บทที่ 26
หลินหลานจือเห็นสายตาที่ฮองเฮาทอดมองมา ก็พลันรู้สึกใจหายขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ แต่พอนึกได้ว่าตนกำลังตั้งครรภ์ลูกมังกรอยู่ ฮองเฮาคงไม่กล้าทำอะไรนางเป็นแน่
“พี่ฮองเฮา น้องรู้ว่าปกติท่านมีพระราชกิจยุ่งนัก แต่ถึงจะยุ่งเพียงใด ก็ไม่ควรให้ฮ่องเต้ทรงดูแลเด็กเอง ยิ่งเป็นเด็กที่ซุกซนเหมือนองค์สามอ๋องเช่นนี้ด้วย” หลินหลานจือกล่าวอย่างได้ใจ
“เจ้าตัวน้อย ต่อไปห้ามทำให้เสด็จพ่อของเจ้าวุ่นวายเหมือนองค์สามอ๋องนะ เข้าใจหรือไม่” หลินหลานจือยกมือลูบท้องของตน พลางกล่าวด้วยท่าทางจริงจัง
“เอ๊ะ ฮองเฮาเพคะ พระองค์รีบเสด็จเข้าไปเถิดเพคะ ฮ่องเต้คงทรงรอจนร้อนพระทัยแล้ว” หนูไฉน้อยที่ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่รีบร้อนเข้าไปในหอพระราชโองการ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าร้อนใจ
“กงกงอู่ รบกวนท่านเข้าไปกราบทูลฮ่องเต้ทีเถิด มิใช่ว่าเปิ่นกงไม่อยากเข้าไป แต่หลินฉางไจ้ยืนอยู่ตรงนี้ เอาแต่สั่งสอนเปิ่นกงอยู่ หลินฉางไจ้กำลังตั้งครรภ์ลูกมังกร เปิ่นกงจึงไม่กล้าละเลยนาง” ฮองเฮาประทับยืนอยู่หน้าหอพระราชโองการ ไม่มีทีท่าว่าจะเสด็จเข้าไปแม้แต่น้อย เสียงร้องไห้ภายในตำหนักดังสนั่น ทว่าพระนางกลับทำราวกับไม่ได้ยิน
หนูไฉน้อยที่ถูกเรียกว่ากงกงอู่ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าพลันซีดลงเล็กน้อย
เขามองเข้าไปในหอพระราชโองการด้วยสีหน้าเป็นห่วง
จากนั้นก็เหลือบมองหลินหลานจืออย่างดูแคลน พลางคิดในใจว่า ฉางไจ้ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งกลับคิดว่าตนเป็นผู้ยิ่งใหญ่เสียแล้ว ถึงกับกล้าสั่งสอนฮองเฮา
กงกงอู่ไม่กล้าชักช้า รีบเข้าไปในหอพระราชโองการทันที