เหยียนจี้เยว่ผลักประตูห้องเข้าไป เห็นเซี่ยจือซวี่ซุกหน้าอยู่ตรงมุมเตียง ไหล่สั่นระริก
ตลอดสามเดือนในสำนักมาร ทั้งสองอยู่ร่วมกันได้อย่างราบรื่นไม่น้อย—
หลายครั้งนางบังเอิญเห็นเขาอาบน้ำบ้าง โชว์ท่อนแขนเปลือยเปล่าฟืนบ้าง รูปร่างนั้น...ดีเกินไปจริง ๆ ราวกับจงใจยั่วยวนนางเสียอย่างนั้น มีประมุขสำนักมารคนใดทนต่อสิ่งล่อใจเช่นนี้ไหวกัน
นางอดใจไม่ไหว จึงลงมือป้อนยาให้เขาไปไม่น้อย
เหยียนจี้เยว่เดินเข้าไปใกล้ เห็นท่าทางอ่อนแอบอบบางของเขา ราวกับได้รับความอยุติธรรมครั้งใหญ่หลวง
เซี่ยจือซวี่ไม่เงยหน้า ไหล่กลับสั่นหนักกว่าเดิม เขาดึงผ้าห่มมาคลุมร่องรอยบนร่างกาย
เหยียนจี้เยว่ยิ้มพลางขยี้ผมเขา «เมื่อคืนทำได้ดีมาก ครั้งหน้าพยายามต่อไปนะ»
ร่างเขาแข็งทื่อ ไหล่สั่นหนักขึ้นอีก ซุกหน้าลงในผ้าห่ม ส่งเสียงสะอื้นแผ่วเบา
«ฮ่า ๆ ๆ ๆ!» เหยียนจี้เยว่หัวเราะเสียงดัง ก่อนเดินออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี
ทว่าไม่ได้เห็นรอยยิ้มตรงมุมปากของคนที่อยู่เบื้องหลัง ซึ่งพยายามอย่างไรก็กลั้นไว้ไม่อยู่
-
ระหว่างทางที่เหยียนจี้เยว่เดินไปยังตำหนักประชุม นางเห็นว่ากลิ่นอายฤดูใบไม้ร่วงในท้องทุ่งเข้มข้นขึ้น มันฝรั่งกับมันเทศที่ปลูกไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนใกล้จะสุกแล้ว
ว่าไปแล้ว มันฝรั่งกับมันเทศเหล่านี้นางได้มาตอนที่สูญเสียความทรงจำ
นางจำได้ว่าตอนนั้นกำลังไล่ล่าโจรร้าย ทั้งเหนื่อยทั้งหิว แถมยังบาดเจ็บ นอนรวยรินอยู่ในถ้ำ ในหัวมีเพียงความคิดเดียว: หิวจัง อยากหาอะไรกิน
จากนั้นก็หมดสติไป
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ข้างกายก็มีมันฝรั่งกับมันเทศกองอยู่
ตอนนั้นนางยังนึกว่าเทพภูเขาแสดงปาฏิหาริย์
พอมาคิดดูในยามนี้ ที่แท้ความปรารถนาจะมีชีวิตรอดของนางแรงกล้าเกินไป จึงหยิบพวกมันออกมาจากมิติที่ถูกผนึกไว้
ภายหลังนางเห็นว่ารสชาติไม่เลว จึงนำกลับมาทดลองปลูก นับแต่นั้นก็ผ่านมาห้าหกปีแล้ว
บัดนี้คนในสำนักต่างได้กินกันทุกคน ทุกครัวเรือนยังมีเหลือเฟือ
«ประมุข! ท่านมาตรวจดูแผ่นดินของท่านอีกแล้วหรือ?» ชายชราที่กำลังถางหญ้าทักทายพร้อมรอยยิ้ม
เหยียนจี้เยว่พยักหน้า «ใช่แล้ว ท่านอาจิน บุตรชายของท่านไปทำงานที่โรงงานแก้วหรือยัง? ข้าได้ยินป้าหลี่บอกว่าเขามาสายทุกวัน ท่านต้องคอยดูแลเขาให้ดี»
ท่านอาจินแสยะยิ้ม «ก็เพราะมันมาสายทุกวัน ข้าถึงเพิ่งหักขามันไปเมื่อวานซืน ยามนี้นอนอยู่ที่บ้าน»
เหยียนจี้เยว่พยักหน้าอย่างไม่ประหลาดใจ «ดี ขอเพียงไม่ถึงตายก็พอ หามไปให้ท่านเฒ่าหนิวรักษา รับรองว่ารักษาหายแล้วจะไม่กล้ามาสายอีก»
