ตอนที่ยี่สิบเก้า
เมื่อของหวานเข้าปาก กลิ่นหอมนมอบอวล รสชาติอร่อยกว่าที่คิดไว้จริง ๆ
สวี่เฮ้อหมิงไม่เคยกินของเช่นนี้มาก่อน
ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาชอบกินของหวาน ของหวานเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกว่าขนมถ้วยนี้ถูกปากไม่น้อย
ชิงซงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ตกตะลึงเช่นกัน
ไม่คิดเลยว่าท่านอ๋องจะชอบกินของหวาน?
โดยไม่รู้ตัว สังขยานมน้อยถ้วยเล็กก็ลงไปอยู่ในท้องของสวี่เฮ้อหมิงจนหมดแล้ว
เมื่อเห็นถ้วยว่างเปล่า สวี่เฮ้อหมิงจึงค่อยรู้ตัวว่าวันนี้ตนแสดงท่าทีผิดปกติไป
“ทางอู๋ซานส่งข่าวกลับมาหรือยัง เรื่องที่ให้ไปจัดการราบรื่นดีหรือไม่” สวี่เฮ้อหมิงรีบถามเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนของตน
“ท่านอ๋อง อู๋ซานบอกว่าทุกอย่างราบรื่น หากการเดินทางไม่มีอุปสรรค พรุ่งนี้นางก็จะพานายท่านตระกูลหลี่เข้าราชธานีได้แล้วเจ้าค่ะ” ชิงซงรีบตอบ
“อืม ให้หลิวหมิงจัดเตรียมเฉวียนซีจิ้นไว้ให้บิดาเขยพำนัก” สวี่เฮ้อหมิงคิดในใจว่า ในเมื่อตนแต่งกับหลี่จือเหวยแล้ว หลี่เทียนโหย่วก็ย่อมเป็นบิดาเขยของตน
บัดนี้บิดาเขยเดินทางเข้าราชธานีแล้ว ตำหนักอ๋องก็กว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ จะปล่อยให้ผู้อาวุโสไปพักข้างนอกได้อย่างไร
“ให้พำนักในตำหนักหรือเจ้าคะ?” ชิงซงไม่คิดเลยว่าท่านอ๋องของตนจะให้ผู้นั้นมาพำนักในตำหนัก
นางนึกว่าท่านอ๋องคงจัดให้เขาพักที่โรงเตี๊ยมเท่านั้น
เฉวียนฉีอู่
“คุณหนู นายท่านส่งจดหมายมาแล้ว พรุ่งนี้ก็จะมาถึงราชธานีเจ้าค่ะ” ชุ่ยกัวเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น เพราะพี่ชายของนางก็เดินทางมาด้วย