ในพระราชวัง
“ฮัดชิ่ว! ฮัดชิ่ว! ฮัดชิ่ว!”
เหยียนจี้สือจามติดกันสามครั้ง ก่อนยกมือถูจมูกแล้วพึมพำว่า “กบฏหน้าไหนกำลังนินทาเราอีกแล้ว?”
เหตุใดจึงรู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอเช่นนี้
“ฝ่าบาท” มีคนผลักประตูเข้ามาในตำหนักหย่างซิน ผู้มาเยือนคือไป๋เสวี่ยอี ด้านหลังนางยังมีนางกำนัลถือกล่องอาหารตามมาด้วย
เหยียนจี้สือลุกขึ้นยืนอย่างรีบร้อน “เสวี่ยอี เจ้ากลับมาได้อย่างไร?”
เขารีบสั่งเต๋อกุ้ย “ให้ห้องเครื่องยกแกงรังนกบัวหิมะมา เป็นแบบเย็น”
“พ่ะย่ะค่ะ!” เต๋อกุ้ยขานรับ ก่อนโค้งกายถอยออกไป
ไป๋เสวี่ยอีเดินมาหยุดข้างกายเขา ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน “ฝ่าบาท หม่อมฉันได้ยินเสียงพระองค์จามจากหน้าประตู ทรงเป็นหวัดหรือเพคะ?”
เหยียนจี้สือเกาหัวแล้วหัวเราะแหะ ๆ “บางทีพวกกบฏทางเหนืออาจกำลังด่าข้าอยู่ก็ได้”
ต่อหน้าไป๋เสวี่ยอี เขาไม่เคยวางท่าถืออำนาจ แม้แต่แทนตนว่า ‘เรา’ ก็ยังไม่ทำ
ไป๋เสวี่ยอีมองเขาด้วยดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว “ฝ่าบาททรงเหน็ดเหนื่อยเกินไปแล้ว ช่วงนี้ทรงจัดการราชกิจจนมือด้านไปหมด”
ในใจเหยียนจี้สือพลันอบอุ่นขึ้น “แค่ได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้ก็พอแล้ว... ยังมีคนห่วงใยข้าอยู่”
ไป๋เสวี่ยอีส่งสัญญาณให้นางกำนัลเปิดกล่องอาหาร “โจ๊กน้ำตาลแดงที่ฝ่าบาทโปรดเพคะ หม่อมฉันเห็นพระพักตร์ไม่ค่อยสดใส เสวยให้มากหน่อยจะได้บำรุงพระวรกาย”
เหยียนจี้สือซาบซึ้งจนขอบตาแดงก่ำ “เสวี่ยอี มีเพียงเจ้าที่ห่วงใยข้า”
เขากับนางพบกันครั้งแรกเพราะโจ๊กน้ำตาลแดงหนึ่งชาม จนถึงวันนี้เขาก็ยังลืมรสชาตินั้นไม่ได้
เขายกชามขึ้น ก้มหน้าดื่ม น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตา
ไป๋เสวี่ยอีมองท่าทางของเขา แววรังเกียจวูบผ่านส่วนลึกในดวงตา
นางไม่อยากเสแสร้งประจบประแจงเจ้าคนไร้ประโยชน์ผู้นี้อีกแล้วจริง ๆ
แต่ยังมิอาจแตกหักกับเขาได้
นางยังต้องอาศัยเขาชิงอำนาจบัญชาการทหารแดนเหนือ
ตระกูลอวี้ภักดีต่อราชสำนัก มีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่พวกเขายอมรับ
หากนางต้องการอำนาจทหาร ก็มีแต่ต้องพึ่งฮ่องเต้ไร้ประโยชน์ตรงหน้า
“ฝ่าบาท ทางแดนเหนือส่งคนมาหรือยังเพคะ?” ไป๋เสวี่ยอีถามเสียงแผ่ว
ขอเพียงควบคุมอำนาจทหารได้ นางก็จะได้อวี้หลิวชวนมา! เขามีสิทธิ์อะไรมาดูแคลนนาง!
เหยียนจี้สือส่ายหน้า วางชามลง “ยังไม่มี”
ไป๋เสวี่ยอีร้อนใจเล็กน้อย “ได้ยินว่าคุณชายสามอวี้ออกเดินทางมานานแล้ว เหตุใดยังมาไม่ถึงอีกเพคะ?”
