บทที่สามสิบ
“ย่อมเป็นเช่นนั้น คุณหนูสามตระกูลโจวคงยังไม่ทราบกระมัง ซื่อจื่อน้อยทรงโปรดองค์หญิงอ๋องพระองค์ใหม่ยิ่งนัก” หลิวหมิงกล่าวพลางยิ้ม
“จ...จริงหรือ” โจวอวี่ยิงยังไม่อยากเชื่อ เด็กที่นางทะนุถนอมเอ็นดูมานาน จะชอบผู้อื่นขึ้นมาอย่างกะทันหันได้อย่างไร
“คุณหนูสามตระกูลโจว เชิญทางนี้ขอรับ” หลิวหมิงมองออกถึงความกระอักกระอ่วนบนใบหน้าของโจวอวี่ยิง
แต่เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับเขา ขอเพียงอ๋องอานทรงสำราญ องค์หญิงอ๋องทรงสำราญ พระอัยยิกาทรงสำราญ และซื่อจื่อน้อยทรงสำราญ เขาก็ยินดีแล้ว
คุณหนูสามตระกูลโจวที่อยู่ตรงหน้า ไม่มีทางได้เป็นนายหญิงคนใหม่ของเขาอยู่แล้ว
หลิวหมิงรู้จักวางตัวได้อย่างเหมาะสมยิ่ง
โจวอวี่ยิงไม่สนใจสิ่งอื่นแล้ว เพียงอยากพบสวี่ชิงชื่อให้เร็วที่สุด จะได้ถามให้กระจ่าง
เวลานี้ สวี่ชิงชื่อกำลังอาละวาดอยู่ในสำนักเหลียงฉี เรียกร้องจะกินสังขยานมน้อย
“ซื่อจื่อน้อย พ่อครัวทั้งหลายก็ไม่รู้จักทำของหวานจากนมชนิดนี้เจ้าค่ะ ทำออกมาตั้งหลายถ้วยแล้ว ท่านก็ยังตรัสว่าไม่ใช่” โม่อวี่ชี้ไปยังถ้วยชามหลายใบที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าจนใจ สิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะล้วนเป็นสังขยานมน้อยที่พวกพ่อครัวทำตามคำสั่ง ทว่าซื่อจื่อน้อยกลับตรัสว่าไม่ใช่สิ่งที่พระองค์ต้องการ
“ไม่ใช่ ไม่ใช่ ของพวกนี้รสชาติแย่เหลือเกิน! ให้พวกเขาทำใหม่!” สวี่ชิงชื่อกล่าวด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
พระองค์ไม่เชื่อหรอกว่า ตำหนักอ๋องอานอันกว้างใหญ่ จะไม่มีพ่อครัวสักคนที่ทำอาหารแบบที่หลี่จือเหวยทำได้