หากต้องการล่าสัตว์ ก็ต้องมีเครื่องมือที่สะดวก
ด้วยพละกำลังของร่างกายตอนนี้ จะมือเปล่าหรือถืออาวุธสั้นล้วนอย่าได้คิด มีเพียงใช้ธนูหรือดักจับด้วยกับดักจึงจะมีโอกาสบ้าง
หลี่เฉิงเฟิงก้าวออกจากกระท่อมไม้ มองไปยังป่าไผ่เล็ก ๆ บนพื้นที่ว่างด้านข้าง แล้วเหลือบมองต้นไผ่แข็งแรงที่เพิ่งตัดไว้ ดวงตาเปล่งประกายขึ้นทันใด
กับดักยังพูดยากชั่วคราว แต่ธนูนี่...
"คันธนูไผ่อัดชั้นมีพลังเพียงพอแล้ว!"
หลี่เฉิงเฟิงหวนนึกถึงความรู้การสร้างธนูจากชาติก่อน อดใจไม่ไหวหยิบมีดทำครัวเล่มเดียวในบ้านขึ้นมา ลงมือนำต้นไผ่ที่เพิ่งตัดมาเริ่มสร้างคันธนูไผ่อัดชั้นทันที
สร้างคันธนู เคี่ยวยางไม้ ซ้อนแผ่นไผ่ ดัดโค้งกลับ พันเอ็นไผ่...
สุดท้ายตัดไม้ไผ่เล็กรุ่นสามปีอีกหลายต้น เหลาเป็นลูกธนู ถักเชือกหวายเหนียวหนึ่งเส้นมัดไว้
ไม่นานนัก คันธนูไผ่อัดชั้นที่พอใช้ได้เล่มหนึ่งพร้อมลูกธนูสามสิบดอกก็เสร็จ!
หลี่เฉิงเฟิงลูบน่องที่หยุดสั่นแล้วภายใต้ผลของทักษะ รู้สึกพึงใจในใจ
ความทรงจำจากชาติก่อนมีประโยชน์ยิ่งนัก!
ในใจหัวเราะเบา ๆ จากนั้นมองดวงอาทิตย์เหนือศีรษะ
กะว่าอีกประมาณห้าชั่วยามจึงจะพลบค่ำ จึงปิดประตูทันที ถือคันธนูสะพายลูกธนู พร้อมมีดทำครัวพัง ๆ และถุงผ้าหนึ่งใบตรงไปยังภูเขานอกเมือง
"......"
อำเภอชิงสุ่ยเป็นอำเภอที่ตั้งอยู่ริมภูผาสายน้ำ ออกนอกเมืองไปเพียงสามลี้ก็ถึงตีนป่าแนวชายขอบ
ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่หลายคนถือดาบและธนูเฝ้าอยู่ตรงทางเข้าทางภูเขา เห็นหลี่เฉิงเฟิงเข้าป่าไม่สนใจ อยู่แถวนั้นตามประสาตนเอง
แต่หลี่เฉิงเฟิงรู้ดีว่า ครั้งใดที่คนเฝ้าป่าที่กระจายอยู่ทั่วเขาเห็นเขาในป่าส่วนบุคคลลักลอบทำอะไร คนพวกนั้นจะพูดจาดีด้วยเช่นนี้เป็นไม่มี
หลี่เฉิงเฟิงเม้มปาก ทำเป็นมองไม่เห็นพวกเขา ตรงไปตามทางภูเขาเข้าป่า
เขาเดินไปตามทางภูเขาตีนเขาที่ตัดผ่านภูเขา พอมาถึงกลางเขา ปะทะกับคนดูแลป่าที่ลาดตระเวนในภูเขา คนนั้นเบิ่งตามองเขาอย่างสอดรู้ เขากลับเดินผ่านไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เป็นเช่นนี้ เขาผ่านจากตีนเขาทะลุห้าลูกในคราเดียว ในที่สุดก็พ้นป่าส่วนบุคคลชั้นนอกมาถึงป่าที่ไร้เจ้าของ
"กุ๊ก ๆ~"
เพิ่งเข้าป่าได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ ก็มีเสียงไก่ป่าดังมาจากข้างหน้า
"ฟิ้ว!"