ท่านอาจินเคาะกล้องยาสูบ «ข้าเรียกท่านเฒ่าหนิวไปแล้ว ตอนออกจากบ้าน ท่านเฒ่าหนิวกำลังเผาเหล็กนาบแผล ข้าทนฟังเสียงร้องโหยหวนไม่ไหว เลยออกมาถางหญ้า»
เหยียนจี้เยว่กล่าว «ได้ ท่านทำงานต่อเถิด»
ท่านอาจินตอบ «ได้เลย»
หากคนนอกได้ยินบทสนทนานี้ คงขวัญหนีดีฝ่อ—สมกับเป็นสำนักมารจริง ๆ ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก
ระหว่างทาง เหยียนจี้เยว่ถูกยัดของใส่มืออยู่หลายอย่าง ทั้งแตงกวาสองลูก ข้าวโพดสองฝัก ผักกาดขาวหนึ่งหัว มันเทศสองหัว และมันฝรั่งสามหัว ล้วนเป็นของที่เหล่าป้าฝืนยัดให้
«ประมุขยิ่งโตยิ่งงาม น่าเอ็นดูเหลือเกิน!»
«ประมุข บุตรชายข้าพอจะเป็นสามีรองให้ท่านได้หรือไม่?»
«ป้ารอง นั่นไม่ได้หรอก! ตกลงกันไว้แล้วว่าจะให้บุตรชายข้าเป็นสามีเอก บุตรชายข้าเป็นอาจารย์สอนหนังสือในสำนักของเรานะ!»
«แล้วอย่างไร? บุตรชายข้าก็เป็นคนดูแลบัญชีเหมือนกัน!»
«บุตรชายข้าเป็นผู้ดูแลโรงงานปูนซีเมนต์ เขาต่างหากที่เหมาะสมกับประมุข!»
ทุกคนพูดกันคนละคำสองคำ เหยียนจี้เยว่จึงทำได้เพียงรีบหลบหนีไป
ตลอดทางนางหลบ ๆ ซ่อน ๆ กลัวว่าจะพบเหล่าป้าที่ตื่นแต่เช้ามาทำงานอีก
ปกตินางนอนจนตะวันสายโด่ง ยากนักที่จะพบพวกนาง
เมื่อหกปีก่อน จู่ ๆ นางก็นึกวิธีทำเกลือบริสุทธิ์ขึ้นมาได้ นับแต่นั้นทุกคนก็ได้กินเกลือละเอียดที่ไม่มีรสขม
แต่นางไม่ได้ขายให้คนนอก อย่างไรเสีย การค้าขายเกลือเถื่อนก็ผิดกฎหมาย
หกปีก่อน นางค้นพบวิธีทำกระดาษกับการพิมพ์ด้วยตัวเรียงพิมพ์
ห้าปีก่อน วิธีทำเต้าหู้ผุดขึ้นมาในหัวนาง จึงสร้างโรงทำเต้าหู้ขึ้นแห่งหนึ่ง
สี่ปีก่อน จู่ ๆ นางก็รู้วิธีหลอมแก้วขึ้นมา จึงจัดคนสร้างโรงงานแก้ว
สามปีก่อน โรงงานปูนซีเมนต์สร้างเสร็จ
สองปีก่อน โรงงานเหล็กผุดขึ้นมา อีกทั้งยังสร้างไถโค้งได้สำเร็จ
หนึ่งปีก่อน นางเริ่มเขียนนิยายเล่าเรื่อง ไม่นึกว่าจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่า
ครึ่งปีก่อน นางเริ่มค้นคว้าดินปืน
มาคิดดูในยามนี้ ที่แท้นางก็คือผู้ข้ามกาลเวลา ความทรงจำค่อย ๆ ฟื้นคืนมาทีละน้อย
ในฐานะคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลอันธพาล นางทำเป็นอยู่ทุกอย่างนิดหน่อย จึงใช้เหตุผลสยบผู้คนได้ บัดนี้มาเป็นประมุขสำนักมารก็นับว่าเข้ากับความถนัดพอดี
เมื่อคืนคงถูกกระตุ้นเข้าให้ ทั้งยังกินยาหนักเกินไป จึงนึกทุกอย่างออก
เมื่อมาถึงตำหนักประชุม นางเห็นเถาจือยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ตรงประตู จึงยัดผักในอ้อมแขนใส่อ้อมแขนนางรวดเดียว «อีกประเดี๋ยวข้าจะกินมันเทศนึ่งกับแป้งทอดมันฝรั่ง»
กล่าวจบก็เดินเข้าไป
ดวงตาเถาจือเป็นประกาย ราวกับพบคุณค่าของตนเองแล้ว จึงรีบรับคำ «ได้เจ้าค่ะ! บ่าวจะไปทำเดี๋ยวนี้!»
