“หลิงอวี่ เจ้าคิดว่านายหญิงอยู่เหม่ย์เป็นเช่นไร?”
ณ ศาลาเย็นแห่งหนึ่งไม่ไกลจากเรือนหลัก ท่านผู้เฒ่าผู้เป็นเจ้าของงานวันเกิดในวันนี้ หรือก็คือไท่จวินแห่งจวนอันกั๋วกง ละสายตากลับมา พลางกุมมือซ่งหลิงอวี่ไว้ แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร
หลิงอวี่ของเขาเป็นเด็กหนุ่มที่ดีเพียงนี้แท้ ๆ เรื่องในครั้งนั้นก็เป็นความผิดของผู้อื่นแท้ ๆ ทว่าหลายปีมานี้ทุกคนกลับพากันโยนความผิดให้หลิงอวี่ของเขา
ไม่เพียงทำลายชื่อเสียงของหลิงอวี่ ยังทำให้เขาอายุครบยี่สิบปีแล้ว แต่ไม่มีใครมาสู่ขอถึงจวนแม้แต่คนเดียว!
เมื่อนึกถึงเรื่องในครั้งนั้น แววตาของไท่จวินก็ฉายประกายเย็นเยียบ
หลายปีมานี้แม้เขาจะลงมือสร้างความลำบากให้ครอบครัวนั้นอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังรู้จักยับยั้งชั่งใจ จึงไม่ได้ทำให้พวกนางต้องชดใช้สิ่งใดอย่างเป็นรูปธรรม ในใจเขายังคงคับข้องอยู่บ้าง
ซ่งหลิงอวี่รู้เจตนาของท่านปู่ในวันนี้มานานแล้ว เพียงแต่เขาไม่อยากแต่งงาน สำหรับเขาแล้ว สตรีทั่วหล้าล้วนเป็นพวกไร้หัวใจทั้งสิ้น!
หลายปีมานี้เขาคิดตกแล้วว่า แทนที่จะแต่งให้คนไม่คุ้นเคย แล้วถูกกักขังอยู่ในเรือนหลังอันคับแคบทุกวัน มิสู้ไม่แต่งงานไปตลอดชีวิตเสียยังดีกว่า แม้จะต้องฟังคำครหาของคนว่างงานบ้าง แต่เบื้องหลังเขามีจวนอันกั๋วกง อย่างน้อยก็ยังใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ
สำหรับนายหญิงอยู่เหม่ย์ เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าในระยะนี้แล้ว ทั่วทั้งเมืองหลวงมีใครบ้างไม่รู้เรื่องของนางกับหลีฉูไป๋?
แต่ในสายตาเขา เรื่องเหล่านั้นก็เป็นเพียงการเล่นละครตามมารยาทของสตรีผู้หนึ่ง เพื่อแสวงหาอำนาจเท่านั้น!
มีเพียงท่านปู่ที่ร้อนใจเรื่องการแต่งงานของเขา จึงถูกกลอุบายเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนางบดบังสายตา!