“นี่...จะไม่เหมาะสมไปหน่อยหรือ?”
สิ่งของในคลังเหล่านั้นล้วนเป็นของที่หยุนจิ้งแบ่งให้นางยามแยกจวนออกมาในครานั้น มีเพียงไม่กี่ชิ้นที่พอจะนำออกมาได้ ทั้งยังเป็นรูปแบบเมื่อหลายปีก่อนแล้ว
อีกฝ่ายเป็นถึงผู้อาวุโสสูงสุดแห่งจวนอันกั๋วกง หากของขวัญอวยพรวันเกิดของพวกนางดูขัดสนเกินไป จะทำให้อันกั๋วกงขุ่นเคืองหรือไม่?
“มีอะไรไม่เหมาะสมกัน!”
หยุนซูยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ทั่วทั้งเมืองหลวง ใครบ้างไม่รู้ว่าพวกเราถูกตระกูลอวิ๋นขับไล่ออกมาแทบตัวเปล่า?
ข้าเองก็อยากมอบของพระราชทานให้เขาเป็นของขวัญวันเกิด แต่ของพระราชทานมิอาจส่งต่อให้ผู้อื่นโดยง่าย ข้าก็จนปัญญาเช่นกัน!”
ของพระราชทานอะไรที่ส่งต่อให้ผู้อื่นโดยง่ายไม่ได้กัน?
เธอแค่ไม่อยากมอบของดีให้คนที่อาจไม่ชอบพวกเธอต่างหาก!
“แต่...”
หลีฉูไป๋ยังคงส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย “แต่ยามนี้อันกั๋วกงกำลังเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท หากพวกเราทำให้นางไม่พอใจในงานวันเกิดของผู้อาวุโสสูงสุด แล้วภายหน้านางจะ...”
แม้เขาจะยังพูดไม่จบ หยุนซูก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเขาแล้ว
จริงด้วย เมื่อครู่เป็นนางที่คิดผิดไป!
ที่นี่คือเมืองหลวง อีกทั้งอันกั๋วกงยังเป็นขุนนางใหญ่ผู้กุมอำนาจในราชสำนัก หากทำให้นางไม่พอใจ แม้ไม่ต้องลงมือเอง เพียงส่งสายตาแสดงความไม่พอใจสักครั้ง ก็มีผู้คนมากมายที่คิดประจบจวนอันกั๋วกงยื่นมือช่วยนางจัดการแล้ว!
ชั่วขณะนี้ หยุนซูตระหนักถึงความสำคัญของอำนาจอย่างแจ่มชัดยิ่ง!
หากไม่อยากถูกผู้ใดรังแก ในราชวงศ์ที่อำนาจจักรพรรดิอยู่เหนือทุกสิ่งแห่งนี้ ก็จำต้องกุมอำนาจไว้ในมือ!