“เขาถือมีดมาต้อนรับนายก็นับว่ายังมีมารยาทแล้ว” กู้หม่านหัวเราะอย่างฉุน ๆ
“ฉันก็แค่คิดว่าจะอธิบายสักสองคำ”
“จะอธิบายอะไร? ถามเขาว่ากินข้าวหรือยัง หรือบอกว่าเธอนอนเตียงล่างบ้านเขา?”
อาหนิวครุ่นคิด แล้วก็เห็นด้วยว่าคงโดนซ้อมแน่
อีกอย่าง เรื่องขุดอุโมงค์ไม่ได้ยุ่งยากแค่เรื่องทิศทาง
ภูมิประเทศของหุบเขากับหมู่บ้านไม่เหมือนกัน ถ้าเลือกปากทางสูงเกินไป ขุดหัวซุกหัวซุนอยู่หลายเดือน สุดท้ายพอฟาดจอบลงไปทีเดียว อาจกลายเป็นขุดลานชมวิวหน้าผาให้ตัวเองก็ได้
ทั้งน้ำขัง หลุมยุบ รวมถึงระหว่างทางมีห้องใต้ดินหรือไม่ ล้วนต้องสำรวจให้รอบคอบ
“งั้นเรียกคนมาช่วยขุดเพิ่มดีไหม?” อาหนิวถาม
“ไม่ได้” กู้หม่านปฏิเสธทันควัน
“นี่คือทางหนีตาย มีแค่คนในหุบเขาที่รู้ไม่ได้ วันนี้จ้างคนมาขุด พรุ่งนี้คนทั้งหมู่บ้านก็รู้หมดว่าเราจะหนีไปทางไหน”
“ใครถามก็ห้ามพูดถึงทั้งนั้น”
อาหนิวพยักหน้า
กู้หม่านหยิบกระดาษกับปากกามา กำชับเสี่ยวอู่ให้เฝ้าประตูตามปกติ ก่อนพาอาหนิวออกไป
ทั้งสองเพิ่งออกจากประตูด้านข้าง ลมเย็นก็พัดปะทะหน้า อาหนิวหดคอ
“ข้างนอกยังหนาวขนาดนี้อีกเหรอ?”
ตอนนี้เพิ่งเริ่มฤดูใบไม้ผลิ ความหนาวเย็นนอกหุบเขายังไม่จางหาย อุณหภูมิด้านในกับด้านนอกกำแพงต่างกันมาก
มีเสวี่ยปิงเฉิงกำลังดูดซับไอเย็นไว้ในเกราะน้ำแข็งชั้นนอก พร้อมกับปรับอุณหภูมิภายในหุบเขา ข้างนอกยังต้องห่มเสื้อผ้าให้อุ่น ส่วนในหุบเขากลับเริ่มอบอุ่นแล้ว
กำแพงเมืองสูง 10 เมตรเรียบลื่น มองจากไกล ๆ ราวกับกระจกสีน้ำเงินมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงปากหุบเขา
กำแพงนี้กันตัวประหลาด กันคน ซ่อมแซมตัวเองได้อัตโนมัติ แถมยังปรับอุณหภูมิได้ด้วย