หยุนอี้เห็นสีหน้าของนางไม่ยี่หระ ก็รู้ว่านางยังไม่ตระหนักว่าทุกสิ่งที่ตนทำมีความหมายต่อบุรุษในยุคนี้เช่นไร
หยุนอี้ลอบถอนหายใจ ก่อนกล่าวต่อว่า “นายท่านคงยังไม่ทราบ คุณชายซ่งหลิงอวี่แห่งจวนอันกั๋วกงหลงใหลในวรยุทธ์มาตั้งแต่เยาว์วัย เนื่องจากเป็นบุตรชายคนเล็กของอันกั๋วกง จึงได้รับความรักใคร่เอ็นดูมาตั้งแต่เด็ก เขาจึงฝึกฝนวรยุทธ์จนเก่งกาจตั้งแต่ยังเยาว์”
“บ่าวยังสืบทราบมาอีกว่า ตอนคุณชายซ่งหลิงอวี่อายุสิบห้าปี เคยหมั้นหมายกับสตรีผู้หนึ่ง ทว่าก่อนถึงวันแต่งงานสามวัน คุณชายซ่งกลับจับได้ว่าคู่หมั้นกับลูกพี่ลูกน้องชายมีสัมพันธ์ลับกัน เขาจึงถอนหมั้นต่อหน้าผู้คน ทั้งยังเฆี่ยนตีคนทั้งสอง
นับแต่นั้นมา คุณชายซ่งก็กลายเป็นตัวอัปมงคลที่เหล่าตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงพากันหลีกหนี
ด้วยเหตุนี้ แม้คุณชายซ่งจะมีอายุครบยี่สิบปีแล้ว ก็ยังไม่มีผู้ใดกล้าไปสู่ขอ
แม้แต่สตรีสูงศักดิ์ที่หวังเกาะเกี่ยวผู้มีอำนาจ ก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้เขา เกรงว่าจะถูกเขาฟาดแส้สักยก
ดังนั้น...”
“ดังนั้น อันกั๋วกงอยากให้บุตรชายแต่งกับข้าหรือ?”
อยู่เหม่ย์แทบหลุดหัวเราะกับความคิดของนาง นางส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “หยุนอี้ ต้องเป็นเจ้าเข้าใจผิดแน่!
เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าแต่งกับฉูไป๋แล้ว ทั้งยังมีสามีเอกแล้ว
ต่อให้ไม่มีผู้ใดกล้าไปสู่ขอซ่งหลิงอวี่ อย่างไรเขาก็เป็นบุตรชายคนเล็กที่เกิดจากภรรยาเอกของอันกั๋วกง มีฐานะสูงส่ง แล้วจะยอมแต่งกับคนสามัญอย่างข้าที่แม้แต่ตำแหน่งขุนนางก็ยังไม่มี มาเป็นบ่าวรองได้อย่างไร?”