเธอเป็นใคร แต่จงใจบอกว่าขั้นกลางเป็นขั้นต้น ทำเอากู้หม่านฝึกเพิ่มทั้งคืนด้วยความหวาดระแวง
หลอกได้แนบเนียนยิ่งกว่าความจริงเสียอีก
เรื่องนี้ค่อยคิดบัญชีกันทีหลัง ตอนนี้ยังมีกระเป๋าเงินเดินได้อีกใบให้ค้น
กู้หม่านย่อตัวลงค้นร่าง
ในถุงผ้าตรงอกมีเหรียญทอง 12 เหรียญ
ค้นในช่องซ่อนของเข็มขัดก็เจออีก 4 เหรียญ
สุดท้ายยังมีอีก 2 เหรียญดุนอยู่ตรงเป้ากางเกง
รวมทั้งหมดเป็นเหรียญทอง 18 เหรียญ
นอกจากนั้นยังมี กำไลเงินหนึ่งวง กับสมุดเล่มหนึ่งที่ห่อด้วยผ้าน้ำมันไว้อย่างแน่นหนา
กู้หม่านหยิบเหรียญทองขึ้นมาชั่งน้ำหนักบนฝ่ามือ
“เป็นผู้มีอาชีพพิเศษ เป็นโจรมาตั้งหลายปี เก็บเงินได้แค่ 18 เหรียญทองเองหรือ?”
หนูแทะกระดูกนอนอยู่ในหิมะ สีหน้าบิดเบี้ยวยิ่งกว่าตอนขาหักเสียอีก