มีระบบช่วยเช่นนี้!
หลี่เฉิงเฟิงลืมตาขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ มองแผงข้อมูลตรงหน้า หัวใจพลุ่งพล่านดั่งคลื่นลมในมหาสมุทร ความตื่นเต้นยินดีและฮึกเหิมเอ่อล้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แม้เขาจะคลั่งไคล้ในวิทยายุทธ์ แต่ก็ใช่ว่าจะตัดขาดจากโลกภายนอก ในฐานะนักอ่านตัวยง หลี่เฉิงเฟิงอ่านนิยายคลาสสิกมาทุกรูปแบบ จึงเข้าใจดีว่านี่คือสิ่งจำเป็นสำหรับการข้ามมิติมาถึงแล้ว!
หากไร้พลังวิเศษ จะเอาตัวรอดได้อย่างไร?
หลี่เฉิงเฟิงตื่นเต้นดีใจถึงขีดสุด ขณะที่ตัวอักษรลอยขึ้น ในชั่วพริบตาก็สัมผัสได้ถึงพลังช่วงเอวและแผ่นหลังอย่างง่ายดาย และยังสามารถบังคับควบคุมได้ตามใจนึก จิตใจพลุ่งพล่านอย่างอดไม่อยู่
ทนไม่ไหวจึงย่อตัวลง แล้วสะโพกเด้งขึ้น โก่งเอวกระแทกไปข้างหน้าอย่างแรง
บิดเอวอีกครั้ง
"ฟิ้ว~"
[ความชำนาญทรวดทรงหมี +1]
ข้อมูลแผงลอยผ่าน หลี่เฉิงเฟิงรู้สึกได้ทันทีว่าตนเข้าใจการควบคุมพลังเอวและสะโพกลึกซึ้งขึ้น แววตาเปล่งประกายขึ้นมาในบัดดล
ระบบความชำนาญเช่นนี้!
"คราวนี้ โอกาสรอดชีวิตในโลกนี้ถึงจะมากขึ้นจริง ๆ!"
ดวงตาของหลี่เฉิงเฟิงเปล่งประกายอย่างห้ามไม่อยู่
ที่ท่านเจิ้งและก๊กแม่น้ำดำสามารถเหิมเกริมและยึดครองพื้นที่ได้ ก็เพราะมีนักยุทธ์คอยหนุนหลัง
"ชาติก่อน ข้าแม้จะคลั่งไคล้วิถียุทธ์ แต่ท้ายที่สุดแล้วพรสวรรค์และความรู้ก็จำกัด แถมไม่มีคนชี้แนะ จึงยากจะเลี่ยงการฝึกผิด ฝึกเพี้ยน ฝึกคลาดเคลื่อน และเมื่อถึงระดับหนึ่งก็จะติดหล่มหยุดนิ่ง แต่ตอนนี้มีแผงระบบอยู่ ตราบใดที่ข้าพากเพียรก็จะพัฒนาขึ้นได้ไม่ขาดสาย การเป็นนักยุทธ์ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้"
หลี่เฉิงเฟิงคิดในใจ นักยุทธ์ เป็นตัวแทนของอำนาจควบคุมที่สมบูรณ์ เป็นพลังที่คนธรรมดาไม่อาจต้านทานได้ ขอเพียงขอบเขตสูงพอ กำลังแข็งแกร่งพอ จริยธรรม กฎเกณฑ์ ล้วนต้องหลีกทาง!
หากเขากลายเป็นนักยุทธ์ได้บ้าง...
