กู้หม่านอุ้มกระถางดินเผากลับมาที่หุบเขา อาหนิวกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ริมแปลงนา ยิ้มซื่อ ๆ อยู่คนเดียว
เสียมขุดแร่กระดูกขาววางพาดอยู่ข้างเท้า แต่เขาไม่แม้แต่จะเหลียวมอง เอาแต่จ้องแปลงดินที่เพิ่งพรวนเสร็จอย่างเหม่อลอย
กู้หม่านเดินผ่านข้างตัวไป อาหนิวถึงได้สะดุ้งตื่นจากภวังค์ เงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มกว้าง
“เก็บเงินได้หรือไง?” กู้หม่านถาม
“ดีกว่าเก็บเงินได้อีก”
“เตาที่บ้านนายหลอมขี้ผึ้งน้ำมันศพได้อีกแล้วหรือ?”
“ฉันจะได้เป็นพ่อคนแล้ว!”
กู้หม่านชะงักฝีเท้า รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
อาหนิวชูสองนิ้ว รอยยิ้มบนใบหน้าเก็บไม่อยู่
“พวกเธอทั้งคู่ท้องแล้ว ป้าหมอตำแยในหมู่บ้านตรวจดู บอกว่าเกือบจะแน่นอนแล้ว”
“ท้องพร้อมกันทั้งคู่เลย?”
“อื้ม!” อาหนิวผงกอก “ฉันเก่งใช่ไหมล่ะ?”
“เก่งมาก” กู้หม่านชูนิ้วโป้งให้ “ตอนนี้บ้านนายมีสามคน ต่อไปก็เป็นห้าคนแล้ว ในหมู่บ้านนี้ถือว่าเป็นครอบครัวใหญ่เลยนะ”
อาหนิวหัวเราะซื่อ ๆ อยู่นาน ก่อนก้มมองมือสองข้างที่เต็มไปด้วยหนังด้าน
มือคู่นี้เคยเหวี่ยงเสียมขุดแร่มาจนชิน ต่อไปนอกจากทำงานแล้ว ยังต้องประคองชีวิตน้อย ๆ ที่เปราะบางสองชีวิตอย่างระมัดระวังด้วย
กู้หม่านดีใจกับเขา แต่ในใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“ตอนนี้เมียสองคนของนายอยู่กับนายเป็นยังไงบ้าง? ไว้ใจได้ไหม?”
“ไว้ใจได้” อาหนิวตอบทันที
“เสบียงที่ฉันเอากลับไปทุกวัน พวกเธอกินกันอย่างประหยัดสุด ๆ ยังไงก็จะเก็บส่วนที่ดีที่สุดไว้ให้ฉัน พวกเธอบอกว่าถ้าฉันเหนื่อยจนล้ม บ้านนี้ก็พังตามไปด้วย”
กู้หม่านพยักหน้า ไม่ถามต่อ
ผู้หญิงสองคนนั้นอยู่บ้านอาหนิวมานานขนาดนี้ ใช้ชีวิตกันอย่างไร อาหนิวรู้ดีกว่าเขา ขอแค่ไม่คิดคดเรื่องกินอยู่ คนพวกนี้ก็ไม่มีทางเลวร้ายถึงไหน
เขาวางกระถางดินเผาไว้ในที่ร่มก่อน แล้วหันมองกำแพงเมืองตรงปากหุบเขา
“กลับไปถามพวกเธอดูว่าอยากย้ายมาที่หุบเขาก่อนเข้าหน้าหนาวไหม”