ฟ้าเพิ่งสาง กู้หม่านก็หิ้วขี้ผึ้งน้ำมันศพหนึ่งถุงกับยันต์ขั้นเริ่มต้นสิบแผ่นออกจากบ้าน
บ้านเหล่าเซี่ยอยู่ไม่ไกล
ตอนกู้หม่านไปถึง เหล่าเซี่ยเพิ่งเปิดประตูบ้าน คราบขี้ตายังติดอยู่ที่หางตา
เห็นเขามาหาแต่เช้า เหล่าเซี่ยก็กวาดตามองตะกร้าสานบนหลังเขาก่อน
“จะเอาก้านเห็ดอีกหรือ? เมื่อวานเพิ่งตัดไปเอง ของใหม่ยังไม่งอกเลย”
“วันนี้ไม่ได้มาซื้อก้านเห็ด” กู้หม่านเดินเข้าไปในลานบ้าน “ฉันอยากเรียนปลูกพืชกับคุณ”
เหล่าเซี่ยหาวหวอด
“จะปลูกอะไร?”
“มันเทา หนอนขาว แล้วก็เห็ดหัวอ้วน”
พอได้ยินสองชื่อแรก สีหน้าเหล่าเซี่ยก็ไม่เปลี่ยน แต่พอได้ยินชื่อสุดท้าย เขากลับขยับกะละมังไม้ตรงหน้าประตูเข้าไปด้านใน
“มันเทากับหนอนขาว บ้านไหนในหมู่บ้านก็ทำเป็นทั้งนั้น ฉันสอนให้ได้”
“แต่เห็ดหัวอ้วนไม่ได้”
“กลัวว่าพอฉันเรียนเป็นแล้วจะมาแย่งลูกค้าคุณหรือ?”
“ก็หัวไวดีนี่” เหล่าเซี่ยชี้ไปยังโรงเพาะเห็ดหลังบ้าน “ของนี่ทั้งหมู่บ้านมีแค่ฉันที่เพาะให้โตได้สม่ำเสมอ”
“ชื้นไปก็เน่า แห้งไปก็ไม่โต ฉันคลำทางมาเป็นสิบปี ถึงเพาะได้เท่านี้” พูดแล้วเขาก็มองกู้หม่านอีกครั้ง
“ถ้านายเพาะเป็นแล้ว ต่อไปยังจะมาซื้อก้านเห็ดฉันอีกหรือ?”
กู้หม่านไม่ได้เถียง ถ้าเป็นเขาเองก็คงไม่ยอมถ่ายทอดวิชาหากินที่ช่วยให้รอดตายง่าย ๆ เหมือนกัน
“เพราะงั้นฉันถึงเอาค่าเรียนมาด้วย”
เขาวางถุงลงบนโต๊ะแล้วแก้ปากถุง
ขี้ผึ้งน้ำมันศพยี่สิบก้อนเรียงซ้อนกันอยู่ข้างใน อีกด้านมียันต์ขั้นเริ่มต้นสิบแผ่น
ความง่วงบนใบหน้าเหล่าเซี่ยจางหายไปเกินครึ่ง
“นายยอมจ่ายจริง ๆ แฮะ”
“ไม่อยากจ่ายก็ต้องจ่าย ฤดูหนาวมาแล้ว ฉันจะเอากระดาษยันต์ไปต้มซุปกินหรือไง?”
กู้หม่านเลื่อนถุงไปข้างหน้าเล็กน้อย
“วิธีของคุณ ฉันไม่เอาไปบอกใคร ต่อไปเห็ดหัวอ้วนที่ฉันเพาะได้ก็ไม่ขาย จะเก็บไว้กินในหุบเขาเอง”