หัวใจของหลี่เฉิงเฟิงเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะมองหลิวอวี้เหนียงที่กำลังต้มน้ำในหม้อดินภายในห้อง แล้วกระแทกสะโพกบิดเอวอย่างแรง
"ฮู่~"
เอวของหลี่เฉิงเฟิงกระแทกไปข้างหน้าในทันใด
[ความชำนาญทรวดทรงหมี +1]
"ฮู่~ ฮู่~ ฮู่~ ฮู่~"
หลี่เฉิงเฟิงยกสะโพกบิดเอวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ณ จุดเดิมด้วยท่วงท่าที่เป็นธรรมชาติ กระแทกเอวไม่หยุด
แต่ละครั้ง ความชำนาญของทรวดทรงหมีก็จะเพิ่มขึ้น ความเข้าใจในทรวดทรงหมีของเขาก็จะลึกซึ้งขึ้นอีกขั้น ความยืดหยุ่นของเอวและสะโพกก็เพิ่มพูนและก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง
"กรุ๊ก ๆ~"
เสียงน้ำเดือดดังออกมา ข้างหม้อดิน หลิวอวี้เหนียงพลางมองไฟ พลางใช้หางตามองหลี่เฉิงเฟิงที่กระแทกเอวอยู่ข้าง ๆ ใบหน้างามแดงซ่าน
น้องเขยมักจะกระแทกสิ่งนั้นอยู่เรื่อย คิดจะทำอะไรกันแน่
มือขาวยกขึ้นปิดหัวใจที่เต้นระรัว หลิวอวี้เหนียงนึกถึงคำที่น้องเขยมาพูดเกลี้ยกล่อม ความอายบนใบหน้ายิ่งทวี หลุบต่ำไม่กล้ามองหลี่เฉิงเฟิง ได้แต่เอาแต่ยัดเศษฟืนใส่ไฟ
ไม่นาน โจ๊กในหม้อก็สุก พร้อมกับหมั่นโถวสีดำสองก้อนก็อุ่นร้อนได้ที่แล้ว
หลิวอวี้เหนียงเห็นน้องเขยยังคงทำท่าทางน่าอายเช่นนั้น ก็หน้าแดง ก้มหน้ายกก้อนแป้งสีดำก้อนใหญ่ก้อนเล็กสองก้อน พร้อมด้วยโจ๊กข้าวสารหยาบสีขาวสลับน้ำตาลถ้วยใหญ่มาวางบนก้อนหินข้างเตียง
จากนั้นนางก็กลับไป ตักโจ๊กข้าวสารหยาบที่เจือจางมาให้ตนเองถ้วยหนึ่งด้วยชามดินเผาแตก วางตะเกียบไม้ไผ่บนชามของหลี่เฉิงเฟิง หันไปเรียกหลี่เฉิงเฟิงที่กำลังออกแรงอยู่ด้านข้าง: "เฉิงเฟิง มากินข้าวเถิด"
"อ้อ มาแล้ว"
บนพื้นที่ว่างเล็ก ๆ ในกระท่อมไม้ผุ หลี่เฉิงเฟิงได้ยินก็ยิ้มพลางเอ่ยตอบ แต่ระหว่างพูดก็อดไม่ได้ที่จะกระแทกเอวอย่างแรงอีกครั้ง
ครั้งนี้กระแทกไปแล้ว ก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที อดไม่ได้ที่จะมองแผงข้อมูลตรงหน้า
[สกิล: ทรวดทรงหมี]
[ขั้น: ชำนาญ (1/200)]
[ผล: บูรณาการ; ยืดหยุ่น (ความยืดหยุ่นของเอวและสะโพกเพิ่มขึ้น)]
สัมผัสเอวและสะโพกดู ก็ยืดหยุ่นขึ้นมากจริง ๆ ดวงตาหลี่เฉิงเฟิงเปล่งประกายแวววาว
จากนั้นเขาเดินไปหัวเตียง มองดูหมั่นโถวสีดำก้อนใหญ่ของตน และหมั่นโถวสีดำก้อนเล็กของหลิวอวี้เหนียง
ตลอดจนโจ๊กข้นในชามตน และโจ๊กเจือจางในชามนาง ตัวก็ชะงักไปเล็กน้อย
"เจ้าได้รับบาดเจ็บ กินมาก ๆ หน่อย ข้าแค่ซักผ้าทุกวัน กินเท่านี้ไม่เป็นไรหรอก"
หลิวอวี้เหนียงซึ่งถูกการกระทำครั้งสุดท้ายของหลี่เฉิงเฟิงทำเอาหงุดหงิดจนไม่กล้าเงยหน้า พูดเสียงเบาหน้าแดง
พลางพูดก็ยกชามดินเผาแตก กินหมั่นโถวสีดำกับโจ๊กเจือจางไปด้วย
หลี่เฉิงเฟิงเห็นดังนั้นก็ไม่ปริปาก กัดหมั่นโถวสีดำที่ครูดคอ ก้มหน้ากินโจ๊กข้นที่กลืนยากในชามเงียบ ๆ อาศัยสัญชาตญาณของร่างเดิมยัดเข้าไปในท้องจนหมด
ตอนนี้เขาต้องการอาหารเพื่อเพิ่มกำลัง
รอให้กายดีแล้ว ภายภาคหน้าจะให้ชีวิตที่สุขสบายแก่พี่สะใภ้
"ข้ากินอิ่มแล้ว"
กินของในชามในมือหมดเกลี้ยงในพริบตา หลี่เฉิงเฟิงรู้สึกว่ามีแรงขึ้นบ้าง จึงบอกกับหลิวอวี้เหนียง แล้วกลับไปที่เดิม กระแทกเอวต่อไป
[ความชำนาญทรวดทรงหมี +1]
ข้อมูลที่มีแต่เขาผู้เดียวเท่านั้นที่มองเห็นลอยผ่านไปทีละบรรทัด หลี่เฉิงเฟิงฝึกฝนอย่างมุ่งมั่นตั้งใจ
ความรู้สึกที่พัฒนาขึ้นไม่หยุดหย่อนนี้ทำให้เขาหลงใหล
เขายังมีวิทยายุทธ์อีกมากที่รู้ แต่ตอนนี้การปูพื้นฐานให้ดีเป็นรากฐานที่สำคัญ
และส่วนเอวสะโพกนั้นเกี่ยวข้องกับพลังแกนกลาง สำคัญที่สุด!