เหยียนจี้สือมองนางอย่างสงสัย “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
สีหน้าของไป๋เสวี่ยอีแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะหม่นหมองลง “หม่อมฉันเคยทูลพระองค์แล้วมิใช่หรือ... ลูกพี่ลูกน้องของหม่อมฉันเดินทางจากแดนเหนือมา แต่ถูกชาวยุทธภพจับตัวไป บัดนี้ไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ หม่อมฉันจึงขอให้พระองค์ส่งทหารไปตามหา และถือโอกาสกวาดล้างสำนักยุทธภพทั้งหมด”
“เขาส่งข่าวมาบอกว่า คุณชายสามอวี้ออกเดินทางตั้งแต่สามเดือนก่อนแล้ว”
เหยียนจี้สือพยักหน้า “อย่างนี้นี่เอง เจ้าสารเลวนั่นคงไม่กล้ามาเผชิญหน้ากับข้ากระมัง ถึงได้ไม่มาเสียที”
ไป๋เสวี่ยอีแอบกลอกตา เจ้าคนไร้ประโยชน์ผู้นี้ถูกนางวางยามาหลายปียังไม่รู้ตัว กลับซาบซึ้งบุญคุณนางเสียอีก
อวี้หลิวชวนเป็นดวงจันทร์บนฟ้า ส่วนเหยียนจี้สือก็เป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ที่ไม่มีใครรักและไม่มีใครห่วงใย
ไป๋เสวี่ยอีซ่อนอารมณ์ในดวงตา จากนั้นก็ยกมือซับน้ำตา “ฝ่าบาท ทหารห้าหมื่นนายเตรียมพร้อมแล้ว พรุ่งนี้ทรงให้พวกเขาออกเดินทางได้หรือไม่เพคะ? หม่อมฉันเป็นห่วงลูกพี่ลูกน้องจริง ๆ...”
แท้จริงแล้วนางคาดเดาได้แล้วว่าอวี้หลิวชวนถูกสำนักยุทธภพจับตัวไป!
นางต้องช่วยเขาให้ได้ เช่นนี้เขาจะได้ซาบซึ้งในบุญคุณนาง!
เหยียนจี้สือปวดใจยิ่ง รีบยื่นมือเช็ดน้ำตาให้นาง “ได้ กองทัพจะออกเดินทางภายในสามวัน เสบียงเตรียมไว้พร้อมแล้ว ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่”
ไป๋เสวี่ยอียิ้มทั้งน้ำตา “ดีเพคะ อีกไม่กี่วันเราไปเล่นว่าวกัน พระองค์ทำว่าวได้งดงามที่สุด”
เหยียนจี้สือยิ่งอารมณ์ดีขึ้น
มีเพียงนางที่เอ่ยชมเขา
การมีคนรู้ใจเช่นนี้นับเป็นวาสนาอันใหญ่หลวงของเขา
-
ระหว่างทางกลับเมืองหลวง เหยียนจี้เยว่พบเรื่องหนึ่งที่หน้าประตูเมืองเย่
หญิงชราคนหนึ่งอุ้มหลานสาวที่กำลังร่อแร่ คุกเข่าอ้อนวอนทหารให้เปิดทางพาพวกนางเข้าเมือง
ผู้ลี้ภัยมีมากเกินไป ทุกคนต้องจ่ายเงินสิบอีแปะจึงจะเข้าเมืองได้
หญิงชรามีเงินเพียงแปดอีแปะ ทั้งยังต้องเก็บไว้รักษาอาการป่วยของหลานสาว
นางคุกเข่าโขกศีรษะจนหน้าผากมีเลือดซึม
หวังเฉียง ทหารผู้หนึ่ง เตะนางกระเด็นออกไปแล้วด่าว่า “ไม่มีเงินก็ไสหัวไป! อย่ามาขวางทาง!”
ชุ่ยหยานั่งอยู่บนรถม้า กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นกรอบแกรบ
เหยียนจี้เยว่ขยับนิ้วเล็กน้อย เข็มปักผ้าพุ่งออกไปอย่างไร้สุ้มเสียง แทงเข้าศีรษะของหวังเฉียงอย่างแม่นยำ
เขาล้มลงกับพื้นทันที ยังไม่ทันได้ครางสักเสียง
มีคนในฝูงชนร้องตะโกนว่า “เทพเซียนสำแดงฤทธิ์แล้ว! สวรรค์ทนเห็นราษฎรทุกข์ยากไม่ไหว!”
