แสงสีแดงสลัวส่องกระทบแผงขายของสองข้างทาง รวมถึงสินค้าที่ไม่มีใครคิดจะปกปิด
ปืนที่ลบหมายเลขประจำกระบอกทิ้ง ขวดยาไร้ฉลาก ตะขอเหล็กเปื้อนเลือดกับเลื่อยตัดกระดูก
บนผืนผ้าใบกันน้ำยังมีชุดเครื่องแบบยามเมืองจู๋ซานวางอยู่สามชุด รูตรงอกไม่ได้เย็บปะ เลือดบนเสื้อก็ยังไม่ได้ซัก
ชายคนหนึ่งนั่งยองอยู่หน้าแผง หยิบเครื่องแบบขึ้นมาทาบตัว
“ใส่ได้ไหม?”
“ซักหน่อยก็ใส่ได้แล้ว”
“ฉันถามว่า ถ้าใส่ชุดนี้ออกไปจะโดนจับไหม?”
“ถามอะไรโง่ ๆ! ใส่มันออกไปหลอกกินหลอกดื่ม ขโมยของ แล้วยังจะหวังให้ฉันติดคุกแทนนายหรือไง?” พ่อค้าเหลือบตามองอย่างเอือมระอา
“ไม่มีเงินก็อย่าจับ ถ้าขยี้คราบเลือดหลุดไปสักก้อน ฉันจะให้นายชดใช้”
ถัดไปมีขวดดินเผาใบเล็กเรียงอยู่บนชั้นไม้ไผ่ ปากขวดปิดผนึกด้วยโคลนดำ ด้านนอกแปะป้ายไว้ว่า
【น้ำคั้นคางคกเนื้องอก จิบเดียวคืนชีพ】
ข้างกันยังมีผงสีขาวละเอียดอยู่หลายห่อ
【ผงสุขสันต์ ความฟินสิบเท่า เทพเซียนยังเลิกยาก】
พอกู้หม่านเห็นคำว่า “สิบเท่า” เขาก็เร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
ตอนเสี่ยวฟางเลียน้ำเมือกคางคกเข้าไปนิดเดียว ก็หลงจนเฉือนเนื้อตัวเองป้อนคางคกแล้ว
ถ้าของนี่แรงขึ้นสิบเท่าจริง ซื้อกลับไปเขาอาจหั่นตัวเองเป็นซาชิมิ แล้วเฉือนออกมาทีละชิ้นไว้กินแกล้มเหล้าทุกวันก็ได้
“พี่ชาย สนใจผงสุขสันต์ไหม?” พ่อค้ายิ้มราวกับเจ้าแม่ประทานบุตร
“ไม่ล่ะ”
“กลัวว่าพอมีความสุขเสร็จ นายจะหิ้วฉันไปขายข้างบ้านเป็นกิโล”
เพราะร้านข้างบ้านเปิดขายเนื้อคนจริง ๆ
หัวคนแห้งเหี่ยวหลายหัวถูกมัดด้วยเส้นผมเป็นพวง ห้อยอยู่หน้าร้านเหมือนกระเทียม ผิวหนังคลุมด้วยผงกันเน่าสีขาว
ใต้หัวคนมีป้ายไม้แขวนอยู่
【ขายปลีก/ขายส่งชิ้นส่วนมนุษย์】
เท่านี้ก็แย่พอแล้ว แต่ข้างกันยังตอกป้ายเล็กสีสันสดใสไว้แผ่นหนึ่ง
【แอปเปิลเคลือบน้ำตาล เก็บสดวันนี้】
กู้หม่านจ้อง “แอปเปิล” พวกนั้นอยู่สองครั้ง
บนเคาน์เตอร์วางโหลแก้วเต็มไปหมด ข้างในแช่ชิ้นเนื้อสีซีด ด้านนอกติดป้ายระบุส่วนของร่างกาย อายุ และราคา ละเอียดกว่ารายการอาหารในร้านเสียอีก