อยู่เหม่ย์เอียงศีรษะมองมือที่พาดอยู่บนไหล่ของตน ก่อนเงยหน้าสบกับรอยยิ้มสดใสของอีกฝ่าย พลันรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาอย่างหนึ่ง
นางรู้สึกอยู่เสมอว่า องค์หญิงสี่ผู้ดูไร้พิษภัยภายนอกผู้นี้ มิได้ไร้พิษภัยอย่างที่แสดงออกมา
แต่ก็จริง!
องค์หญิงสี่มีสายเลือดต่างเผ่าพันธุ์อยู่แต่เดิม ดวงเนตรสีฟ้าคู่นั้นยังถูกผู้คนมองว่าเป็นลางร้าย ตั้งแต่เล็กก็ไม่ได้รับความโปรดปราน นางเติบโตมาในวังหลวงสถานที่กินคนไม่คายกระดูกเช่นนั้น แล้วจะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร!
“ระบบ ช่วยตรวจดูข้อมูลขององค์หญิงสี่ผู้นี้ให้ข้าหน่อยได้หรือไม่?”
“ได้!”
“จริงหรือ?”
อยู่เหม่ย์ยังไม่ทันได้ดีใจ ก็ได้ยินระบบเอ่ยขึ้นอีกครั้งเพื่อดับฝันของนาง “แน่นอน!
เพียงเจ้าจ่ายอายุขัยหนึ่งเดือน ระบบนี้ไม่เพียงตรวจข้อมูลขององค์หญิงสี่ให้เจ้าได้ แต่ยังตรวจข้อมูลของหนิงอันตี้ให้ได้ด้วย!”
“ไม่! จำ! เป็น!”
อยู่เหม่ย์กัดฟันพูดทีละคำ นางมองออกแล้วว่า ระบบนี้คอยจ้องแต่ช่วงอายุขัยน้อยนิดอันน่าสงสารของนางทุกวัน!
“ใต้เท้าอยู่เป็นอะไรไปหรือ? เปิ่นเตี้ยนเห็นสีหน้าท่านดูไม่สู้ดีนัก”
องค์หญิงสี่มองนางอย่างสงสัยแล้วถามว่า “ใต้เท้าอยู่พบเจอเรื่องกลัดกลุ้มอันใดมาหรือ?
หากมีเรื่องใดที่เปิ่นเตี้ยนช่วยได้ เห็นแก่ฝีมือทำอาหารของใต้เท้าอยู่แล้ว เปิ่นเตี้ยนย่อมช่วยคลี่คลายความทุกข์ใจให้ท่านอย่างสุดกำลัง!”
แม้แต่หนิงอันตี้ที่กำลังเสวยอาหารอยู่ก็ยังหันมามอง
อยู่เหม่ย์รีบโบกมือทันที “ไม่มีอะไร! กระหม่อมไม่เป็นไรจริง ๆ!”
“เช่นนั้นก็ดี!”
องค์หญิงสี่นั่งลงด้านล่างของหนิงอันตี้ หยิบตะเกียบคีบเต้าหู้ทอดหอมกรุ่นเข้าปาก ดวงตาพลันเป็นประกาย “อร่อย!