บทที่ 28
“เจ้าลิงซน วันนี้แอบไปเที่ยวเล่นที่ใดมาอีกเล่า” เมื่อเห็นสวี่ชิงชื่อ พระอัยยิกาก็รู้สึกยินดีอยู่ในใจ
“ท่านย่า” สวี่ชิงชื่อจับมือพระอัยยิกาอย่างว่าง่าย
ในใจคิดว่า หากเดี๋ยวท่านพ่อจะลงไม้ลงมือกับตน ท่านย่าน่าจะช่วยปกป้องเขาได้กระมัง
“พระอัยยิกา ซื่อจื่อน้อยคงหิวแล้วกระมัง ไม่สู้ให้จือเหวยสั่งคนไปเตรียมของกินให้ซื่อจื่อน้อยกับพระอัยยิกาสักหน่อยดีหรือไม่” หลี่จือเหวยเห็นภาพปู่หลานทั้งสองอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข จึงไม่คิดรบกวน กลับเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“มารดาเลี้ยง เจ้ามาจากอำเภอหลี่อาน ไม่สู้ทำอาหารขึ้นชื่อของอำเภอหลี่อานให้ข้าสักอย่างเล่า” บัดนี้สวี่ชิงชื่อมีพระอัยยิกาคอยหนุนหลัง จึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องพึ่งหลี่จือเหวยอีก ความคิดเจ้าเล่ห์ในใจก็เริ่มก่อเรื่องขึ้นมาอีกครั้ง
พระอัยยิกาได้ฟังคำของสวี่ชิงชื่อแล้วก็มิได้คัดค้าน อำเภอหลี่อานอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงนัก นางเองก็สนใจอาหารขึ้นชื่อของท้องถิ่นอยู่บ้าง
แต่ถึงอย่างไร นางก็ไม่คิดว่าหลี่จือเหวยจะทำอะไรเป็น
ทว่าในบรรดาคนที่หลี่จือเหวยพามา อย่างไรก็ต้องมีแม่ครัวอยู่ด้วยแน่
ส่วนหลี่จือเหวย อย่างมากก็เพียงออกปากสั่งการเท่านั้น
“หากซื่อจื่อน้อยชอบ เช่นนั้นข้าจะทำอาหารให้ซื่อจื่อกับพระอัยยิกาได้ลิ้มลองฝีมือสักครั้ง” หลี่จือเหวยชะงักไปครู่หนึ่ง นางเองก็ไม่คิดว่าสวี่ชิงชื่อจะเสนอคำขอเช่นนี้
จะว่าไป เมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน นอกจากนางจะชอบตามท่านพ่อไปที่ร้านค้าเพื่อเรียนรู้วิธีทำการค้าแล้ว นางยังชอบคิดค้นอาหารอร่อย ๆ อีกด้วย