ในภาคสองของ《วิชากายาแปดเทพวัชระ》กู้หม่านฝึกจนทำครบเจ็ดรอบได้อย่างมั่นคงแล้ว
เหลืออีกแค่สามรอบก็จะสำเร็จสมบูรณ์
พูดน่ะง่าย แต่พอลงมือฝึกจริง ไม่ใช่แค่กัดฟันแล้วทำเพิ่มอีกไม่กี่ครั้งก็จะทำได้
การฝึกแต่ละครั้งมีเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง หากเคลื่อนไหวช้าลงแม้แต่นิดเดียว ย่อมทำไม่ครบสิบรอบแน่นอน
แต่ถ้าเร่งฝืนความเร็ว มือเท้าก็จะรวนได้ง่าย เอว สะโพก แผ่นหลัง หรือหัวไหล่ หากส่วนใดส่วนหนึ่งส่งแรงต่อกันไม่ติด ท่าที่เหลือก็จะผิดรูปตามไปหมด
กู้หม่านขยับแขนขาให้เข้าที่
“เริ่ม”
ฝ่าเท้ายันพื้นมั่นคง เอวและสะโพกบิดหมุน แรงส่งผ่านแนวกระดูกสันหลังไปยังหัวไหล่ทั้งสอง ก่อนแขนทั้งสองจะผลักออกไป เท้าขยับเปลี่ยนตำแหน่งไม่หยุด ร่างของเขาเคลื่อนไปมาในกระท่อมหิน
ยังไม่ทันจบรอบที่ห้า เหงื่อก็ไหลจากปลายคางเป็นสาย
เมื่อครบเจ็ดรอบ เหลือเวลาไม่ถึงห้านาที
เขาไม่หยุดพัก
เท้าเร่งความเร็วขึ้นทันที แทบไม่มีช่องว่างระหว่างท่า
เขาฝืนทำรอบที่แปดจนจบได้พอดี กำลังจะเริ่มท่าพุ่งตัวเพื่อเร่งทำรอบที่เก้า เส้นเตือนครึ่งชั่วโมงก็มาถึง
“ฮู่... แปดรอบ”
กู้หม่านเท้าเข่าหอบหายใจ “อย่างน้อยก็รีดเพิ่มมาได้รอบหนึ่ง”
เขาไม่กล้าฝืนต่อ ใช้สุรารักษาฟกช้ำของอาจารย์หม่าถูนวดเอว แผ่นหลัง และน่องอย่างคล่องแคล่ว ก่อนนั่งพักอย่างว่าง่าย
ความสำเร็จสมบูรณ์ค่อย ๆ ฝึกไปได้ แต่ถ้าร่างพังขึ้นมา เขาไม่มีร่างที่สองให้เปลี่ยน
วันต่อมา กำแพงเมืองเริ่มก่อสร้างต่อ
ด้านนอกสุดยังคงเรียงแร่ดำก้อนใหญ่ที่ปรับพื้นเรียบแล้ว ส่วนแกนกลางกำแพงอัดด้วยเศษหินและผงหิน ก่อนเทน้ำเลี้ยงสีแดงที่ผสมปูนซีเมนต์ลงไป
อาหนิวรับหน้าที่ขนหินก้อนหนักที่สุด ส่วนกู้หม่านทำหน้าที่เป็นทั้งช่างก่ออิฐและคนตรวจงานอยู่ด้านนอก