เหล่าทหารพลันแตกตื่น บางคนตกใจจนขาอ่อน
คนหนึ่งรีบยกหวังเฉียงออกไป ส่วนทหารอีกคนเห็นท่าไม่ดี จึงลนลานยัดเงินหนึ่งตำลึงให้หญิงชรา เร่งให้นางเข้าเมืองโดยเร็ว ด้วยกลัวว่าตนจะถูก ‘เทพเซียน’ ลงโทษด้วยเช่นกัน
เหยียนจี้เยว่ได้รับการต้อนรับเข้าเมืองจากผู้ใต้บังคับบัญชาของพรรคมาร
เมื่อเห็นราษฎรผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกริมทาง หัวใจของนางก็หนักอึ้ง
นางนึกถึงคำสั่งสอนของเสด็จพ่อ—น้ำย่อมพยุงเรือให้ลอยได้ และก็พลิกเรือให้คว่ำได้เช่นกัน
ราษฎรต่างหากคือรากฐานของแว่นแคว้น
เสด็จพ่อเคยตรัสว่า เมื่อถึงคราวที่นางขึ้นครองราชย์ จะต้องทำให้ราษฎรอยู่อย่างสงบสุขและมีอาชีพมั่นคง
สิ่งที่พวกเขาวอนขอก็เพียงข้าวอิ่มท้องสักมื้อเท่านั้น
แต่บัดนี้ ภัยแล้งแผ่ขยาย ผู้ลี้ภัยเกิดขึ้นทุกหนแห่ง ราษฎรทุกข์ยากจนแทบไร้หนทางรอด
ในฐานะองค์หญิงแห่งแคว้น นางกลับไร้กำลังช่วยเหลือ
ตั้งแต่วันที่นางถือกำเนิด เสด็จพ่อก็ทรงเลี้ยงดูนางในฐานะผู้สืบทอดบัลลังก์ และสั่งสอนวิธีปกครองแผ่นดิน
ตลอดสิบปีที่หายตัวไป นางจัดการพรรคมารได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ทว่าแคว้นของนางกลับเต็มไปด้วยบาดแผล
สามปีก่อนนางแทบไม่ลงจากเขา คิดไม่ถึงว่าแผ่นดินจะเสื่อมโทรมถึงเพียงนี้
นางไม่ได้หยุดพักในเมืองเย่นานนัก ม้าสามตัวหมดแรงล้มตาย ในที่สุดนางก็มาถึงเมืองหลวง
ยามนี้ใกล้เที่ยงคืนแล้ว ประตูเมืองปิดสนิท
พวกนางทั้งสามเข้าเมืองผ่านอุโมงค์ลับของพรรคมาร
“ผู้ใต้บังคับบัญชาหลินหยวน...”
“ผู้ใต้บังคับบัญชาจื่อจู้...”
“คารวะประมุข! ขอประมุขอายุยืนหมื่นปี!”
เหยียนจี้เยว่นั่งลงบนที่นั่งประธาน จิบชาไปคำหนึ่ง “จงรายงานเรื่องสำคัญที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงช่วงนี้ให้ข้าฟัง”
หลินหยวนรีบรายงานผลงานของพรรคมารในช่วงนี้ จื่อจู้คอยเสริมเรื่องสำคัญบางประการที่ไม่เกี่ยวข้องกับพรรคมารอยู่ข้าง ๆ
ยามนี้เป็นช่วงก่อนการสอบฤดูใบไม้ร่วง เมืองหลวงทั้งเมืองจึงคึกคักยิ่ง
ตระกูลใหญ่ทั้งหลายกอบโกยผลประโยชน์จนมั่งคั่ง ทว่านอกเมืองหลวงกลับมีผู้ลี้ภัยนับหมื่น
ที่เหลวไหลยิ่งกว่านั้นคือ ทหารค่ายใหญ่ชานเมืองหลวงไม่เพียงไม่บรรเทาทุกข์ให้ผู้ประสบภัย กลับเตรียมออกเดินทางไปปราบสำนักยุทธภพ ไม่มีผู้ใดใส่ใจชะตากรรมของผู้ลี้ภัยแม้แต่น้อย
เหตุผู้ลี้ภัยก่อความวุ่นวายเกิดขึ้นอยู่เนือง ๆ วิธีจัดการของกองตรวจการม้าก็เรียบง่ายและโหดเหี้ยม ฟันดาบเดียวให้สิ้นซาก สังหารโดยไม่ละเว้น
ศพบนเนินฝังศพไร้ญาติกองพะเนินเป็นภูเขา
เมืองหลวงกำลังจะเกิดกลียุค
ชุ่ยหยาเคยลิ้มรสความทุกข์ยากของผู้ลี้ภัยมาก่อน
นางยกแขนกำยำชกเสาค้ำรับน้ำหนักจนทั้งต้นสั่นไหว “หากถามข้า ก็ฆ่าฮ่องเต้สารเลวนั่นเสีย แล้วเปลี่ยนคนอื่นขึ้นครองราชย์!”
