“มี...มีข่าวดีแล้วหรือ?”
อวิ๋นซูยืนนิ่ง มองผู้คนในห้องซึ่งต่างมีสีหน้ายินดี นางยังตั้งตัวไม่ทันอยู่ครู่หนึ่ง
หมอหลวงเวินบอกว่าใครมีข่าวดี?
นางบอกว่าหลีฉูไป๋มีข่าวดีหรือ?
มีข่าวดี... หมายถึงตั้งครรภ์ใช่ไหม?
นางหมายความว่าหลีฉูไป๋ตั้งครรภ์แล้ว!
เป็นไปได้อย่างไร หลีฉูไป๋เขาเป็นบุรุษแท้ ๆ...
อ้อ! ที่นี่เป็นโลกหญิงนำชายตาม เรื่องนี้ย่อมเป็นไปได้!
อย่างไรเสีย ที่นี่ก็คือโลกหญิงนำชายตาม บุรุษให้กำเนิดบุตรหญิงและเลี้ยงดูบุตรชายเป็นเรื่องปกติยิ่ง!
นางหันขวับไป ดวงตาจับจ้องท้องของหลีฉูไป๋เขม็ง มองหน้าท้องแบนราบของเขาแล้วก็ยังรู้สึกเหลือเชื่ออยู่ดี!
“ดียิ่ง! ฉูไป๋ ดียิ่งจริง ๆ!”
บิดาของหลีฉูไป๋กุมมือเขาแน่น ดวงตาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น ก่อนหน้านี้เขาเป็นกังวลอยู่เสมอว่าหลีฉูไป๋จะถูกภรรยาใหญ่รังเกียจ บัดนี้เมื่อได้เห็นกับตาว่าเขามีบุตรของตนแล้ว จึงค่อยวางใจลงได้
ขอเพียงบุตรในครรภ์เป็นหญิง หลีฉูไป๋ก็จะตั้งหลักในตระกูลอวิ๋นได้อย่างมั่นคง!
ไม่เพียงแต่เขา แม้แต่สามีเอกหลีก็ตื่นเต้นจนเอ่ยชมไม่ขาดปาก แม้หลีฉูไป๋จะไม่เป็นที่โปรดปรานในจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย์ แต่อย่างไรเขาก็เป็นบุตรชายของจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย์ เกียรติของเขาย่อมเป็นเกียรติของจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย์ด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ภรรยาใหญ่ของเขาในยามนี้ยังเป็นผู้มีความสามารถ!
ไม่ต้องกล่าวถึงกระจกแก้วสองบานในของกำนัลวันกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม เพียงเท่านั้นก็ทำให้จวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย์กลายเป็นที่อิจฉาของผู้คนทั่วเมืองหลวงแล้ว