“ค้าของเถื่อน จะไม่มีความเสี่ยงเลยได้ยังไง”
“คนอื่นรับความเสี่ยงไปหมดแล้ว คุณก็เลยสบายใจสินะ”
ท่านหนอนหัวเราะจนเนื้อแก้มอ้วน ๆ สั่นระริก ไม่ตอบอะไร
กู้หม่านกำด้ามมีด แล้วดึงมีดแตงโมที่ติดคาอยู่ในเคาน์เตอร์ออกมา
แผ่นเหล็กมีรอยบิ่น ท่านหนอนเหลือบมองแวบหนึ่ง แต่ไม่กล้าเอ่ยเรื่องค่าเสียหาย
“มะรืนนี้ หลังฟ้าสางแล้วค่อยมาถาม”
“ได้”
กู้หม่านรับปากอย่างไม่ลังเล ทว่าในใจเปลี่ยนแผนไปแล้ว
ในเมื่อรู้ทั้งเวลาและสถานที่ แล้วผมจะรอให้คุณขายของให้ที่นี่ทำไม?
พวกคุณปล้นคนอื่นได้ ผมก็หาโอกาสปล้นพวกคุณกลับเหมือนกัน
แต่การปล้นขบวนรถของเมืองปลอดภัย ไม่ใช่แค่บุกเข้าไปในห้าง แล้วฟันยามที่ถือมีดพัง ๆ ไม่กี่คน
ขบวนรถมีคนกี่คน พกปืนมากี่กระบอก ข้างในมีผู้มีอาชีพพิเศษหรือเปล่า พวกพรานแดนร้างที่ท่านหนอนเลี้ยงไว้มีฝีมือแค่ไหน เขาไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง
ต้องไปดูก่อน ถ้ามีช่องให้ฉวยประโยชน์ก็ลงมือ ถ้าสถานการณ์ไม่เข้าท่าก็ถอนตัวทันที
ห้ามเห็นแก่เงินสิบเหรียญ แล้วสุดท้ายโดนคนจับแยกร่างส่งกลับไปยังร้านอะไหล่เมื่อครู่นี้
ตอนกู้หม่านเดินออกจากเคาน์เตอร์ ท่านหนอนก็กลับไปนอนเอกเขนกบนเก้าอี้เหล็กแล้ว ปืนลูกซองตรงมุมห้องก็ลดปลายลง
เดินไปตามทางไม้ได้ระยะหนึ่ง เขาก็เห็นกรงขนาดเล็กใหญ่เรียงรายอยู่หน้าร้านมืด ๆ แห่งหนึ่ง
ในกรงไม่กี่ใบที่อยู่ใกล้ที่สุด ขังแมงมุมหน้าคนกลายพันธุ์เอาไว้
ขนสีดำกับขายาวงอพับอยู่ใต้ท้อง ใต้ท้องฝังใบหน้ามนุษย์ยับย่นเอาไว้ เขี้ยวพิษข้างปากถูกถอนออกไปแล้ว เหลือเพียงรูโหว่สองรู
ตัวหนึ่งเกาะติดลูกกรงเหล็ก ไม่ว่าใครเดินผ่านไปทางไหน ลูกตาบนใบหน้านั้นก็กลอกตามไป