«โอ้โห สีหน้าสดใสเชียว สมใจแล้วหรือ? ไม่ได้ทรมานบุรุษน้อยจนตายหรอกกระมัง?»
ทันทีที่นางก้าวเข้าไป ก็ได้ยินเสียงสตรีเอ่ยอย่างเย้ายวน
เซี่ยซานหูนั่งจิบชาอย่างสง่างามอยู่บนเก้าอี้ด้านล่างของที่นั่งประธาน
คนอื่น ๆ ต่างหันมามองนางเช่นกัน
เหยียนจี้เยว่ดึงคอเสื้อขึ้นเล็กน้อย ปิดร่องรอยบนลำคอ «ถ่อมตนหน่อย ถ่อมตน»
เซี่ยซานหูเลิกคิ้ว ยิ้มอย่างมีความหมาย
เหยียนจี้เยว่นั่งลงบนที่นั่งประธาน ไขว่ห้าง มองชายสองหญิงสามคนที่อยู่เบื้องล่าง «พวกเจ้าได้ยินข่าวแล้วสินะ ฮ่องเต้น้อยส่งทหารมาโจมตี»
ทุกคนพยักหน้า สีหน้ากลับมาเคร่งเครียด
«เรื่องนี้ข้าจะจัดการ พรุ่งนี้...ไม่สิ อีกประเดี๋ยวข้าจะออกเดินทางไปเมืองหลวง»
เนี่ยชิงเฟิงหน้าเปลี่ยนสี «ประมุข ท่านคงไม่ได้คิดจะไปลอบสังหารฮ่องเต้สารเลวนั่นกระมัง? ห้ามเด็ดขาด! รอบกายฮ่องเต้สารเลวนั่นมีสุดยอดฝีมือในวังหลวงอยู่มากมาย แม้ตัวเขาจะไร้ความสามารถ แต่ยอดฝีมือที่ฮ่องเต้องค์ก่อนทิ้งไว้ก็มีไม่น้อย! หากท่านไปก็เท่ากับไปตาย ขอประมุขโปรดไตร่ตรองให้รอบคอบ!»
อวี้จูเอ่ยเสริมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม «ใช่แล้วประมุข มิสู้ให้ข้าน้อยไปแทน ท่านมิได้กำลังค้นคว้าระเบิดอยู่หรือ? ก่อนหน้านี้ยังระเบิดยอดเขาจนราบไปลูกหนึ่ง ให้ข้าน้อยนำระเบิดไปด้วย รับรองว่าจะระเบิดฮ่องเต้สารเลวนั่นให้ตายได้แน่!»
เซี่ยซานหูแค่นเสียงเย็น «ให้ข้าไป พวกเจ้าคนไหนมีวิชาตัวเบาดีเท่าข้าบ้าง?»