หลี่เฉิงเฟิงเงยหน้ามอง เห็นไก่ป่าผู้ตัวหนึ่งมีขนหางยาวในพริบตา ดวงตาสว่างวาบขึ้น เงื้อคันธนูเล็งยิงทันที ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ลูกธนูพุ่งไป เฉียดตัวไก่ป่าตกลงบนพื้นดินในป่า ไก่ป่าก็บินหนีด้วยความตื่นตระหนก
หลี่เฉิงเฟิงกระตุกมุมปาก เพิ่งสำนึกว่าร่างนี้ไม่เทียบเท่าตัวเขาก่อนทะลุมิติ
แม้ว่าทรวดทรงหมีจะมีพลังทำให้มือของเขาแน่วแน่กว่าคนทั่วไป แต่ก็ยิงไม่แม่นเท่าก่อนทะลุมิติ
กำลังจะส่ายหน้าน้อย ๆ ถอนหายใจ ครุ่นคิดว่าต้องฝึกอีกมาก จู่ ๆ ข้อมูลตรงหน้าก็เปลี่ยน เขาชะงักไป
[ทักษะ: วิถีธนู]
[ระดับ: ยังไม่เข้าประตู (1/10)]
"ยิงธนูก็ก่อเกิดเป็นทักษะได้!"
หลี่เฉิงเฟิงมองข้อมูลแผงหน้าต่าง ดีใจในใจ ดวงตาฉายแววสว่างไสว ท่องไปในป่าเขา เห็นเหยื่อก็ยิง
ไม่นานนัก ลูกธนูไผ่ก็ถูกใช้ไปอีกเก้าดอก
[ทักษะ: วิถีธนู]
[ระดับ: เข้าประตู (1/20)]
[ผลลัพธ์: เพิ่มความแม่นคงที่ 10%]
ข้อมูลประหลาดสายหนึ่งไหลซึมเข้าสู่กายใจ หลี่เฉิงเฟิงรู้สึกได้ในพริบตาว่ามือของเขามั่นคงขึ้น
เขามองข้อมูลแผงตรงหน้า ดวงตาเผยแววมีชีวิตชีวา ยิ่งตื่นเต้นและก้าวต่อไป
แต่ครั้งนี้ เขาเริ่มมองหาป่าไผ่ ระหว่างทางพบกิ่งไม้ตรงหรือหน่อไม้ที่เหมาะทำลูกธนูก็จะตัดมาทำเป็นลูกธนูอย่างง่าย
ยามเผชิญเหยื่อ แม้เป็นเพียงนกตัวหนึ่ง ก็เงื้อธนูยิงทันที
ไม่ใช่เพื่อจับเหยื่อ แต่เพื่อยกระดับทักษะวิถีธนู
ดีที่เพราะทรวดทรงหมีเสริมส่ง เพราะพื้นฐานแน่นหนา จึงไม่รู้สึกเหนื่อย
เป็นเช่นนี้ เพียงชั่วพริบตา หนึ่งชั่วยามครึ่งหลังเข้าป่า...
[ทักษะ: วิถีธนู]
[ระดับ: ชำนาญ (1/80)]
[ผลลัพธ์: เพิ่มความแม่นคงที่ 30%; เพิ่มความแม่นยำ 20%]
"ไม่คิดว่า ผลของทักษะวิถีธนูจะเป็นการเพิ่มพูนโดยตรง"
มองความคืบหน้าข้อมูลบนแผง ในมือมีหนูไผ่หนึ่งตัว ไก่ป่าสองตัว นกใหญ่สองตัว หลี่เฉิงเฟิงมีสีหน้ามีชีวิตชีวา
ยกคันธนูขึ้น รู้สึกว่าถือคันธนูได้มั่นคงขึ้น และอยากยิงโดนสิ่งใด ก็มีความมั่นใจแผ่ซ่านในใจ
"ต้องกลับแล้ว"
สัมผัสถึงทักษะที่ยกระดับ มองดูเหยื่อข้างกาย หลี่เฉิงเฟิงรู้สึกพึงพอใจแล้ว เขามองดูเวลาฟ้า รู้ดีว่าหากไม่กลับเกรงว่าคงกลับถึงบ้านก่อนพลบค่ำไม่ทัน ไม่รั้งรออีก ถือเหยื่อกลับสู่บ้าน
"......"
