แรกเห็น สิ่งนั้นดูคล้ายศพหญิงแห้งเหี่ยวที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ด้านหลังมีปีกบางโปร่งแสงคู่หนึ่ง ปีกสั่นกระพือไม่หยุด
แขนขาห้อยย้อยอย่างไร้เรี่ยวแรง ผิวหนังมนุษย์ที่ถูกดูดจนแห้งหุ้มร่างมันไว้แน่น
ใต้ผิวหนังเหี่ยวย่น ปรากฏโครงกระดูกของแมลงที่บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ
ปากดูดสีดำยาวครึ่งเมตรแทงทะลุลำคอของผิวหนังมนุษย์ออกมาอย่างโหดเหี้ยม
ที่ชวนขนหัวลุกยิ่งกว่านั้นคือท้องของมัน
ตรงนั้นมีถุงเลือดขนาดมหึมาโปร่งแสงพองป่องอยู่
เลือดสกปรกสีแดงคล้ำปั่นป่วนอยู่ภายใน ไข่แมลงสีขาวนับไม่ถ้วนแช่อยู่ในนั้น ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหดขยายของถุงเลือด
ยุงดำขนาดเท่าศีรษะคนกว่าสิบตัวบินวนคุ้มกันมัน
“ตัวใหญ่โผล่มาแล้ว” อาหนิวกำเสียมขุดแร่กระดูกขาวแน่น
“ไม่ใช่แค่ตัวใหญ่” กู้หม่านจ้องถุงเลือดแล้วชักหน้าไม้ยิงยันต์ต่อเนื่องของช่างสวีออกมา
“นี่มันล่อยุงแม่งมาเลยต่างหาก”
ยุงแม่พันธุ์หนังคนลอยนิ่งอยู่นอกอาณาเขตแสง ริมฝีปากฉีกขาดถูกดึงแยกออกไปด้านข้าง
ถุงเลือดที่ท้องหดรัด เลือดสกปรกแรงดันสูงถูกบีบเข้าสู่ปากดูดในพริบตา
ทันทีที่มันเกร็งท้อง กู้หม่านก็ไถลไปทางขวาราวกับฝ่าเท้าทาน้ำมันไว้
พรูด! ลำเลือดเรียวเส้นหนึ่งพุ่งออกจากปากดูด ตำแหน่งที่กู้หม่านยืนอยู่เมื่อครู่ถูกยิงเป็นรูมืดลึกขนาดเท่านิ้วโป้ง
เข็มเลือดเส้นที่สองพุ่งใส่พลั่วเหล็กซึ่งแขวนอยู่บนรถเข็น พื้นพลั่วแข็งแกร่งถูกยิงทะลุ
“โดนไอ้นี่แทงเข้า ร่างกายคงมีรูเพิ่มอีกรูแน่” อาหนิวมองรูบนพลั่ว หนังศีรษะชาวาบ
“แค่มีรูเพิ่มรูเดียวที่ไหนกัน”
กู้หม่านจับตาดูยุงแม่พันธุ์หนังคน ถ้าโดนเข้าไปสักที ชีวิตคงหายไปครึ่งหนึ่ง