อวิ๋นเลี่ยที่พิงเสาค้ำอยู่กวาดตามองพวกเขา น้ำเสียงเย็นชาดุจกระบี่ «ผู้ใดแย่งกับข้า ข้าจะสังหารผู้นั้น ฮ่องเต้สารเลวนั่นต้องตายด้วยมือข้าเท่านั้น»
ชิวเยี่ยนกับอวี่เวยไม่มีวรยุทธ์ พวกนางเป็นผู้ดูแลกิจการของสำนัก คนหนึ่งดูแลรายรับรายจ่าย อีกคนรับผิดชอบจัดสรรกำลังคน
โรงงานหลายแห่งก็อยู่ในความดูแลของทั้งสองคน
ส่วนคนอื่น ๆ รับผิดชอบกิจการภายนอกเป็นหลัก
แน่นอนว่า ผู้ติดตามคนสนิทยังมีอีกห้าคน พวกเขากำลังทำงานอยู่ข้างนอก
คนอื่น ๆ ล้วนเป็นประมุขสาขา บัดนี้กำลังวิ่งวุ่นทำการค้าอยู่ข้างนอก ขายของบางอย่างของสำนัก แลกเงินกลับมาสร้างโรงงาน
คนทั้งสำนักมารต่างชื่นชอบการก่อสร้างกับการเพาะปลูกยิ่งนัก
«ฮ่องเต้สารเลวต้องตายอย่างอนาถ! ข้าจะสังหารมัน!» เซี่ยซานหูกัดฟันกรอด ความแค้นท่วมท้น
นางเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ตลอดทางที่พบเห็นล้วนเต็มไปด้วยผู้ลี้ภัยและตระกูลขุนนางผู้มีอำนาจ ส่วนฮ่องเต้ผู้นั้นรู้จักแต่เสวยสุข ไม่เคยทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันแม้แต่เรื่องเดียว
เหยียนจี้เยว่ยกมือนวดหว่างคิ้ว ฟังพวกเขาด่าฮ่องเต้เช่นนี้แล้ว นางก็รู้สึกกระดากที่จะบอกว่าเขาเป็นน้องชายที่เกิดจากบิดามารดาเดียวกันกับนาง ห่างกันเพียงสามนาที
«ใครบอกว่าข้าจะไปสังหารฮ่องเต้? ข้ามีวิธีอื่นจัดการเรื่องนี้ พวกเจ้าอย่าผลีผลามลงมือ!»
«หลินหยวนกับจื่อจู้อยู่ในเมืองหลวง ข้าจะไปหาพวกนาง พวกเจ้าอยู่ในสำนัก รอฟังข่าวจากข้า หากไม่มีคำสั่งจากข้า ห้ามผู้ใดลงมือเอง!»
ทั้งห้าคนสบตากัน ก่อนทำได้เพียงพยักหน้า
ประมุขดูเหมือนพูดจาง่าย แต่เมื่อตัดสินใจแล้วก็ไม่เปิดโอกาสให้คัดค้าน
«อวี่เวย ไปตามเว่ยหลินมาพบข้า พวกเจ้ากลับไปก่อน»
อวี่เวยรับคำ ทุกคนจึงแยกย้ายกันไป
เว่ยหลินรีบรุดมาถึง เหยียนจี้เยว่ยื่นแบบร่างสองแผ่นให้เขา แผ่นหนึ่งเป็นแบบปืน อีกแผ่นเป็นแบบหน้าไม้ต่อเนื่อง
«ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ เจ้าจงค้นคว้าสร้างสิ่งเหล่านี้ให้สำเร็จ»
ส่วนกระสุน รอให้นางกลับมาค่อยทำเถิด ช่างวุ่นวายเสียจริง
«หากขาดเงินก็ไปหาผู้ดูแลชิว»
เว่ยหลินรับแบบร่างไป ซักถามรายละเอียดสองสามข้อแล้วจึงจากไป เขาชื่นชอบการค้นคว้าของเหล่านี้ อีกทั้งยังมีกลุ่มคนเล็ก ๆ คอยช่วย ประสิทธิภาพจึงสูงยิ่ง
โรงงานเหล็กก็อยู่ในความดูแลของพวกเขา
เหยียนจี้เยว่ลุกขึ้นยืน
เถาจือยกอาหารเช้ามา บอกว่าอาหารเย็นชืดหมดแล้ว
เหยียนจี้เยว่ยิ้มตาหยีพลางมองนาง «เจ้าไปเรียกชุ่ยหยามา อีกประเดี๋ยวพวกเราจะออกเดินทางไปเมืองหลวง»
เถาจือเบิกตากว้าง «ข้าไปด้วยหรือเจ้าคะ?»
เหยียนจี้เยว่พยักหน้า «หากไม่มีเจ้า ข้าก็ไม่ได้กินของอร่อย»
เถาจือพลันยิ้มแย้ม «ได้ ๆ! ข้าจะไปเรียกชุ่ยหยาให้เก็บของเดี๋ยวนี้!»