ภายใต้สายตาสอดส่องของคนเฝ้าภูเขาเดินออกจากป่าเขา ยามเหยียบแสงทิวาเข้าประตูเมือง หลี่เฉิงเฟิงรู้สึกว่าท้องหิวดั่งไฟแผดเผา
'ดูท่าพลังที่ได้จากการยกระดับทักษะจะไม่ใช่เกิดจากความว่างเปล่า ทว่าสิ้นเปลืองพลังในร่างกาย'
หลี่เฉิงเฟิงรับรู้ถึงความหิวโหยลึกล้ำในท้อง ใจล่วงรู้ว่าพลังในร่างมิได้มาเปล่า ๆ
ดีที่วันนี้จับเหยื่อได้ ใจเขารู้สึกปลอบประโลมใจ ถือถุงผ้าเร่งรีบกลับบ้าน
ไม่นานก็ถึงหน้าประตูกระท่อม แต่เมื่อมาถึง สีหน้าหลี่เฉิงเฟิงกลับบูดบึ้งในบัดดล
"หึหึ แม่สาวน้อย พี่ชายของเจ้าที่มีแต่รูปไร้ประโยชน์ยังจะขายเจ้าให้บ้านตาเฒ่าเจิ้ง ไม่สนว่าเจ้าจะเป็นตายร้ายดี สู้ไปกินเหล้ากับข้าสักหน่อยเถิดนะ ก่อนถูกขายก็ให้ข้าได้เสวยสุขหน่อย"
ชายคนหนึ่งมีปานเขียวที่คอ หน้าเรียวเล็กซูบผอมราวหน้าม้า รูปร่างปานกลาง ยืนอยู่หน้าประตูบ้านของตน ขวางหลิวอวี้เหนียงที่หน้าซีด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "นายท่านในบ้านเชือดไก่ตัวหนึ่ง หากเจ้ายอมมากับข้า รับรองให้เจ้าได้กินหอมกรุ่น..."
"ฟิ้ว!"
ชายปานเขียวยังพูดไม่ทันจบ ลูกธนูไผ่ลูกหนึ่งก็พุ่งเฉียดน่องเขาปักลงบนพื้นดิน เขาสะดุ้งเฮือก สีหน้าลามกจาบหายสิ้น เงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนกเดือดดาล "ใคร!"
หลิวอวี้เหนียงที่หน้าซีดเผือด สีหน้าเดือดดาลเองก็ถูกความเคลื่อนไหวนี้ทำให้ตกใจเช่นกัน
"ใคร ฉันคือปู่ของเจ้า!"
หลี่เฉิงเฟิงสีหน้าคล้ำเข้มสาวเท้าเข้าไป ดวงตาเย็นเยียบจ้องหลิวหง "หลิวหง เจ้าช่างอาจหาญนัก ครั้งก่อนปล้นค่าแรงข้ายังไม่ทันคิดบัญชีกับเจ้า บัดนี้กล้าลวนลามภรรยาข้าถึงหน้ากระท่อม หาที่ตายหรือไม่!"
"พอเถิด ข้าสังหารเจ้าเสียเลย ดูหน่อยว่าศาลจะมาสนใจหรือไม่!"
หลี่เฉิงเฟิงพูดจบ แววตาฉายประกายดุร้าย จู่ ๆ ก็ชักมีดเหล็กจากเอวขึ้น ท่าทางจะกระโจนเข้าหาหลิวหง
"หลี่เฉิงเฟิง เจ้า เจ้าคอยดู!"
สีหน้าโกรธเกรี้ยวของหลิวหงพลันอันตรธานไป มองหลี่เฉิงเฟิงที่ราวกับคลั่ง มือถือมีดเหล็ก สีหน้าเปลี่ยนไป ทิ้งคำพูดไว้ แล้วหมุนตัววิ่งหนีไปอย่างลนลาน
"หลิวหง อย่าให้ข้าพบเจ้าอีก!"
หลี่เฉิงเฟิงไล่ตามไปถึงข้างหลิวอวี้เหนียง ตวาดใส่หลิวหงเสียงดัง
มองตามแผ่นหลังของอีกฝ่ายลับหายไป จึงเก็บมีดด้วยดวงตาเย็นชา
แล้วคว้ามือหลิวอวี้เหนียงที่อยู่ข้าง ๆ เดินเข้าไปในบ้าน "อวี้เหนียง ไป ทำอาหารกัน"
"อื้ม"
หลิวอวี้เหนียงมองคันธนูบนหลังหลี่เฉิงเฟิงและถุงผ้าที่ดูเหมือนบรรจุสิ่งของ พลางนึกถึงการกระทำเมื่อครู่ของเขา คิ้วเต็มไปด้วยประกายประหลาดใจ
ได้ยินคำพูดของหลี่เฉิงเฟิงจึงได้สติ รับคำ แล้วถูกดึงมือเดินเข้าไปในเรือน
เข้าเรือนแล้ว นางวิ่งไปวางแป้งหยาบครึ่งชามที่ได้จากรับจ้างซักผ้าวันนี้บนหิน มองหลี่เฉิงเฟิงอย่างตะลึงงัน ยังไม่ทันถามอะไร ก็เห็นหลี่เฉิงเฟิงงัดกองเหยื่อออกจากถุงผ้า สีหน้าตื่นตระหนกในบัดดล
"เจ้า เจ้าไปเอาเนื้อสัตว์ป่ามากมายเช่นนี้มาจากไหน!"