หลิวอวี้เหนียงในห้องเก็บชามตะเกียบ เห็นท่าทางของหลี่เฉิงเฟิง ก็ก้มหน้าหน้าแดงไปล้างหม้อดินและชามดิน
"เฉิงเฟิง ข้าไปซักผ้าให้บ้านท่านหลิวแล้ว ซักทั้งวันได้แป้งหยาบครึ่งชาม ทำหมั่นโถวข้าวโพดได้สองอันเชียวนะ"
ไม่นาน ของก็ล้างเสร็จ หลิวอวี้เหนียงเขินอายเดินมาบอกหนึ่งประโยค แล้วก็เป็นห่วงอีก: "เจ้าเพิ่งลุกจากเตียง อย่าออกแรงมากเกินไป เดี๋ยวจะเจ็บตัว"
"อวี้เหนียงวางใจได้ ข้ารู้ขีดจำกัดตัวเองดี"
หลี่เฉิงเฟิงได้ยินก็หันหน้าไปมองนาง แล้วเอ่ยอย่างเอาจริงเอาจัง
เขารู้ว่า ช่วงที่ตนป่วยนี้ ที่ยังมีหมั่นโถวสีดำพวกนั้นให้กิน ก็เพราะหลิวอวี้เหนียงไปรับจ้างซักผ้า แลกกับแป้งหยาบ
ดังนั้น เขาจึงไม่ห้าม และไม่มีสิทธิ์ห้าม ได้แต่กำชับให้นางระวังตัวในทุกเรื่อง
"ข้าไปกับป้าจางและพวกอีกสองสามคนเป็นเพื่อนกัน ไม่เป็นไรหรอก"
หลิวอวี้เหนียงได้ยินความห่วงใยที่หลี่เฉิงเฟิงมีต่อนาง ก็เผยรอยยิ้มอ่อนโยน พูดจบก็มีความลังเลวูบผ่านในดวงตา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่แอบมองหลี่เฉิงเฟิง ก่อนจะหันตัวเดินออกจากประตูไป
"ฮู่~"
มองหลิวอวี้เหนียงจากไป หลี่เฉิงเฟิงถอนหายใจยาว ตั้งสติ แล้วขบฟันกระแทกเอวต่อ
[ความชำนาญเอวสะโพก +1]
เขายืนที่หัวเตียง กระแทกเอวไม่หยุด
ในที่สุด ก็กระแทกออกไปอีกครั้ง
[สกิล: ทรวดทรงหมี]
[ระดับ: เชี่ยวชาญ (1/400)]
[ผล: บูรณาการ; ยืดหยุ่น; บำรุงรากฐาน (อบอุ่นหล่อเลี้ยงปราณและจิต)]
"ฮู่~"
หลี่เฉิงเฟิงมองข้อมูลแผง อดไม่ได้ที่จะเอามือกุมเอว พบว่าเอวสะโพกที่เมื่อครู่ยังเมื่อยล้าอยู่บ้าง พอผลลัพธ์ใหม่ออกมา ก็ไม่ค่อยเมื่อยอีกแล้ว
กลับอบอุ่นแผ่วเบา สบายอย่างยิ่ง
"กระแทกอีก 400 ครั้ง ไม่ยาก!"