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เหยียนจี้เยว่ตั้งใจจะกลับห้องไปเก็บสัมภาระ นางเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าจะขอโทษเซี่ยจือซวี่
ทว่าในห้องกลับไม่มีเงาของเขา
เวลาไม่คอยท่า นางจึงรีบเขียนจดหมายฉบับหนึ่งวางไว้บนโต๊ะ แล้วเขียนจดหมายส่งสารด้วยพิราบอีกหลายฉบับถึงผู้ใต้บังคับบัญชาคนอื่น ๆ
จากนั้นจึงถือห่อสัมภาระออกจากประตู
-
ขณะเดียวกัน ที่ด้านหลังของเทือกเขาเสินหลง
เซี่ยจือซวี่กำลังหารือเรื่องงานกับผู้ใต้บังคับบัญชา ปลายนิ้วลูบไล้หยกห้อยในมืออย่างเชื่องช้า
«เจ้าว่าอย่างไรนะ ฮ่องเต้น้อยไร้ประโยชน์นั่นจะส่งคนมาโจมตีเทือกเขาเสินหลง?»
ฝู่อิ่งพยักหน้า «ขอรับ กองทัพห้าหมื่นนายกำลังรวบรวมพล»
เซี่ยจือซวี่แค่นเสียงเย็น
«กล้าแตะต้องคนของข้า—มันคงเบื่อมีชีวิตแล้ว»
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาเย็นเยียบดุจสระน้ำลึกในฤดูหนาว
«ถ่ายทอดคำสั่งลงไป หาโอกาสจัดการเจ้าฮ่องเต้น้อยนั่นเสีย»
«ผลที่จะตามมา ข้ารับผิดชอบเอง»
ฝู่อิ่งพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง «นายท่าน ท่านคิดจะอยู่ที่นี่นานเพียงใด? ทางราชสำนัก ท่านลาไว้เพียงหนึ่งเดือน ได้ยินว่าทางนั้นวุ่นวายไปหมดแล้ว—»
«อีกทั้งทางแดนเหนือ ท่านอ๋องให้ท่านกลับไปโดยเร็ว บอกว่าจัดการเรื่องแต่งงานไว้ให้ท่าน ฝ่ายหญิงมาถึงแล้ว»
เซี่ยจือซวี่ได้ยินเช่นนั้นก็แค่นเสียงเย็น «เรื่องแต่งงานอะไรกัน ข้าไม่ยินยอม ในใจข้ามีเพียงชิงซื่อ!»
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เซี่ยจือซวี่ก็นึกถึงช่วงเวลาแนบชิดกับชิงซื่อเมื่อคืนวาน แววอ่อนโยนวูบผ่านดวงตา
ทันใดนั้น สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป ชิงซื่อจะตั้งครรภ์ลูกของเขาแล้วหรือไม่
«เจ้าไปได้แล้ว ระยะนี้ข้าจะอยู่ที่นี่ จงไปสังหารฮ่องเต้น้อยแล้วค่อยกลับมาพบข้า»
«ขอรับ...» ฝู่อิ่งจนใจ หากท่านอ๋องมิใช่ผู้สืบทอดเผ่ากู่เสียเอง เขาคงสงสัยว่าท่านอ๋องถูกคนวางกู่เข้าให้
ทั้งที่เกลียดราชวงศ์ต้าเซี่ย เกลียดตระกูลเหยียนถึงเพียงนั้น เหตุใดไม่ลงมือจัดการฮ่องเต้น้อยด้วยตนเอง กลับมาเป็นเขยแต่งเข้าของสำนักมารอยู่ที่นี่...
—คุยนอกเรื่อง—
【ใครไม่ชอบอ่านก็ออกไปได้เลย อย่าให้คะแนนต่ำแก่ข้า! ข้าไม่ได้เก็บเงินท่านสักอีแปะ
ข้าฝีมือไม่เอาไหนแต่ก็ชอบเล่น ทั้งเปราะบางแถมยังชอบอ่านความคิดเห็นอยู่เสมอ
พอเห็นความคิดเห็นไม่ดี ข้าจะเสียใจมาก ข้าเปราะบางจริง ๆ ข้าจะแตกสลายแล้ว~ ขอร้องล่ะ~ ไม่ชอบก็ออกไปเลยก็พอ~ ทำเหมือนไม่เคยเห็นข้าก็ได้~
(๑ơ ₃ ơ)ﻌﻌﻌ】