กู้หม่านถือมีดเดินกลับขึ้นไปชั้นหก ปลายมีดหยดเลือดลงพื้นไม่ขาดสาย
ความคลื่นไส้ที่อัดแน่นอยู่ในลำคอ ในที่สุดก็จางหายไปบ้าง
ชายชราบนรถเข็นยังอยู่ที่เดิม สีหน้าแทบไม่เปลี่ยน
กู้หม่านเดินไปหยุดตรงหน้ารถเข็น
“ทำไมไม่เรียกสาวกของคุณแล้วล่ะ?”
“พวกเขาขึ้นมาไม่ได้หรอก”
“คนข้างล่างแค่ขึ้นบันไดสองชั้นยังต้องพักตั้งนาน คนที่สู้ไหวก็ถูกคุณฆ่าหมดแล้ว”
“คุณนี่ใจเย็นดีนะ”
“กลัวไปแล้วมีประโยชน์อะไร? คุณยังไม่ลงมือทันที แสดงว่ายังมีเรื่องอยากถาม”
“ถามเสร็จแล้วก็ฆ่าฉันให้ตายเร็ว ๆ”
กู้หม่านใช้ปลายมีดเขี่ยกระป๋องเหล็กที่อยู่ข้างกำแพง
“ยาผงต่ออายุแท้จริงแล้วคืออะไร?”
“ยา”
“พูดให้รู้เรื่อง”
“ตำรับพื้นบ้านสำหรับลดการอักเสบ” ชายชราตอบ “สู้ยาที่ได้มาตรฐานในเมืองปลอดภัยไม่ได้ แต่ใช้กดอาการโรคปอดกับแผลอักเสบได้จริง”
“แล้วเลือดล่ะ?”
“ไม่มีประโยชน์” ชายชราตอบอย่างไม่ลังเล
“ไม่มีประโยชน์แล้วเอามาผสมในยาทำไม?”
“ยาดีอย่างเดียวทำให้คนจำได้แค่ยา แต่ถ้าผสมโลหิตศักดิ์สิทธิ์ลงไป พวกเขาก็จะจำฉันได้” ชายชราพูดอย่างภาคภูมิใจ
“พวกเขาไม่คิดหรอกว่ายาออกฤทธิ์ จะคิดว่าโลหิตศักดิ์สิทธิ์ช่วยชีวิตไว้ และเจ้าของเกาะเป็นผู้ประทานยาให้”
“ถ้าไม่มีการเจาะเลือด ไม่มีพิธีกรรม ต่อให้ใครเอายาแบบเดียวกันมาให้ พวกเขาก็ไม่กล้าดื่ม” ชายชรามองลงไปข้างล่าง
“ยาต่างหากที่รักษาโรค ส่วนเทพเจ้ามีไว้ผูกมัดพวกเขา”
“คุณขยับนิ้วไม่ได้ด้วยซ้ำ ใครเป็นคนปรุงยา?”
“ฉันแบ่งขั้นตอนการปรุงยาออกเป็นส่วน ๆ แล้วสอนให้ผู้คุมสองคน”
“แต่ละครั้งต้องใช้เท่าไร ใส่อะไรก่อน ใส่อะไรทีหลัง ฉันเป็นคนบอกพวกเขาเอง”
กู้หม่านเข้าใจแล้ว
เลือดสด คำสวด และพิธีประทานยาที่กล่าวอ้างกัน ล้วนเป็นโซ่ตรวนที่ชายชราสวมทับยาเอาไว้