“เบาเสียงหน่อยเถิดแม่เจ้า!” เถาจือเขย่งปลายเท้าปิดปากนางอย่างรวดเร็ว “ที่นี่คือเมืองหลวง ไม่ใช่เทือกเขาเสินหลงของพวกเรา!”
ชุ่ยหยาหัวเราะแหะ ๆ “ข้าชินเสียแล้ว”
นางหันไปมองเหยียนจี้เยว่ “ประมุข ให้ข้าน้อยเข้าวังคืนนี้ไปสังหารฮ่องเต้ แล้วท่านขึ้นครองราชย์ดีหรือไม่?”
ชุ่ยหยามีพละกำลังมหาศาล กล้ามเนื้อเต็มกาย ร่างสูงใหญ่
นางอ่านหนังสือออกไม่มากนัก สมัยอยู่เทือกเขาเสินหลงก็ฝึกยุทธ์อย่างเดียว นิสัยตรงไปตรงมา ไม่รู้จักเล่ห์เหลี่ยม แต่จงรักภักดีอย่างยิ่ง
บิดามารดาและน้องชายหญิงในครอบครัวของนางล้วนอยู่ในพรรคมาร ใช้ชีวิตอย่างไม่ขาดแคลนอาหารและเครื่องนุ่งห่ม
เพราะเช่นนี้ นางจึงทนเห็นภาพตรงหน้าไม่ได้จริง ๆ
ระหว่างทาง เมื่อเห็นเด็กมากมายอดตายต่อหน้าต่อตา นางก็ทุกข์ใจแทบขาด
หากประมุขขึ้นเป็นฮ่องเต้ แคว้นต้าเซี่ยย่อมรุ่งเรืองเหมือนเทือกเขาเสินหลงเป็นแน่
“ชุ่ยหยา” แววตาของหลินหยวนเย็นเยียบ “ต่อไปอย่าพูดเช่นนี้อีก”
ชุ่ยหยายื่นลิ้นออกมา “อาจารย์ ข้าทราบแล้ว”
หลินหยวนเป็นผู้สอนวรยุทธ์ให้นาง นางจึงเคารพอีกฝ่ายมาโดยตลอด
ปีนี้หลินหยวนอายุสามสิบห้า มองเรื่องราวได้ทะลุปรุโปร่งกว่าพวกนาง สีหน้าฉายแววกังวลอยู่บ้าง “เมืองหลวงแห่งนี้ซ่อนยอดฝีมือไว้มากมาย พรรคมารของเราทำสิ่งใดต้องระมัดระวังและเก็บงำตัว”
“แต่ข้ารู้สึกจริง ๆ ว่าใต้หล้านี้เน่าเฟะไปหมดแล้ว” จื่อจู้กำด้ามกระบี่ข้างเอวแน่น แววสังหารวาบผ่านดวงตา “คนที่สมควรถูกฆ่ามีมากเหลือเกิน”
ชุ่ยหยาพยักหน้าแรง ๆ “โดยเฉพาะฮ่องเต้สารเลว”
ในสายตานาง ผู้นำคือผู้ก่อเหตุที่ทำให้ทุกสิ่งกลายเป็นเช่นนี้
“พวกเจ้าไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” เหยียนจี้เยว่ฟังพวกนางแล้วโบกมือ
ที่จริงนางทนฟังต่อไม่ไหวแล้ว หากฟังต่อไป พวกนางคงด่าบรรพบุรุษฮ่องเต้ไปถึงสิบแปดชั่วโคตร
นางยังไม่ได้บอกพวกนางว่าตนเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นต้าเซี่ย
“เจ้าค่ะ” ทั้งสี่คนถอยออกไป
รอจนพวกนางจากไปหมดแล้ว เหยียนจี้เยว่จึงเปลี่ยนเป็นชุดคล่องตัวก่อนออกจากประตู
เธอจะเข้าวัง!
ไปดูให้เห็นกับตาว่าไอ้น้องชายไร้ประโยชน์กำลังทำอะไรอยู่!
แคว้นรุ่งเรืองมั่งคั่งถูกส่งมอบให้เขาดูแลตั้งสิบปี!
กลับถอยหลังไปถึงห้าสิบปีเสียอย่างนั้น!