หลี่เฉิงเฟิงมีกำลังใจเพิ่มขึ้นมหาศาล ไปตักน้ำอุ่นหนึ่งกระบวยมาดื่ม กลับมาแล้วก็กระแทกเอวอย่างแรง
กระแทกเอว กระแทกเอว โก่งเอว โก่งเอว
ถูกก๊กเอารัดเอาเปรียบ จะเงินก็ไม่มี จะอำนาจก็ไร้ ตอนนี้โอกาสอยู่ตรงหน้าแล้ว มีแต่จะต้องออกแรงกระแทกอย่างบ้าคลั่ง ถึงจะทำให้พี่สะใภ้สุขสบายได้!
ข้ากระแทก ข้ากระแทก ข้าโก่ง ข้าโก่ง...
หลี่เฉิงเฟิงขบฟัน โก่งเอวอย่างแรงเงียบ ๆ ความชำนาญเพิ่มขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า รู้สึกเหนื่อยล้าก็ไม่หยุดพัก
"…………"
กาลเวลาผ่านไป ในขณะที่หลี่เฉิงเฟิงรู้สึกว่าเอวก็กระแทกจนเมื่อยระบม ขาก็อ่อนยวบจนต้องจับกำแพงเดิน...
[สกิล: ทรวดทรงหมี]
[ระดับ: บรรลุสมบูรณ์ (1/3200)]
[ผล: บูรณาการ; ยืดหยุ่น; บำรุงรากฐาน; เสริมปราณ (เพิ่มพละกำลัง); ถ่ายทอดพลัง (การส่งผ่านพลังของเจ้าทำได้ง่ายขึ้น); จุดศูนย์ถ่วง (ความมั่นคงของจุดศูนย์ถ่วงเจ้าเพิ่มขึ้น)]
ข้อมูลอีกชุดหนึ่งปรากฏขึ้น ในชั่วพริบตาหลี่เฉิงเฟิงรู้สึกว่าตัวเองมั่นคงขึ้นมากทีเดียว
เขาจึงหมดแรง เอามือกุมเอวที่เมื่อยระบมอย่างที่สุด กัดฟันปีนขึ้นเตียงนอนพัก
"หากไม่ใช่เพราะคุณสมบัติที่แผงระบบเพิ่มให้ ข้าไม่มีทางกระแทกเอวได้มากขนาดนี้ในวันเดียวอย่างแน่นอน"
ขณะนอนอยู่บนเตียง หลี่เฉิงเฟิงก็เกิดความคิดขึ้นมาในใจ มีความเข้าใจใหม่ในความมหัศจรรย์ของแผงระบบ
นอนอยู่บนเตียงเช่นนี้ เพียงรู้สึกว่าบริเวณเอวสะโพกอบอุ่นแผ่วเบา ตอนแรกยังบวมระบมอย่างมาก
แต่ผ่านไปสิบนาทีกว่า ๆ ก็ไม่บวมแล้ว เหลือเพียงเมื่อย
ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ก็ไม่เมื่อยแล้ว มีเพียงไร้แรง
อีกครึ่งชั่วโมงให้หลัง หลี่เฉิงเฟิงรู้สึกว่าตนมีแรงขึ้นบ้าง
"แผงระบบนี้ช่างมหัศจรรย์นัก สิ่งที่เป็นแค่ทักษะพื้นฐานทางวรยุทธ์ที่มีผลเพียงการออกกำลังกายธรรมดาในชาติก่อน กลับให้ผลอัศจรรย์ถึงเพียงนี้"
หลี่เฉิงเฟิงทนไม่ไหวจึงลุกขึ้นเดินไปมา รู้สึกว่ากำลังฟื้นคืนมาไม่น้อย ดวงตาสว่างวาบ
แต่เมื่อมองข้อมูลแผงแล้ว เขาก็ไม่ได้เอาแต่ก้มหน้าก้มตากระแทกเอวต่อ แต่กลับครุ่นคิด แล้วตัดสินใจใช้เวลาออกไปล่าสัตว์ดู
"หากจับสัตว์ป่าได้บ้าง ได้ลิ้มรสเนื้อบ้าง ก็จะช่วยบำรุงร่างกายได้"